ലിങ്ഗപുരാണമ്

വര്ഷാണാമഷ്ടസാഹസ്രം ബ്രാഹ്മം വൈ ബ്രഹ്മണോ യുഗമ് സവനം യുഗസാഹസ്രം സര്വദേവോദ്ഭവസ്യ തു

എട്ടായിരം വർഷം ബ്രഹ്മയുഗം, അതായത് ബ്രഹ്മാവിന്റെ കാലഘട്ടം. സവനയുഗം ആയിരം ചേർന്നാൽ എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ഉത്ഭവം ആകുന്നു.

സവനാനാം സഹസ്രം തു ത്രിവിധം ത്രിഗുണം തഥാ ബ്രഹ്മണസ്തു തഥാ പ്രോക്തഃ കാലഃ കാലാത്മനഃ പ്രഭോ

മൂന്നു വിധത്തിലുള്ള മൂന്നു ഗുണങ്ങളുള്ള ആയിരം യാഗങ്ങൾ ഉണ്ട്; അതുപോലെ തന്നെ, കാലത്തിന്റെ സ്വരൂപമായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ കാലവും ഇങ്ങനെ തന്നെ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, പ്രഭോ.

ഭവോദ്ഭവസ്തപശ്ചൈവ ഭവ്യോ രമ്ഭഃ ക്രതുഃ പുനഃ ഋതുര്വഹ്നിര്ഹവ്യവാഹഃ സാവിത്രഃ ശുദ്ധ ഏവ ച

സൃഷ്ടിയും ഉദ്ഭവവും തപസ്സും, ഭാവ്യവും പുഷ്പവും വീണ്ടും യാഗവും, ঋതുവും അഗ്നിയും ഹവ്യവാഹനും, സാവിത്രം, ശുദ്ധനും ഇവയും ഉണ്ട്.

ഉശികഃ കുശികശ്ചൈവ ഗാന്ധാരോ മുനിസത്തമാഃ ഋഷഭശ് ച തഥാ ഷഡ്ജോ മജ്ജാലീയശ് ച മധ്യമഃ

ഉശികൻ, കുശികൻ, ഗാന്ധാരൻ, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവരേ, ഋഷഭൻ, ഷഡ്ജം, മജ്ജാലീയൻ, മധ്യമം ഇവരും ഉണ്ട്.

വൈരാജോ വൈ നിഷാദശ് ച മുഖ്യോ വൈ മേഘവാഹനഃ പഞ്ചമശ്ചിത്രകശ്ചൈവ ആകൂതിര് ജ്ഞാന ഏവ ച

വൈരാജൻ, നിഷാദൻ, പ്രധാനനായ മേഘവാഹകൻ, അഞ്ചാമനായ ചിത്രകൻ, ആകൂതി, ജ്ഞാനം ഇവയും ഉണ്ട്.

മനഃ സുദര്ശോ ബൃംഹശ് ച തഥാ വൈ ശ്വേതലോഹിതഃ രക്തശ് ച പീതവാസാശ് ച അസിതഃ സര്വരൂപകഃ

മനസ്സ്, സുദർശൻ, ബൃംഹൻ, ശ്വേതലോഹിതൻ, രക്തൻ, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചവർ, അസിതൻ, എല്ലാ രൂപങ്ങളുമുള്ളവൻ ഇവയും ഉണ്ട്.

ഏവം കല്പാസ്തു സംഖ്യാതാ ബ്രഹ്മണോ ഽവ്യക്തജന്മനഃ കോടികോടിസഹസ്രാണി കല്പാനാം മുനിസത്തമാഃ

അപ്രത്യക്ഷ ജനനമുള്ള ബ്രഹ്മാവിന്റെ കാല്പങ്ങൾ ഇങ്ങനെ എണ്ണപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠരേ, കോടിക്കണക്കിന് കാല്പങ്ങൾ ഉണ്ട്.

ഗതാനി താവച്ഛേഷാണി അഹര്നിശ്യാനി വൈ പുനഃ പരാന്തേ വൈ വികാരാണി വികാരം യാന്തി വിശ്വതഃ

ഇത്രയും പകലുകളും രാത്രികളും കടന്നുപോയി; പരമാവധിയുടെ അവസാനം, എല്ലായിടത്തും ഉള്ള മാറ്റങ്ങൾ അവയുടെ മൂലത്തിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകുന്നു.

