ലിങ്ഗപുരാണമ്

ഇന്ദ്രസ്യാപി ച ദേവാനാം തസ്മാദ്വൈ പുഷ്ടിവര്ധനഃ തം ദേവമമൃതം രുദ്രം കര്മണാ തപസാ തഥാ

ഇന്ദ്രനും ദേവന്മാർക്കും പിതാവായവൻ ആകയാൽ, പോഷണം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവനാണ്. ആ അമൃതസ്വരൂപിയായ രുദ്രനെ, ദൈവം, കര്‍മ്മത്താൽയും തപസ്സാൽയും പ്രാപിക്കാം.

സ്വാധ്യായേന ച യോഗേന ധ്യാനേന ച യജാമഹേ സത്യേനാനേന മുക്ഷീയാന് മൃത്യുപാശാദ് ഭവഃ സ്വയമ്

സ്വാധ്യായം, യോഗം, ധ്യാനം എന്നിവയാൽ നാം അവനെ ആരാധിക്കുന്നു; ഈ സത്യത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ, ഭവാ, മരണപാശത്തിൽ നിന്ന് സ്വയം മോചിതനാകാൻ കഴിയട്ടെ.

ബന്ധമോക്ഷകരോ യസ്മാദ് ഉര്വാരുകമിവ പ്രഭുഃ മൃതസംജീവനോ മന്ത്രോ മയാ ലബ്ധസ്തു ശങ്കരാത്

അവൻ ബന്ധവും മോക്ഷവും നൽകുന്നവനാണ്, ഒരു വെള്ളരിക്കായുടെ തണ്ടിൽ നിന്ന് വേർപെടുന്നതുപോലെ. ഈ മരണമടക്കാനുള്ള മന്ത്രം ഞാൻ ശങ്കരനിൽ നിന്ന് നേടി.

ജപ്ത്വാ ഹുത്വാഭിമന്ത്ര്യൈവം ജലം പീത്വാ ദിവാനിശമ് ലിങ്ഗസ്യ സംനിധൌ ധ്യാത്വാ നാസ്തി മൃത്യുഭയം ദ്വിജ

ഇങ്ങനെ ജപിച്ച് ഹോമം നടത്തി, ജലം അഭിമന്ത്രണം ചെയ്ത്, പകലും രാത്രിയും ആ ജലം കുടിച്ചാൽ, ലിംഗത്തിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ ധ്യാനം ചെയ്താൽ, ദ്വിജന്മാരേ, മരണഭയം ഒന്നുമില്ല.

തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ തപസാരാധ്യ ശങ്കരമ് വജ്രാസ്ഥിത്വമ് അവധ്യത്വമ് അദീനത്വം ച ലബ്ധവാന്

അവന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട്, കഠിനതപസ്സിലൂടെ ശങ്കരനെ ആരാധിച്ച്, വജ്രംപോലെയുള്ള ദൃഢതയും, ആരും ജയിക്കാനാകാത്തതും, കീഴടങ്ങേണ്ട ആവശ്യമില്ലാത്തതുമാണ് അവൻ നേടിയത്.

ഏവമാരാധ്യ ദേവേശം ദധീചോ മുനിസത്തമഃ പ്രാപ്യാവധ്യത്വമന്യൈശ് ച വജ്രാസ്ഥിത്വം പ്രയത്നതഃ

ഇങ്ങനെ ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവായ ദേവനെ ആരാധിച്ച്, മഹർഷിയായ ദധീചി, മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ വജ്രംപോലുള്ള ദൃഢതയും, ആരും ജയിക്കാനാവാത്ത അവസ്ഥയും പ്രാപിച്ചു.

അതാഡയച്ച രാജേന്ദ്രം പാദമൂലേന മൂര്ധനി ക്ഷുപോ ദധീചം വജ്രേണ ജഘാനോരസി ച പ്രഭുഃ

അവൻ രാജാവിന്റെ തലയുടെ അടിയിൽ കാൽകൊണ്ടു അടിച്ചു; ക്ഷുപൻ ദധീചിയെ വജ്രംകൊണ്ടു നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു.

