ലിങ്ഗപുരാണമ്

ശങ്കരായ വൃഷാങ്കായ ഗണാനാം പതയേ നമഃ ദണ്ഡഹസ്തായ കാലായ പാശഹസ്തായ വൈ നമഃ

ശങ്കരനേ, കാളയുടെ ചിഹ്നം ഉള്ളവനേ, ഗണങ്ങളുടെ നാഥനേ, നിനക്കു വന്ദനം; ദണ്ഡം കൈവശമുള്ളവനേ, കാലനേ, പാശം കൈവശമുള്ളവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.

വേദമന്ത്രപ്രധാനായ ശതജിഹ്വായ വൈ നമഃ ഭൂതം ഭവ്യം ഭവിഷ്യം ച സ്ഥാവരം ജങ്ഗമം ച യത്

വേദമന്ത്രങ്ങളിൽ പ്രധാനമായവനേ, നൂറ് നാവുള്ളവനേ, നിനക്കു വന്ദനം; കഴിഞ്ഞതും ഇപ്പോഴുള്ളതും വരാനിരിക്കുന്നതും, നിലനിൽക്കുന്നതും സഞ്ചരിക്കുന്നതുമായ എല്ലാം, അതൊക്കെയും നീ തന്നെയാണ്.

തവ ദേഹാത്സമുത്പന്നം ദേവ സര്വമിദം ജഗത് പാസി ഹംസി ച ഭദ്രം തേ പ്രസീദ ഭഗവംസ്തതഃ

ദേവനേ, നിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നാണ് ഈ സകല ലോകവും ഉല്പന്നമായത്; നീ അതിനെ സംരക്ഷിക്കുകയും നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നിനക്ക് സകലമംഗളവും ഉണ്ടാകട്ടെ, ഭഗവാനേ, ദയചെയ്യണം.

അജ്ഞാനാദ്യദി വിജ്ഞാനാദ് യത് കിംചിത് കുരുതേ നരഃ തത്സര്വം ഭഗവാനേവ കുരുതേ യോഗമായയാ

അജ്ഞാനത്താലോ വിജ്ഞാനത്താലോ മനുഷ്യൻ എന്ത് ചെയ്താലും, അതൊക്കെയും ഭഗവാനേ, നിന്റെ യോഗമായയാൽ നീ തന്നെയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

ഏവം സ്തുത്വാ തു മുനയഃ പ്രഹൃഷ്ടൈരന്തരാത്മഭിഃ യാചന്ത തപസാ യുക്താഃ പശ്യാമസ്ത്വാം യഥാപുരാ

ഇങ്ങനെ നിന്നെ സ്തുതിച്ച ശേഷം, ആ മുനികൾ ആന്തരിക സന്തോഷത്തോടെ, തപസ്സോടെ സമീപിച്ചു: 'മുന്പുപോലെ നിന്നെ കാണാൻ ഞങ്ങൾക്ക് സാധിക്കട്ടെ' എന്ന് അപേക്ഷിച്ചു.

തതോ ദേവഃ പ്രസന്നാത്മാ സ്വമേവാസ്ഥായ ശങ്കരഃ രൂപം ത്ര്യക്ഷം ച സംദ്രഷ്ടും ദിവ്യം ചക്ഷുരദാത്പ്രഭുഃ

അപ്പോൾ ദൈവമായ ശങ്കരൻ, സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ സ്വരൂപം സ്വീകരിച്ച്, ത്ര്യക്ഷരൂപം ദർശിക്കാൻ അവർക്കു ദിവ്യദൃഷ്ടി നൽകി.

ലബ്ധദൃഷ്ട്യാ തയാ ദൃഷ്ട്വാ ദേവദേവം ത്രിയംബകമ് പുനസ്തുഷ്ടുവുരീശാനം ദേവദാരുവനൌകസഃ

ആ ദിവ്യദൃഷ്ടി ലഭിച്ച അവർ, ദേവദേവനായ ത്ര്യമ്പകനെ കണ്ടു; പിന്നെയും ദാരുവനത്തിൽ വസിച്ചിരുന്ന അവർ ഈശാനെ സ്തുതിച്ചു.

