ലിങ്ഗപുരാണമ്

ഏഹ്യേഹി ശ്വേത ചാനേന വിധിനാ കിം ഫലം തവ രുദ്രോ വാ ഭഗവാന് വിഷ്ണുര് ബ്രഹ്മാ വാ ജഗദീശ്വരഃ

'വാ, വാ ശ്വേതാ! ഈ വിധിയാൽ നിനക്ക് എന്ത് ഫലം ലഭിക്കും? രുദ്രനോ, വിശ്ണുവോ, ബ്രഹ്മാവോ ലോകനാഥനോ?'

കഃ സമര്ഥഃ പരിത്രാതും മയാ ഗ്രസ്തം ദ്വിജോത്തമ അനേന മമ കിം വിപ്ര രൌദ്രേണ വിധിനാ പ്രഭോഃ

'നിന്റെപോലുള്ളവനെ എന്നിൽ പിടിയിലായാൽ രക്ഷിക്കാൻ ആരാണ് കഴിവുള്ളത്, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ? ഈ കഠിനമായ വിധി ഭഗവാനെന്തിന്?'

നേതും യസ്യോത്ഥിതശ്ചാഹം യമലോകം ക്ഷണേന വൈ യസ്മാദ്ഗതായുസ്ത്വം തസ്മാന് മുനേ നേതുമിഹോദ്യതഃ

'നിന്നെ കൊണ്ടുപോകാനാണ് ഞാൻ വന്നത്. ഒരു നിമിഷത്തിൽ തന്നെ യമലോകത്തേക്ക്. നിന്റെ ആയുസ്സ് കഴിഞ്ഞു, അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നെ കൊണ്ടുപോകാൻ തയ്യാറാണ്.'

തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ ഭൈരവം ധര്മമിശ്രിതമ് ഹാ രുദ്ര രുദ്ര രുദ്രേതി ലലാപ മുനിപുങ്ഗവഃ

ഭയങ്കരനും ധർമ്മം കലർന്നവനും ആയ ഭൈരവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട മഹർഷിശ്രേഷ്ഠൻ 'ഹാ രുദ്ര, രുദ്ര, രുദ്ര' എന്ന് നിലവിളിച്ചു.

തം പ്രാഹ ച മഹാദേവം കാലം സമ്പ്രേക്ഷ്യ വൈ ദൃശാ നേത്രേണ ബാഷ്പമിശ്രേണ സംഭ്രാന്തേന സമാകുലഃ

അവൻ മഹാദേവനെ നോക്കി, കാലനെ കണ്ണുകൊണ്ട് നിരീക്ഷിച്ചു. കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു, മനസ്സിൽ ആശങ്കയും വേദനയും നിറഞ്ഞു.

ത്വയാ കിം കാല നോ നാഥശ് ചാസ്തി ചേദ്ധി വൃഷധ്വജഃ ലിങ്ഗേ ഽസ്മിന് ശങ്കരോ രുദ്രഃ സര്വദേവഭവോദ്ഭവഃ

'നാഥനായ വൃഷധ്വജൻ ഇവിടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ, കാലാ, നിനക്ക് എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും? ഈ ലിംഗത്തിൽ ശങ്കരൻ, രുദ്രൻ, എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ഉദ്ഭവം നിലകൊള്ളുന്നു.'

അതീവ ഭവഭക്താനാം മദ്വിധാനാം മഹാത്മനാമ് വിധിനാ കിം മഹാബാഹോ ഗച്ഛ ഗച്ഛ യഥാഗതമ്

'ഭവത്തിൽ ഭക്തിയുള്ളവർക്കും എനിക്ക് പോലുള്ള മഹാത്മാക്കൾക്കും ഈ വിധി എന്തിനാണ്, മഹാബാഹുവേ? നീ വന്ന വഴിയേ തിരിച്ചു പോ.'