വികാരസ്യ ശിവസ്യാജ്ഞാവശേനൈവ തു സംഹൃതിഃ സംഹൃതേ തു വികാരേ ച പ്രധാനേ ചാത്മനി സ്ഥിതേ

ശിവന്റെ ആജ്ഞയാൽ മാത്രമാണ് മാറ്റങ്ങളുടെ ലയനം നടക്കുന്നത്; മാറ്റങ്ങൾ ലയിച്ചാൽ, പ്രധാനവും ആത്മാവും നിലനിൽക്കും.

സാധര്മ്യേണാവതിഷ്ഠേതേ പ്രധാനപുരുഷാവുഭൌ ഗുണാനാം ചൈവ വൈഷമ്യേ വിപ്രാഃ സൃഷ്ടിരിതി സ്മൃതാ

സാമ്യത്താൽ പ്രധാനവും പുരുഷനും ഇരുവരും നിലനിൽക്കും; ഗുണങ്ങൾ വ്യത്യാസപ്പെടുമ്പോൾ, മഹർഷികളേ, അതാണ് സൃഷ്ടി എന്ന് പറയപ്പെടുന്നത്.

സാമ്യേ ലയോ ഗുണാനാം തു തയോര്ഹേതുര്മഹേശ്വരഃ ലീലയാ ദേവദേവേന സര്ഗാസ്ത്വീദൃഗ്വിധാഃ കൃതാഃ

ഗുണങ്ങൾ സമതയിലായാൽ ലയമാണ്; ഇരുവിന്റെയും കാരണമാകുന്നത് മഹേശ്വരനാണ്. ദേവദേവന്റെ ലീലയാൽ ഇത്തരത്തിലുള്ള സൃഷ്ടികൾ ഉണ്ടായി.

അസംഖ്യാതാശ് ച സംക്ഷേപാത് പ്രധാനാദ് അന്വധിഷ്ഠിതാത് അസംഖ്യാതാശ് ച കല്പാഖ്യാ ഹ്യ് അസംഖ്യാതാഃ പിതാമഹാഃ

സംക്ഷേപത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, പ്രധാനത്തിൽ നിന്ന് അനേകം ജീവികൾ ഉദ്ഭവിക്കുന്നു; അനേകം കാല്പങ്ങളും അനേകം പിതാമഹന്മാരും ഉണ്ട്.

ഹരയശ്ചാപ്യസംഖ്യാതാസ് ത്വ് ഏക ഏവ മഹേശ്വരഃ പ്രധാനാദിപ്രവൃത്താനി ലീലയാ പ്രാകൃതാനി തു

ഹരികളും അനേകമാണ്, എന്നാൽ മഹേശ്വരൻ ഒരാളാണ്; പ്രധാനം മുതലായ പ്രകൃതിദത്ത പ്രവൃത്തികൾ എല്ലാം അവന്റെ ലീലയാൽ നടക്കുന്നു.

ഗുണാത്മികാ ച തദ്വൃത്തിസ് തസ്യ ദേവസ്യ വൈ ത്രിധാ അപ്രാകൃതസ്യ തസ്യാദിര് മധ്യാന്തം നാസ്തി ചാത്മനഃ

അവൻ്റെ പ്രവർത്തി ഗുണങ്ങളാൽ രൂപപ്പെട്ടത് മൂന്നു വിധമാണ്; അത്ഭുതമായ അവനു തന്നെ ആരംഭവും നടുവും അവസാനവും ഇല്ല.

പിതാമഹസ്യാഥ പരഃ പരാര്ധദ്വയസംമിതഃ ദിവാ സൃഷ്ടം തു യത്സര്വം നിശി നശ്യതി ചാസ്യ തത്

പിതാമഹനു മീതെ മറ്റൊരാൾ ഉണ്ട്, അവന്റെ ഒരു ദിവസം രണ്ട് പരാർദ്ധത്തോളം നീളുന്നു; അവന്റെ പകലിൽ സൃഷ്ടമായതെല്ലാം രാത്രിയിൽ നശിക്കുന്നു.