നമോ ദിഗ്വാസസേ നിത്യം കൃതാന്തായ ത്രിശൂലിനേ വികടായ കരാലായ കരാലവദനായ ച

ദിശകളെ വസ്ത്രമാക്കി ധരിക്കുന്നവനേ, യമനേ, ത്രിശൂലധാരിയായവനേ, ഭയങ്കരനും ഭയാനകവദനനുമായവനേ, നിനക്കു എപ്പോഴും വന്ദനം.

അരൂപായ സുരൂപായ വിശ്വരൂപായ തേ നമഃ കടങ്കടായ രുദ്രായ സ്വാഹാകാരായ വൈ നമഃ

രൂപമില്ലാത്തവനേ, മനോഹരനായവനേ, വിശ്വരൂപനായവനേ, നിനക്കു വന്ദനം; മിണ്ടുന്ന അലങ്കാരങ്ങളുള്ളവനേ, രുദ്രനേ, സ്വാഹാകാരത്തിന്റെ സ്വരൂപമായവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.

സര്വപ്രണതദേഹായ സ്വയം ച പ്രണതാത്മനേ നിത്യം നീലശിഖണ്ഡായ ശ്രീകണ്ഠായ നമോനമഃ

എല്ലാവരും വണങ്ങുന്ന ശരീരമുള്ളവനേ, സ്വയം ആത്മാവിനെ വണങ്ങുന്നവനേ, എപ്പോഴും നീലകുടുംബമുള്ളവനേ, ശ്രീകണ്ഠനേ, നിനക്കു വന്ദനം, വന്ദനം.

നീലകണ്ഠായ ദേവായ ചിതാഭസ്മാങ്ഗധാരിണേ ത്വം ബ്രഹ്മാ സര്വദേവാനാം രുദ്രാണാം നീലലോഹിതഃ

നീലകണ്ഠനായ ദേവനേ, ചിതാഭസ്മം അണിഞ്ഞവനേ, എല്ലാ ദേവന്മാരിലും ബ്രഹ്മാവായവനേ, രുദ്രന്മാരിൽ നീലലോഹിതനായവനേ.

ആത്മാ ച സര്വഭൂതാനാം സാംഖ്യൈഃ പുരുഷ ഉച്യതേ പര്വതാനാം മഹാമേരുര് നക്ഷത്രാണാം ച ചന്ദ്രമാഃ

എല്ലാ ജീവികളുടെയും ആത്മാവായവനേ, സാംഖ്യശാസ്ത്രത്തിൽ പുരുഷൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നവനേ, പർവതങ്ങളിൽ മഹാമേരുവും നക്ഷത്രങ്ങളിൽ ചന്ദ്രനുമാണ് നീ.

ഋഷീണാം ച വസിഷ്ഠസ് ത്വം ദേവാനാം വാസവസ് തഥാ ഓങ്കാരഃ സര്വവേദാനാം ശ്രേഷ്ഠം സാമ ച സാമസു

മഹർഷിമാരിൽ വസിഷ്ഠനാണ് നീ, ദേവന്മാരിൽ വാസവനും, എല്ലാ വേദങ്ങളിലും ഓംകാരവും, സാമവേദങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമമായ സാമവും നീ തന്നെയാണ്.

ആരണ്യാനാം പശൂനാം ച സിംഹസ്ത്വം പരമേശ്വരഃ ഗ്രാമ്യാണാമൃഷഭശ്ചാസി ഭഗവാംല്ലോകപൂജിതഃ

കാട്ടുമൃഗങ്ങളിൽ നീ സിംഹം തന്നെയാണ്, പരമേശ്വരാ; വീട്ടുമൃഗങ്ങളിൽ നീ കാളയാണ്, ലോകങ്ങൾ ആരാധിക്കുന്ന ഭഗവാൻ.