തതോ നിശമ്യ കുപിതസ് തീക്ഷ്ണദംഷ്ട്രോ ഭയങ്കരഃ ശ്രുത്വാ ശ്വേതസ്യ തദ്വാക്യം പാശഹസ്തോ ഭയാവഹഃ

ശ്വേതന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, കോപം നിറഞ്ഞ, മൂർച്ചയുള്ള പല്ലുകളും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രൂപവും ഉള്ള കാലൻ, ഭയാനകമായ പാശം കൈയിൽ പിടിച്ച്, വലിയ സിംഹനാദം മുഴക്കി, വീണ്ടും വീണ്ടും കൈയടിച്ച്, കാലം കഴിഞ്ഞ മഹർഷിയെ കെട്ടി.

സിംഹനാദം മഹത്കൃത്വാ ചാസ്ഫാട്യ ച മുഹുര്മുഹുഃ ബബന്ധ ച മുനിം കാലഃ കാലപ്രാപ്തം തമാഹ ച

വലിയ സിംഹനാദം മുഴക്കി, വീണ്ടും വീണ്ടും കൈയടിച്ച്, കാലൻ തന്റെ സമയമെത്തിയ മഹർഷിയെ കെട്ടി, അവനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

മയാ ബദ്ധോ ഽസി വിപ്രര്ഷേ ശ്വേതം നേതും യമാലയമ് അദ്യ വൈ ദേവദേവേന തവ രുദ്രേണ കിം കൃതമ്

'ബ്രാഹ്മണമഹർഷേ, ഞാൻ നിന്നെ കെട്ടിയിരിക്കുന്നു. ഇന്ന് ശ്വേതനെ യമാലയത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുകയാണ്. നിന്റെ ദേവദേവനായ രുദ്രൻ നിനക്കു് എന്ത് ചെയ്തു?'

ക്വ ശര്വസ്തവ ഭക്തിശ് ച ക്വ പൂജാ പൂജയാ ഫലമ് ക്വ ചാഹം ക്വ ച മേ ഭീതിഃ ശ്വേത ബദ്ധോ ഽസി വൈ മയാ

'നിന്റെ ഭക്തി എവിടെയാണ്, നിന്റെ ആരാധനയും അതിന്റെ ഫലവും എവിടെയാണ്? ഞാൻ എവിടെയാണ്, എനിക്കു് ഭയം എവിടെയാണ്? ശ്വേതാ, നീ എന്റെ പിടിയിലാണ്.'

ലിങ്ഗേ ഽസ്മിന് സംസ്ഥിതഃ ശ്വേത തവ രുദ്രോ മഹേശ്വരഃ നിശ്ചേഷ്ടോ ഽസൌ മഹാദേവഃ കഥം പൂജ്യോ മഹേശ്വരഃ

ഈ ലിംഗത്തിൽ, ശ്വേതേ, നിന്റെ രുദ്രൻ മഹേശ്വരൻ നിലനിൽക്കുന്നു; ആ അചഞ്ചലനായ മഹാദേവനെ എങ്ങനെ ആരാധിക്കണം എന്ന് പറയൂ.

തതഃ സദാശിവഃ സ്വയം ദ്വിജം നിഹന്തുമാഗതമ് നിഹന്തുമന്തകം സ്മയന് സ്മരാരിയജ്ഞഹാ ഹരഃ

അപ്പോൾ സദാശിവൻ സ്വയം, കൊല്ലാൻ വന്ന ദ്വിജനെ സംഹരിക്കാൻ, സ്മരാരിയുടെ ശത്രുവായ അന്തകനെ നശിപ്പിക്കാൻ, ഹരൻ പുഞ്ചിരിയോടെ അവിടെ എത്തി.