നാഭൂന്നാശായ തദ്വജ്രം ദധീചസ്യ മഹാത്മനഃ പ്രഭാവാത്പരമേശസ്യ വജ്രബദ്ധശരീരിണഃ

പറഞ്ഞ വജ്രം മഹാത്മാവായ ദധീചിയെ നശിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; പരമേശ്വരന്റെ ശക്തിയും, വജ്രംപോലെയുള്ള ശരീരവും കാരണം.

ദൃഷ്ട്വാപ്യവധ്യത്വമദീനതാം ച ക്ഷുപോ ദധീചസ്യ തദാ പ്രഭാവമ് ആരാധയാമാസ ഹരിം മുകുന്ദമ് ഇന്ദ്രാനുജം പ്രേക്ഷ്യ തദാംബുജാക്ഷമ്

ദധീചിയുടെ ജയിക്കാനാവാത്തതും കീഴടങ്ങാത്തതും കണ്ടപ്പോൾ, ക്ഷുപൻ അപ്പോൾ ഹരിയെയും മുകുന്ദനെയും, ഇന്ദ്രന്റെ അനുജനായ കമലനയനനെയും ആരാധിച്ചു.

പൂജയാ തസ്യ സംതുഷ്ടോ ഭഗവാന്പുരുഷോത്തമഃ ശ്രീഭൂമിസഹിതഃ ശ്രീമാഞ് ശങ്ഖചക്രഗദാധരഃ

അവന്റെ ആരാധനയിൽ സന്തോഷിച്ച പുണ്യവാനായ പുരുഷോത്തമൻ, ശ്രീയും ഭൂമിയും കൂടെ, ശംഖവും ചക്രവും ഗദയും കൈവശം വച്ചു പ്രത്യക്ഷമായി.

കിരീടീ പദ്മഹസ്തശ് ച സര്വാഭരണഭൂഷിതഃ പീതാംബരശ് ച ഭഗവാന് ദേവൈര്ദൈത്യൈശ് ച സംവൃതഃ

കിരീടം ധരിച്ചും, കമലം കൈവശം വച്ചും, എല്ലാ ആഭരണങ്ങളും അണിഞ്ഞും, മഞ്ഞവസ്ത്രം ധരിച്ചും, ദേവന്മാരാലും അസുരന്മാരാലും ചുറ്റപ്പെട്ടും ഭഗവാൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

പ്രദദൌ ദര്ശനം തസ്മൈ ദിവ്യം വൈ ഗരുഡധ്വജഃ ദിവ്യേന ദര്ശനേനൈവ ദൃഷ്ട്വാ ദേവം ജനാര്ദനമ്

ഗരുഡധ്വജൻ അവനു ദിവ്യദർശനം നൽകി; ആ ദിവ്യരൂപത്തിൽ ജനാർദ്ദനനെ കണ്ടു.

തുഷ്ടാവ വാഗ്ഭിര് ഇഷ്ടാഭിഃ പ്രണമ്യ ഗരുഡധ്വജമ് ത്വമാദിസ്ത്വമനാദിശ് ച പ്രകൃതിസ്ത്വം ജനാര്ദനഃ

അവൻ ഗരുഡധ്വജനെ ഇഷ്ടമായ വാക്കുകളിൽ സ്തുതിച്ചു, നമസ്കരിച്ചു: "നീ ആദിയും, അനന്തവും, സകലത്തിന്റെയും മൂലവും, ജനാർദ്ദനനേ."

പുരുഷസ്ത്വം ജഗന്നാഥോ വിഷ്ണുര്വിശ്വേശ്വരോ ഭവാന് യോ ഽയം ബ്രഹ്മാസി പുരുഷോ വിശ്വമൂര്തിഃ പിതാമഹഃ

നീ പുരുഷനും, ലോകനാഥനും, വിഷ്ണുവും, വിശ്വേശ്വരനും; നീ ബ്രഹ്മാവും, പുരുഷനും, വിശ്വമൂർത്തിയും, പിതാമഹനുമാണ്.