ഭൂര്ഭുവഃസ്വര്മഹസ്തത്ര നശ്യതേ ചോര്ധ്വതോ ന ച രാത്രൌ ചൈകാര്ണവേ ബ്രഹ്മാ നഷ്ടേ സ്ഥാവരജങ്ഗമേ

അവിടെ ഭൂർ, ഭുവഃ, സ്വഃ ലോകങ്ങൾക്കും അതിനുമുകളിൽ ഉള്ളവയ്ക്കും നാശം വരുന്നു; രാത്രിയിൽ, എല്ലാം അസ്തിവ്യസ്തമായപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് ഒറ്റ സമുദ്രത്തിൽ നിലനിൽക്കും.

സുഷ്വാപാമ്ഭസി യസ്തസ്മാന് നാരായണ ഇതി സ്മൃതഃ ശര്വര്യന്തേ പ്രബുദ്ധോ വൈ ദൃഷ്ട്വാ ശൂന്യം ചരാചരമ്

ഗഹനമായ ഉറക്കത്തിന്റെ ജലത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ അവനെ നാരായണൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നു; രാത്രിയുടെ അവസാനം ഉണർന്ന്, ചലനസ്ഥിരങ്ങളായ എല്ലാം ശൂന്യമായി കാണുന്നു.

സ്രഷ്ടും തദാ മതിം ചക്രേ ബ്രഹ്മാ ബ്രഹ്മവിദാം വരഃ ഉദകൈരാപ്ലുതാം ക്ഷ്മാം താം സമാദായ സനാതനഃ

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ്, ബ്രഹ്മം അറിയുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള മനസ്സുണ്ടാക്കി; വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയിരുന്ന ഭൂമിയെ അദ്ദേഹം എടുക്കുന്നു, ശാശ്വതനായി.

പൂര്വവത്സ്ഥാപയാമാസ വാരാഹം രൂപമാസ്ഥിതഃ നദീനദസമുദ്രാംശ് ച പൂര്വവച്ചാകരോത്പ്രഭുഃ

വാരാഹ രൂപം ധരിച്ച്, ഭൂമിയെ മുമ്പത്തെ പോലെ സ്ഥാപിച്ചു; നദികൾ, പുഴകൾ, സമുദ്രങ്ങൾ എല്ലാം മുമ്പത്തെപോലെ സൃഷ്ടിച്ചു, പ്രഭു.

കൃത്വാ ധരാം പ്രയത്നേന നിമ്നോന്നതിവിവര്ജിതാമ് ധരായാം സോ ഽചിനോത്സര്വാന് ഗിരീന് ദഗ്ധാന് പുരാഗ്നിനാ

അവൻ ഭൂമി വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ താഴ്ചകളും ഉയർച്ചകളും ഇല്ലാതെ സമതലമാക്കി, അതിന്മേൽ പഴയ അഗ്നിയിൽ ചുട്ടുപോയ എല്ലാ പർവ്വതങ്ങളും വീണ്ടും സ്ഥാപിച്ചു.

ഭൂരാദ്യാംശ് ചതുരോ ലോകാന് കല്പയാമാസ പൂര്വവത് സ്രഷ്ടും ച ഭഗവാംശ്ചക്രേ തദാ സ്രഷ്ടാ പുനര്മതിമ്

ഭൂലോകം തുടങ്ങിയ നാലു ലോകങ്ങളും മുൻപുപോലെ സൃഷ്ടിച്ചു; അപ്പോൾ തന്നെ, ആ മഹാത്മാവ് വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കാനെന്നു മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു.

യദാ സ്രഷ്ടും മതിം ചക്രേ മോഹശ്ചാസീന്മഹാത്മനഃ ദ്വിജാശ് ച ബുദ്ധിപൂര്വം തു ബ്രഹ്മണോ ഽവ്യക്തജന്മനഃ

സൃഷ്ടിക്കാനെന്നു മനസ്സുറപ്പിച്ചപ്പോൾ, ആ മഹാത്മാവിന് മായയുണ്ടായി; അപ്രത്യക്ഷജനനായ ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന്, മുൻകൂട്ടി ബുദ്ധിയുള്ള ദ്വിജന്മാർ ഉദിച്ചുവന്നു.

തമോ മോഹോ മഹാമോഹസ് താമിസ്രശ്ചാന്ധസംജ്ഞിതഃ അവിദ്യാ പഞ്ചധാ ഹ്യേഷാ പ്രാദുര്ഭൂതാ സ്വയമ്ഭുവഃ

അന്ധകാരവും, മായയും, വലിയ മായയും, താമിസ്രം, അന്ധം എന്നിങ്ങനെ അജ്ഞാനം അഞ്ചുവിധമായി സ്വയംഭുവനിൽ നിന്നു ഉദിച്ചു.

