ലിങ്ഗപുരാണമ്

ക്വ ശര്വസ്തവ ഭക്തിശ് ച ക്വ പൂജാ പൂജയാ ഫലമ് ക്വ ചാഹം ക്വ ച മേ ഭീതിഃ ശ്വേത ബദ്ധോ ഽസി വൈ മയാ

'നിന്റെ ഭക്തി എവിടെയാണ്, നിന്റെ ആരാധനയും അതിന്റെ ഫലവും എവിടെയാണ്? ഞാൻ എവിടെയാണ്, എനിക്കു് ഭയം എവിടെയാണ്? ശ്വേതാ, നീ എന്റെ പിടിയിലാണ്.'

ലിങ്ഗേ ഽസ്മിന് സംസ്ഥിതഃ ശ്വേത തവ രുദ്രോ മഹേശ്വരഃ നിശ്ചേഷ്ടോ ഽസൌ മഹാദേവഃ കഥം പൂജ്യോ മഹേശ്വരഃ

ഈ ലിംഗത്തിൽ, ശ്വേതേ, നിന്റെ രുദ്രൻ മഹേശ്വരൻ നിലനിൽക്കുന്നു; ആ അചഞ്ചലനായ മഹാദേവനെ എങ്ങനെ ആരാധിക്കണം എന്ന് പറയൂ.

തതഃ സദാശിവഃ സ്വയം ദ്വിജം നിഹന്തുമാഗതമ് നിഹന്തുമന്തകം സ്മയന് സ്മരാരിയജ്ഞഹാ ഹരഃ

അപ്പോൾ സദാശിവൻ സ്വയം, കൊല്ലാൻ വന്ന ദ്വിജനെ സംഹരിക്കാൻ, സ്മരാരിയുടെ ശത്രുവായ അന്തകനെ നശിപ്പിക്കാൻ, ഹരൻ പുഞ്ചിരിയോടെ അവിടെ എത്തി.

ത്വരന് വിനിര്ഗതഃ പരഃ ശിവഃ സ്വയം ത്രിലോചനഃ ത്രിയംബകോ ഽമ്ബയാ സമം സനന്ദിനാ ഗണേശ്വരൈഃ

വേഗത്തിൽ ത്രിലോചനനായ പരമശിവൻ സ്വയം പുറത്തുവന്നു; അമ്പികയും നന്ദിയും ഗണപതിമാരും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

സസര്ജ ജീവിതം ക്ഷണാദ് ഭവം നിരീക്ഷ്യ വൈ ഭയാത് പപാത ചാശു വൈ ബലീ മുനേസ്തു സംനിധൌ ദ്വിജാഃ

ഭയത്താൽ ഭവനെ നോക്കി, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ജീവൻ സൃഷ്ടിച്ചു; ശക്തനായവൻ അതിവേഗം മുനിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ വീണു.

നനാദ ചോര്ധ്വമുച്ചധീര് നിരീക്ഷ്യ ചാന്തകാന്തകമ് നിരീക്ഷണേന വൈ മൃതം ഭവസ്യ വിപ്രപുങ്ഗവാഃ

അവൻ ഉച്ചത്തിൽ ഗർജിച്ചു; മരണത്തെ അവസാനിപ്പിക്കുന്നവനെ നോക്കിയപ്പോൾ, ഭവൻ അവന്റെ കാഴ്ചകൊണ്ട് തന്നെ നശിച്ചു, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.

വിനേദുരുച്ചമീശ്വരാഃ സുരേശ്വരാ മഹേശ്വരമ് പ്രണേമുരംബികാമുമാം മുനീശ്വരാസ്തു ഹര്ഷിതാഃ

ദേവന്മാരുടെ അധിപന്മാർ മഹേശ്വരനോട് ഉച്ചത്തിൽ ദുഃഖിച്ചു; അവർ അമ്പികയെയും ഉമയെയും വന്ദിച്ചു; മഹർഷികൾ സന്തോഷിച്ചു.

സസര്ജുര് അസ്യ മൂര്ധ്നി വൈ മുനേര്ഭവസ്യ ഖേചരാഃ സുശോഭനം സുശീതലം സുപുഷ്പവര്ഷമംബരാത്

ആകാശവാസികൾ ഭവനായ മുനിയുടെ തലയിൽ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് മനോഹരവും തണുപ്പും നിറഞ്ഞ പൂക്കൾ ചിതറിച്ചു.

അഹോ നിരീക്ഷ്യ ചാന്തകം മൃതം തദാ സുവിസ്മിതഃ ശിലാശനാത്മജോ ഽവ്യയം ശിവം പ്രണമ്യ ശങ്കരമ്

മരണം നശിച്ചതു കണ്ടു, അത്ഭുതത്തോടെ പാറയുടെ പുത്രൻ അവിനാശിയായ ശിവനെ, ശങ്കരനെ വന്ദിച്ചു.

ഉവാച ബാലധീര്മൃതഃ പ്രസീദ ചേതി വൈ മുനേഃ മഹേശ്വരം മഹേശ്വര-സ്യ ചാനുഗോ ഗണേശ്വരഃ

ബാലബുദ്ധിയോടെ, മരിച്ചവൻ 'ദയവായി ക്ഷമിക്കണേ' എന്ന് മഹേഷ്വരനോടും ഗണപതിയോടും പറഞ്ഞു.