ത്വരന് വിനിര്ഗതഃ പരഃ ശിവഃ സ്വയം ത്രിലോചനഃ ത്രിയംബകോ ഽമ്ബയാ സമം സനന്ദിനാ ഗണേശ്വരൈഃ

വേഗത്തിൽ ത്രിലോചനനായ പരമശിവൻ സ്വയം പുറത്തുവന്നു; അമ്പികയും നന്ദിയും ഗണപതിമാരും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

സസര്ജ ജീവിതം ക്ഷണാദ് ഭവം നിരീക്ഷ്യ വൈ ഭയാത് പപാത ചാശു വൈ ബലീ മുനേസ്തു സംനിധൌ ദ്വിജാഃ

ഭയത്താൽ ഭവനെ നോക്കി, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ജീവൻ സൃഷ്ടിച്ചു; ശക്തനായവൻ അതിവേഗം മുനിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ വീണു.

നനാദ ചോര്ധ്വമുച്ചധീര് നിരീക്ഷ്യ ചാന്തകാന്തകമ് നിരീക്ഷണേന വൈ മൃതം ഭവസ്യ വിപ്രപുങ്ഗവാഃ

അവൻ ഉച്ചത്തിൽ ഗർജിച്ചു; മരണത്തെ അവസാനിപ്പിക്കുന്നവനെ നോക്കിയപ്പോൾ, ഭവൻ അവന്റെ കാഴ്ചകൊണ്ട് തന്നെ നശിച്ചു, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.

വിനേദുരുച്ചമീശ്വരാഃ സുരേശ്വരാ മഹേശ്വരമ് പ്രണേമുരംബികാമുമാം മുനീശ്വരാസ്തു ഹര്ഷിതാഃ

ദേവന്മാരുടെ അധിപന്മാർ മഹേശ്വരനോട് ഉച്ചത്തിൽ ദുഃഖിച്ചു; അവർ അമ്പികയെയും ഉമയെയും വന്ദിച്ചു; മഹർഷികൾ സന്തോഷിച്ചു.

സസര്ജുര് അസ്യ മൂര്ധ്നി വൈ മുനേര്ഭവസ്യ ഖേചരാഃ സുശോഭനം സുശീതലം സുപുഷ്പവര്ഷമംബരാത്

ആകാശവാസികൾ ഭവനായ മുനിയുടെ തലയിൽ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് മനോഹരവും തണുപ്പും നിറഞ്ഞ പൂക്കൾ ചിതറിച്ചു.

അഹോ നിരീക്ഷ്യ ചാന്തകം മൃതം തദാ സുവിസ്മിതഃ ശിലാശനാത്മജോ ഽവ്യയം ശിവം പ്രണമ്യ ശങ്കരമ്

മരണം നശിച്ചതു കണ്ടു, അത്ഭുതത്തോടെ പാറയുടെ പുത്രൻ അവിനാശിയായ ശിവനെ, ശങ്കരനെ വന്ദിച്ചു.

ഉവാച ബാലധീര്മൃതഃ പ്രസീദ ചേതി വൈ മുനേഃ മഹേശ്വരം മഹേശ്വര-സ്യ ചാനുഗോ ഗണേശ്വരഃ

ബാലബുദ്ധിയോടെ, മരിച്ചവൻ 'ദയവായി ക്ഷമിക്കണേ' എന്ന് മഹേഷ്വരനോടും ഗണപതിയോടും പറഞ്ഞു.

തതോ വിവേശ ഭഗവാന് അനുഗൃഹ്യ ദ്വിജോത്തമമ് ക്ഷണാദ്ഗൂഢശരീരം ഹി ധ്വസ്തം ദൃഷ്ട്വാന്തകം ക്ഷണാത്

അപ്പോൾ ഭഗവാൻ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനോട് അനുഗ്രഹം കാണിച്ച്, അവനിൽ പ്രവേശിച്ചു; മരണത്തിന്റെ നശിച്ച രഹസ്യമായ ശരീരം കണ്ടു, അതിനുശേഷം ഉടൻ അങ്ങനെ ചെയ്തു.

തസ്മാന്മൃത്യുഞ്ജയം ചൈവ ഭക്ത്യാ സമ്പൂജയേ ദ്വിജാഃ മുക്തിദം ഭുക്തിദം ചൈവ സര്വേഷാമപി ശങ്കരമ്

അതിനാൽ, ദ്വിജന്മാരേ, ഭക്തിയോടെ മരണജയനായി ശങ്കരനെ ആരാധിക്കണം; അവൻ എല്ലാവർക്കും മോക്ഷവും ഭോഗവും നൽകുന്നു.