തത്ത്വമാദ്യം ഭവാനേവ പരം ജ്യോതിര്ജനാര്ദന പരമാത്മാ പരം ധാമ ശ്രീപതേ ഭൂപതേ പ്രഭോ

നീ തന്നെയാണ് ആദ്യമായ സത്യം, പരമജ്യോതി, ജനാർദ്ദനാ, പരമാത്മാവും പരമധാമവും, ശ്രീപതിയായ ഭൂപതിയായ പ്രഭുവും.

ത്വത്ക്രോധസംഭവോ രുദ്രസ് തമസാ ച സമാവൃതഃ ത്വത്പ്രസാദാജ്ജഗദ്ധാതാ രജസാ ച പിതാമഹഃ

നിന്റെ ക്രോധത്തിൽ നിന്നാണ് രുദ്രൻ ജനിക്കുന്നത്, അന്ധകാരത്തിൽ ആവൃതനായി; നിന്റെ കൃപയാൽ ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവിന് രാജസ്സും ലഭിക്കുന്നു.

ത്വത്പ്രസാദാത്സ്വയം വിഷ്ണുഃ സത്ത്വേന പുരുഷോത്തമഃ കാലമൂര്തേ ഹരേ വിഷ്ണോ നാരായണ ജഗന്മയ

നിന്റെ കൃപയാൽ തന്നെ വിഷ്ണു, സത്യഗുണത്താൽ പുരുഷോത്തമനായി; ഹരേ, വിഷ്ണോ, നാരായണ, ലോകത്തിന്റെ രൂപമായ കാലസ്വരൂപാ.

മഹാംസ് തഥാ ച ഭൂതാദിസ് തന്മാത്രാണീന്ദ്രിയാണി ച ത്വയൈവാധിഷ്ഠിതാന്യേവ വിശ്വമൂര്തേ മഹേശ്വര

മഹാഭൂതങ്ങളും തന്മാത്രകളും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും എല്ലാം നിന്റെ അധിഷ്ഠാനത്തിലാണ്, വിശ്വമൂർത്തിയായ മഹേശ്വരാ.

മഹാദേവ ജഗന്നാഥ പിതാമഹ ജഗദ്ഗുരോ പ്രസീദ ദേവദേവേശ പ്രസീദ പരമേശ്വര

മഹാദേവാ, ലോകനാഥാ, പിതാമഹാ, ലോകഗുരുവേ, ദേവദേവേശാ, പരമേശ്വരാ, ദയവായി കൃപചെയ്യണം.

പ്രസീദ ത്വം ജഗന്നാഥ ശരണ്യം ശരണം ഗതഃ വൈകുണ്ഠ ശൌരേ സര്വജ്ഞ വാസുദേവ മഹാഭുജ

ലോകനാഥാ, കൃപചെയ്യണം; ഞാൻ ആശ്രയം തേടി നിന്നിടത്താണ് വന്നത്. വൈകുണ്ഠാ, ശൗരേ, സർവ്വജ്ഞാ, വാസുദേവാ, മഹാബാഹുവേ.

സംകര്ഷണ മഹാഭാഗ പ്രദ്യുമ്ന പുരുഷോത്തമ അനിരുദ്ധ മഹാവിഷ്ണോ സദാ വിഷ്ണോ നമോ ഽസ്തു തേ

സംകർഷണാ, മഹാഭാഗാ, പ്രദ്യുമ്നാ, പുരുഷോത്തമാ, അനിരുദ്ധാ, മഹാവിഷ്ണോ, എപ്പോഴും വിഷ്ണോ, ഞാൻ നിന്നെ നമസ്കരിക്കുന്നു.

വിഷ്ണോ തവാസനം ദിവ്യമ് അവ്യക്തം മധ്യതോ വിഭുഃ സഹസ്രഫണസംയുക്തസ് തമോമൂര്തിര്ധരാധരഃ

വിഷ്ണുവേ, നിന്റെ ദിവ്യമായ ആസനം അദൃശ്യമാണ്. അതിന്റെ നടുവിൽ സർവ്വവ്യാപിയായവൻ, ആയിരം പാമ്പുപാളികൾകൂടിയവൻ, ഇരുട്ടിന്റെ രൂപവും ഭൂമിയെ ചുമക്കുന്നവനുമാണ് നില്ക്കുന്നത്.