അവിദ്യയാ മുനേര്ഗ്രസ്തഃ സര്ഗോ മുഖ്യ ഇതി സ്മൃതഃ അസാധക ഇതി സ്മൃത്വാ സര്ഗോ മുഖ്യഃ പ്രജാപതിഃ

മുനിയുടെ സൃഷ്ടി അജ്ഞാനത്തിൽ പിടിക്കപ്പെട്ടത് പ്രധാന സൃഷ്ടി എന്നറിയപ്പെടുന്നു; ഫലപ്രദമല്ലെന്ന് ഓർത്ത്, പ്രധാന സൃഷ്ടി പ്രജാപതിക്കാണ് അനുബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നത്.

അഭ്യമന്യത സോ ഽന്യം വൈ നഗാ മുഖ്യോദ്ഭവാഃ സ്മൃതാഃ ത്രിധാ കണ്ഠോ മുനേസ്തസ്യ ധ്യായതോ വൈ ഹ്യവര്തത

അവൻ മറ്റൊരു സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു; പ്രധാന വൃക്ഷങ്ങൾ അപ്പോൾ ഉദിച്ചുവന്നതായി ഓർമ്മിക്കുന്നു; ആ മുനി ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ കഴുത്ത് മൂന്നു വിധത്തിൽ പ്രകടമായി.

പ്രഥമം തസ്യ വൈ ജജ്ഞേ തിര്യക്സ്രോതോ മഹാത്മനഃ ഊര്ധ്വസ്രോതഃ പരസ്തസ്യ സാത്ത്വികഃ സ ഇതി സ്മൃതഃ

ആ മഹാത്മാവിൽ നിന്ന് ആദ്യം തിര്യക്പ്രവാഹിയായ സൃഷ്ടി ജനിച്ചു; അതിന് ശേഷം, ഉയര്ന്ന് ഒഴുകുന്ന സാത്വിക സൃഷ്ടി ഉണ്ടായി.

അര്വാക്സ്രോതോ ഽനുഗ്രഹശ് ച തഥാ ഭൂതാദികഃ പുനഃ ബ്രഹ്മണോ മഹതസ്ത്വാദ്യോ ദ്വിതീയോ ഭൌതികസ് തഥാ

അവനിൽ നിന്ന് താഴോട്ടൊഴുകുന്ന സൃഷ്ടിയും, അനുഗ്രഹസ്വഭാവമുള്ളതും, ഭൂതാദി സൃഷ്ടിയും വീണ്ടും ഉണ്ടായി; മഹാബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ആദ്യം മഹത് എന്നറിയപ്പെടുന്ന സൃഷ്ടിയും, രണ്ടാമത്തേത് ഭൂതികം എന്നറിയപ്പെടുന്നതുമാണ്.

സര്ഗസ്തൃതീയശ്ചൈന്ദ്രിയസ് തുരീയോ മുഖ്യ ഉച്യതേ തിര്യഗ്യോന്യഃ പഞ്ചമസ്തു ഷഷ്ഠോ ദൈവിക ഉച്യതേ

മൂന്നാമത്തെ സൃഷ്ടി ഇന്ദ്രിയസൃഷ്ടി എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; നാലാമത്തേത് പ്രധാന സൃഷ്ടി; അഞ്ചാമത്തേത് മൃഗങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി, ആറാമത്തേത് ദൈവികം എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.

സപ്തമോ മാനുഷോ വിപ്രാ അഷ്ടമോ ഽനുഗ്രഹഃ സ്മൃതഃ നവമശ്ചൈവ കൌമാരഃ പ്രാകൃതാ വൈകൃതാസ്ത്വിമേ

ഏഴാമത്തേത് മനുഷ്യസൃഷ്ടിയാണ്, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ; എട്ടാമത്തേത് അനുഗ്രഹം എന്നറിയപ്പെടുന്നു; ഒൻപതാമത്തേത് കൗമാരവസ്ഥ; ഇവ പ്രകൃതിസ്വഭാവമുള്ളതും, വ്യത്യസ്തമായതുമാണ്.