തതോ വിവേശ ഭഗവാന് അനുഗൃഹ്യ ദ്വിജോത്തമമ് ക്ഷണാദ്ഗൂഢശരീരം ഹി ധ്വസ്തം ദൃഷ്ട്വാന്തകം ക്ഷണാത്

അപ്പോൾ ഭഗവാൻ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനോട് അനുഗ്രഹം കാണിച്ച്, അവനിൽ പ്രവേശിച്ചു; മരണത്തിന്റെ നശിച്ച രഹസ്യമായ ശരീരം കണ്ടു, അതിനുശേഷം ഉടൻ അങ്ങനെ ചെയ്തു.

തസ്മാന്മൃത്യുഞ്ജയം ചൈവ ഭക്ത്യാ സമ്പൂജയേ ദ്വിജാഃ മുക്തിദം ഭുക്തിദം ചൈവ സര്വേഷാമപി ശങ്കരമ്

അതിനാൽ, ദ്വിജന്മാരേ, ഭക്തിയോടെ മരണജയനായി ശങ്കരനെ ആരാധിക്കണം; അവൻ എല്ലാവർക്കും മോക്ഷവും ഭോഗവും നൽകുന്നു.

ബഹുനാ കിം പ്രലാപേന സംന്യസ്യാഭ്യര്ച്യ വൈ ഭവമ് ഭക്ത്യാ ചാപരയാ തസ്മിന് വിശോകാ വൈ ഭവിഷ്യഥ

വളരെ സംസാരിച്ച് എന്ത് പ്രയോജനം? ഭവനെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചാൽ, നിങ്ങൾക്ക് ദുഃഖം ഇല്ലാതാകും.

ഏവമുക്താസ്തദാ തേന ബ്രഹ്മണാ ബ്രഹ്മവാദിനഃ പ്രസീദ ഭക്തിര്ദേവേശേ ഭവേദ്രുദ്രേ പിനാകിനി

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ പറഞ്ഞു: 'ദേവന്മാരുടെ നാഥനായ രുദ്രനിൽ, പിനാകധാരിയിൽ, ഭക്തി ഉണ്ടാകട്ടെ.'

കേന വാ തപസാ ദേവ യജ്ഞേനാപ്യഥ കേന വാ വ്രതൈര്വാ ഭഗവദ്ഭക്താ ഭവിഷ്യന്തി ദ്വിജാതയഃ

ഏത് തപസ്സിനാലോ, യജ്ഞത്താലോ, വ്രതങ്ങളാലോ, ദ്വിജന്മാർ ഭഗവാന്റെ ഭക്തരാകുന്നു എന്ന് ചോദിച്ചു.

ന ദാനേന മുനിശ്രേഷ്ഠാസ് തപസാ ച ന വിദ്യയാ യജ്ഞൈര് ഹോമൈര് വ്രതൈര് വേദൈര് യോഗശാസ്ത്രൈര് നിരോധനൈഃ

മുനിശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ദാനത്താലോ, തപസ്സാലോ, വിജ്ഞാനത്താലോ, യജ്ഞങ്ങളാലോ, ഹോമങ്ങളാലോ, വ്രതങ്ങളാലോ, വേദങ്ങളാലോ, യോഗശാസ്ത്രങ്ങളാലോ, നിയന്ത്രണങ്ങളാലോ, അതല്ല.

പ്രസാദേ നൈവ സാ ഭക്തിഃ ശിവേ പരമകാരണേ അഥ തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ സര്വേ തേ പരമര്ഷയഃ

ശിവനിൽ, പരമകാരണനിൽ, ഭക്തി അവന്റെ കൃപയാൽ മാത്രം ഉണ്ടാകും. ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ആ മഹർഷികൾ എല്ലാവരും—

സദാരതനയാഃ ശ്രാന്താഃ പ്രണേമുശ് ച പിതാമഹമ് തസ്മാത്പാശുപതീ ഭക്തിര് ധര്മകാമാര്ഥസിദ്ധിദാ

ഭാര്യകളും മക്കളും കൂടെ, ക്ഷീണിച്ച്, പിതാമഹനെ വന്ദിച്ചു. അതിനാൽ, പാശുപതഭക്തി ധർമ്മം, കാമം, അർത്ഥം എന്നിവയിൽ വിജയവും ഫലവും നൽകുന്നു.

മുനേര് വിജയദാ ചൈവ സര്വമൃത്യുജയപ്രദാ ദധീചസ്തു പുരാ ഭക്ത്യാ ഹരിം ജിത്വാമരൈര്വിഭുമ്

മുനിക്ക് വിജയവും, എല്ലാ മരണത്തെയും ജയിക്കാനുള്ള ശക്തിയും ഇത് നൽകുന്നു. പഴയകാലത്ത് ദധീചി ഭക്തിയാൽ അമരന്മാരുടെ നാഥനായ ഹരിയെ ജയിച്ചു.