അധശ് ച ധര്മോ ദേവേശ ജ്ഞാനം വൈരാഗ്യമേവ ച ഐശ്വര്യമാസനസ്യാസ്യ പാദരൂപേണ സുവ്രത

ദേവദേവനേ, ആ ആസനത്തിന്റെ താഴെ ധർമ്മവും ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ഉണ്ട്. ഭദ്രനേ, ആ ആസനത്തിന്റെ കാലുകൾ നിന്റെ ഐശ്വര്യമാണ്.

സപ്തപാതാലപാദസ്ത്വം ധരാജഘനമേവ ച വാസാംസി സാഗരാഃ സപ്ത ദിശശ്ചൈവ മഹാഭുജാഃ

നിന്റെ കാലുകൾ ഏഴു പാതാളങ്ങളാണ്, നിന്റെ അരഭാഗം ഭൂമിയാണ്, ഏഴു സമുദ്രങ്ങൾ നിന്റെ വസ്ത്രങ്ങളാണ്, ദിശകൾ നിന്റെ ശക്തമായ കൈകളാണ്.

ദ്യൌര്മൂര്ധാ തേ വിഭോ നാഭിഃ ഖം വായുര്നാസികാം ഗതഃ നേത്രേ സോമശ് ച സൂര്യശ് ച കേശാ വൈ പുഷ്കരാദയഃ

സർവ്വവ്യാപിയായവനേ, ആകാശം നിന്റെ തലയാണ്, നിന്റെ നാഭി ശൂന്യമാണ്, വായു നിന്റെ മൂക്കിൽ എത്തുന്നു, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നിന്റെ കണ്ണുകളാണ്, നീലവരളും മറ്റു പൂക്കളും നിന്റെ മുടിയിലാണ്.

നക്ഷത്രതാരകാ ദ്യൌശ് ച ഗ്രൈവേയകവിഭൂഷണമ് കഥം സ്തോഷ്യാമി ദേവേശം പൂജ്യശ് ച പുരുഷോത്തമഃ

നക്ഷത്രങ്ങളും ഗ്രഹങ്ങളും ആകാശവും നിന്റെ കഴുത്തിലണിയുന്ന അലങ്കാരങ്ങളാണ്. ദേവദേവനായ, പൂജ്യനായ പുരുഷോത്തമനേ, ഞാൻ എങ്ങനെ നിന്നെ സ്തുതിക്കുമെന്നറിയില്ല.

ശ്രദ്ധയാ ച കൃതം ദിവ്യം യച് ഛ്രുതം യച്ച കീര്തിതമ് യദിഷ്ടം തത്ക്ഷമസ്വേശ നാരായണ നമോ ഽസ്തു തേ

ശ്രദ്ധയോടെ ചെയ്ത ദിവ്യമായ പ്രവർത്തികൾ, കേട്ടതും പാടിയതും, എന്തെങ്കിലും തെറ്റുണ്ടെങ്കിൽ അതെല്ലാം ക്ഷമിക്കണം, നാരായണാ, നിനക്കു വന്ദനം.

ഇദം തു വൈഷ്ണവം സ്തോത്രം സര്വപാപപ്രണാശനമ് യഃ പഠേച്ഛൃണുയാദ്വാപി ക്ഷുപേണ പരികീര്തിതമ്

ഈ വിഷ്ണുസ്തുതി എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നു. ആരെങ്കിലും ഇതു വായിച്ചാലോ, കേട്ടാലോ, അൽപം പോലും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചാലോ,

ശ്രാവയേദ്വാ ദ്വിജാന് ഭക്ത്യാ വിഷ്ണുലോകം സ ഗച്ഛതി

അല്ലെങ്കിൽ ഭക്തിയോടെ ദ്വിജന്മാരെ കേൾപ്പിച്ചാലോ, അവൻ വിഷ്ണുലോകം പ്രാപിക്കും.