ബഹുനാ കിം പ്രലാപേന സംന്യസ്യാഭ്യര്ച്യ വൈ ഭവമ് ഭക്ത്യാ ചാപരയാ തസ്മിന് വിശോകാ വൈ ഭവിഷ്യഥ

വളരെ സംസാരിച്ച് എന്ത് പ്രയോജനം? ഭവനെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചാൽ, നിങ്ങൾക്ക് ദുഃഖം ഇല്ലാതാകും.

ഏവമുക്താസ്തദാ തേന ബ്രഹ്മണാ ബ്രഹ്മവാദിനഃ പ്രസീദ ഭക്തിര്ദേവേശേ ഭവേദ്രുദ്രേ പിനാകിനി

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ പറഞ്ഞു: 'ദേവന്മാരുടെ നാഥനായ രുദ്രനിൽ, പിനാകധാരിയിൽ, ഭക്തി ഉണ്ടാകട്ടെ.'

കേന വാ തപസാ ദേവ യജ്ഞേനാപ്യഥ കേന വാ വ്രതൈര്വാ ഭഗവദ്ഭക്താ ഭവിഷ്യന്തി ദ്വിജാതയഃ

ഏത് തപസ്സിനാലോ, യജ്ഞത്താലോ, വ്രതങ്ങളാലോ, ദ്വിജന്മാർ ഭഗവാന്റെ ഭക്തരാകുന്നു എന്ന് ചോദിച്ചു.

ന ദാനേന മുനിശ്രേഷ്ഠാസ് തപസാ ച ന വിദ്യയാ യജ്ഞൈര് ഹോമൈര് വ്രതൈര് വേദൈര് യോഗശാസ്ത്രൈര് നിരോധനൈഃ

മുനിശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ദാനത്താലോ, തപസ്സാലോ, വിജ്ഞാനത്താലോ, യജ്ഞങ്ങളാലോ, ഹോമങ്ങളാലോ, വ്രതങ്ങളാലോ, വേദങ്ങളാലോ, യോഗശാസ്ത്രങ്ങളാലോ, നിയന്ത്രണങ്ങളാലോ, അതല്ല.

പ്രസാദേ നൈവ സാ ഭക്തിഃ ശിവേ പരമകാരണേ അഥ തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ സര്വേ തേ പരമര്ഷയഃ

ശിവനിൽ, പരമകാരണനിൽ, ഭക്തി അവന്റെ കൃപയാൽ മാത്രം ഉണ്ടാകും. ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ആ മഹർഷികൾ എല്ലാവരും—

സദാരതനയാഃ ശ്രാന്താഃ പ്രണേമുശ് ച പിതാമഹമ് തസ്മാത്പാശുപതീ ഭക്തിര് ധര്മകാമാര്ഥസിദ്ധിദാ

ഭാര്യകളും മക്കളും കൂടെ, ക്ഷീണിച്ച്, പിതാമഹനെ വന്ദിച്ചു. അതിനാൽ, പാശുപതഭക്തി ധർമ്മം, കാമം, അർത്ഥം എന്നിവയിൽ വിജയവും ഫലവും നൽകുന്നു.

മുനേര് വിജയദാ ചൈവ സര്വമൃത്യുജയപ്രദാ ദധീചസ്തു പുരാ ഭക്ത്യാ ഹരിം ജിത്വാമരൈര്വിഭുമ്

മുനിക്ക് വിജയവും, എല്ലാ മരണത്തെയും ജയിക്കാനുള്ള ശക്തിയും ഇത് നൽകുന്നു. പഴയകാലത്ത് ദധീചി ഭക്തിയാൽ അമരന്മാരുടെ നാഥനായ ഹരിയെ ജയിച്ചു.