ക്ഷയം ജഘാന പാദേന വജ്രാസ്ഥിത്വം ച ലബ്ധവാന് മയാപി നിര്ജിതോ മൃത്യുര് മഹാദേവസ്യ കീര്തനാത്

ക്ഷയം എന്റെ കാലുകൊണ്ട് തകർത്തു, വജ്രംപോലെയുള്ള ഉറപ്പും നേടി; മഹാദേവനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ മരണത്തെയും ജയിച്ചു.

ശ്വേതേനാപി ഗതേനാസ്യം മൃത്യോര്മുനിവരേണ തു മഹാദേവപ്രസാദേന ജിതോ മൃത്യുര്യഥാ മയാ

മഹാദേവന്റെ കൃപയാൽ, ഞാൻ മരണത്തെ ജയിച്ചതു പോലെ, വെളുത്ത ദേഹമുള്ള ആ മഹർഷിയും മരണത്തെ അതിജീവിച്ചു.

കഥം ഭവപ്രസാദേന ദേവദാരുവനൌകസഃ പ്രപന്നാഃ ശരണം ദേവം വക്തുമര്ഹസി മേ പ്രഭോ

ഭവന്റെ കൃപകൊണ്ടു, ദേവദാരുവനത്തിൽ വസിക്കുന്നവർ ദൈവത്തിൽ ആശ്രയം തേടിയത് എങ്ങനെയെന്ന് ദയവായി എന്നോട് പറയണമേ പ്രഭോ.

താനുവാച മഹാഭാഗാന് ഭഗവാന് ആത്മഭൂഃ സ്വയമ് ദേവദാരുവനസ്ഥാംസ്തു തപസാ പാവകപ്രഭാന്

സ്വയംഭുവായ ഭഗവാൻ ആ മഹാഭാഗന്മാരോട്, ദേവദാരുവനത്തിൽ തപസ്സിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ നിലകൊണ്ടവരോട് നേരിട്ട് പറഞ്ഞു.

ഏഷ ദേവോ മഹാദേവോ വിജ്ഞേയസ്തു മഹേശ്വരഃ ന തസ്മാത്പരമം കിംചിത് പദം സമധിഗമ്യതേ

ഈ ദൈവം മഹാദേവനാണ്, മഹേശ്വരനെന്നു അറിയേണ്ടവൻ; അവനിൽനിന്ന് മുകളിൽ മറ്റൊന്നും ലഭ്യമല്ല.

ദേവാനാം ച ഋഷീനാം ച പിതൄണാം ചൈവ സ പ്രഭുഃ സഹസ്രയുഗപര്യന്തേ പ്രലയേ സര്വദേഹിനഃ

ദേവന്മാരുടെയും ഋഷിമാരുടെയും പിതാക്കന്മാരുടെയും പ്രഭുവാണ് അവൻ; ആയിരം യുഗങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ്, സകല ജീവികളും അവൻ ലയിപ്പിക്കുന്നു.

സംഹരത്യേഷ ഭഗവാന് കാലോ ഭൂത്വാ മഹേശ്വരഃ ഏഷ ചൈവ പ്രജാഃ സര്വാഃ സൃജത്യേകഃ സ്വതേജസാ

ഭഗവാൻ മഹേശ്വരൻ കാലമായി മാറി സകല പ്രാണികളെയും പിൻവലിക്കുന്നു; അവൻ തന്റെ ശക്തിയാൽ എല്ലാം സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഏഷ ചക്രീ ച വജ്രീ ച ശ്രീവത്സകൃതലക്ഷണഃ യോഗീ കൃതയുഗേ ചൈവ ത്രേതായാം ക്രതുര് ഉച്യതേ

ചക്രവും വജ്രവും കൈവശമുള്ളവനും, ശ്രീവത്സം അടയാളമായവനും, കൃതയുഗത്തിൽ യോഗിയെന്നും ത്രേതായുഗത്തിൽ യാഗമെന്നുമാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.

ദ്വാപരേ ചൈവ കാലാഗ്നിര് ധര്മകേതുഃ കലൌ സ്മൃതഃ രുദ്രസ്യ മൂര്തയസ്ത്വേതാ യേ ഽഭിധ്യായന്തി പണ്ഡിതാഃ

ദ്വാപരയുഗത്തിൽ കാലാഗ്നിയായി, കലിയുഗത്തിൽ ധർമ്മധ്വജമായി അറിയപ്പെടുന്നു; പണ്ഡിതന്മാർ ഇവയെ രുദ്രന്റെ രൂപങ്ങൾ എന്ന് അംഗീകരിക്കുന്നു.

ചതുരസ്രം ബഹിശ്ചാന്തര് അഷ്ടാസ്രം പിണ്ഡികാശ്രയേ വൃത്തം സുദര്ശനം യോഗ്യമ് ഏവം ലിങ്ഗം പ്രപൂജയേത്

പീഠം പുറത്തു ചതുരസ്രവും അകത്തു എട്ടു വശങ്ങളുമുള്ളതും മുകളിൽ വൃത്താകൃതിയിലും മനോഹരവുമായ ലിംഗം അർപ്പിച്ച് ആരാധിക്കണം.