സര്വഥാ വര്തമാനോ ഽപി യോ യോ ഭാവോ ഭവിഷ്യതി ത്വാമേവ തത്ര പശ്യാമോ ബ്രഹ്മണാ കഥിതം തഥാ

എന്തുതന്നെയായാലും, എങ്ങനെയായാലും, ഉണ്ടായിരുന്നോ ഉണ്ടാകുന്നോ അവസ്ഥകളിൽ എല്ലാം ഞങ്ങൾ നിന്നെ മാത്രം കാണുന്നു, ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ.

കാമഃ ക്രോധശ് ച ലോഭശ് ച വിഷാദോ മദ ഏവ ച ഏതദ് ഇച്ഛാമഹേ ബോദ്ധും പ്രസീദ പരമേശ്വര

ആസക്തി, കോപം, ലാഭം, നിരാശ, അഹങ്കാരം — ഇവയെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ദയവായി, പരമേശ്വരാ, കൃപചെയ്യണം.

മഹാസംഹരണേ പ്രാപ്തേ ത്വയാ ദേവ കൃതാത്മനാ കരം ലലാടേ സംവിധ്യ വഹ്നിരുത്പാദിതസ്ത്വയാ

മഹാസംഹാരസമയത്ത്, ദേവാ, നീ മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി നിന്റെ കൈ നെറ്റിയിൽ വെച്ചു; അപ്പോൾ നിന്നിൽ നിന്ന് അഗ്നി ഉദിച്ചു.

തേനാഗ്നിനാ തദാ ലോകാ അര്ചിര്ഭിഃ സര്വതോ വൃതാഃ തസ്മാദഗ്നിസമാ ഹ്യേതേ ബഹവോ വികൃതാഗ്നയഃ

അപ്പോൾ ആ അഗ്നിയാൽ ലോകങ്ങൾ എല്ലാം ചുറ്റും ജ്വാലകളാൽ മൂടപ്പെട്ടു; അതുകൊണ്ടു തന്നെ അതിനുപോലെയുള്ള അനേകം വ്യത്യസ്തമായ അഗ്നികൾ ഉണ്ട്.

കാമഃ ക്രോധശ് ച ലോഭശ് ച മോഹോ ദമ്ഭ ഉപദ്രവഃ യാനി ചാന്യാനി ഭൂതാനി സ്ഥാവരാണി ചരാണി ച

ആസക്തി, കോപം, ലാഭം, മായ, കപടം, ദുരന്തം, കൂടാതെ മറ്റു നിലനിൽക്കുന്നവയും സഞ്ചരിക്കുന്നവയും എല്ലാം—

ദഹ്യന്തേ പ്രാണിനസ്തേ തു ത്വത്സമുത്ഥേന വഹ്നിനാ അസ്മാകം ദഹ്യമാനാനാം ത്രാതാ ഭവ സുരേശ്വര

ഇവ ജീവികൾ എല്ലാം നിന്നിൽ നിന്നു ഉദിച്ച അഗ്നിയിൽ കത്തുന്നു; ഞങ്ങൾ ഈ ദാഹത്തിൽ പെടുമ്പോൾ, ദേവന്മാരുടെ നാഥാ, ഞങ്ങൾക്കു രക്ഷകനായി വരണം.

ത്വം ച ലോകഹിതാര്ഥായ ഭൂതാനി പരിഷിഞ്ചസി മഹേശ്വര മഹാഭാഗ പ്രഭോ ശുഭനിരീക്ഷക

ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി, മഹേശ്വരാ, മഹാഭാഗാ, പ്രഭോ, നീ ഭാവുകമായ കാഴ്ചകൊണ്ട് സകലഭൂതങ്ങളെയും ആശീർവദിക്കുന്നു.

ആജ്ഞാപയ വയം നാഥ കര്താരോ വചനം തവ ഭൂതകോടിസഹസ്രേഷു രൂപകോടിശതേഷു ച

നാഥാ, ഞങ്ങൾ നിന്റെ വാക്ക് അനുസരിക്കാൻ തയ്യാറാണ്; അനേകം ജീവജാതികളിലും അനേകം രൂപങ്ങളിലും—

അന്തം ഗന്തും ന ശക്താഃ സ്മ ദേവദേവ നമോ ഽസ്തു തേ

ദേവദേവാ, നിന്റെ അതിരുപര്യന്തം ഞങ്ങൾ എത്താൻ കഴിയുന്നില്ല; നിനക്ക് നമസ്കാരം.

തതസ്തുതോഷ ഭഗവാന് അനുഗൃഹ്യ മഹേശ്വരഃ സ്തുതിം ശ്രുത്വാ സ്തുതസ്തേഷാമ് ഇദം വചനമബ്രവീത്

അതിനുശേഷം, മഹേശ്വരൻ, സന്തോഷത്തോടെ അനുഗ്രഹിച്ച്, അവരുടെ സ്തുതി കേട്ടു, അവർക്കു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

യഃ പഠേച്ഛൃണുയാദ്വാപി യുഷ്മാഭിഃ കീര്തിതം സ്തവമ് ശ്രാവയേദ്വാ ദ്വിജാന്വിപ്രോ ഗാണപത്യമവാപ്നുയാത്

നിങ്ങൾ പാടിയ ഈ സ്തുതി ആരെങ്കിലും വായിച്ചാലോ, കേട്ടാലോ, അല്ലെങ്കിൽ ദ്വിജന്മാർക്ക് കേൾപ്പിച്ചാലോ, അവൻ ഗണപതിയുടെ സ്ഥാനം നേടും.

വക്ഷ്യാമി വോ ഹിതം പുണ്യം ഭക്താനാം മുനിപുങ്ഗവാഃ സ്ത്രീലിങ്ഗമഖിലം ദേവീ പ്രകൃതിര്മമ ദേഹജാ

ഭക്തന്മാർക്ക് ഉപകാരവും പുണ്യവും ഉള്ളത് ഞാൻ പറയാം, മഹർഷിമാരേ: സ്ത്രീത്വം മുഴുവൻ എന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ദേവിയാണ്.

പുംല്ലിങ്ഗം പുരുഷോ വിപ്രാ മമ ദേഹസമുദ്ഭവഃ ഉഭാഭ്യാമേവ വൈ സൃഷ്ടിര് മമ വിപ്രാ ന സംശയഃ

പുരുഷത്വം എന്നത്, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, എന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ച പുരുഷനാണ്; ഈ രണ്ടിനാലാണ് എന്റെ സൃഷ്ടി, സംശയമില്ല.

ന നിന്ദേദ്യതിനം തസ്മാദ് ദിഗ്വാസസമനുത്തമമ് ബാലോന്മത്തവിചേഷ്ടം തു മത്പരം ബ്രഹ്മവാദിനമ്

അതുകൊണ്ട്, ദിശകളെ വസ്ത്രമാക്കി നടക്കുന്ന യതിയെ, ബാലനെ, ഭ്രാന്തനെ, ബ്രഹ്മത്തെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്ന എന്റെ ഭക്തനെ, ആരെയും നിന്ദിക്കരുത്.

യേ ഹി മാം ഭസ്മനിരതാ ഭസ്മനാ ദഗ്ധകില്ബിഷാഃ യഥോക്തകാരിണോ ദാന്താ വിപ്രാ ധ്യാനപരായണാഃ

എന്നെ ഭജിക്കുന്നവരും, ചാരമണിഞ്ഞവരും, പാപങ്ങൾ ചാരത്തിൽ കത്തിയവരും, വിധിപ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കുന്ന, സംയമനം പാലിക്കുന്ന, ധ്യാനത്തിൽ ലീനരായ ബ്രാഹ്മണന്മാരും—