ലിങ്ഗപുരാണമ്

കൃതത്രേതാദിയുക്താനാം മനോരന്തരമുച്യതേ മന്വന്തരസ്യ സംഖ്യാ ച വര്ഷാഗ്രേണ പ്രകീര്തിതാ

കൃതയുഗം, ത്രീതായുഗം തുടങ്ങിയവ ചേർന്ന കാലഘട്ടം മന്വന്തരം എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. മന്വന്തരത്തിന്റെ എണ്ണം വർഷത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

ത്രിംശത്കോട്യസ്തു വര്ഷാണാം മാനുഷേണ ദ്വിജോത്തമാഃ സപ്തഷഷ്ടിസ്തഥാന്യാനി നിയുതാന്യധികാനി തു

ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഒരു മന്വന്തരം മുപ്പത് കോടി മനുഷ്യവർഷവും, കൂടാതെ അറുപത്തേഴു ലക്ഷം വർഷം അധികവും ആണ്.

വിംശതിശ് ച സഹസ്രാണി കാലോ ഽയമ് അധികം വിനാ മന്വന്തരസ്യ സംഖ്യൈഷാ ലൈങ്ഗേ ഽസ്മിന്കീര്തിതാ ദ്വിജാഃ

ഇരുപതിനായിരം വർഷം അധികം എന്നത് ഒഴിവാക്കുന്നു; ഇതാണ് ലിംഗപുരാണത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന മന്വന്തരത്തിന്റെ എണ്ണം, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ.

ചതുര്യുഗസ്യ ച തഥാ വര്ഷസംഖ്യാ പ്രകീര്തിതാ ചതുര്യുഗസഹസ്രം വൈ കല്പശ്ചൈകോ ദ്വിജോത്തമാഃ

നാലു യുഗങ്ങളുടെ വർഷങ്ങൾ ഇങ്ങനെ കണക്കാക്കുന്നു; ആയിരം നാലു യുഗങ്ങൾ ചേർന്നാൽ ഒരു കല്പം ആകുന്നു, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.

നിശാന്തേ സൃജതേ ലോകാന് നശ്യന്തേ നിശി ജന്തവഃ തത്ര വൈമാനികാനാം തു അഷ്ടാവിംശതികോടയഃ

രാത്രിയുടെ അവസാനം ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു; ജീവികൾ രാത്രിയിൽ നശിക്കുന്നു. അവിടെ ദേവന്മാർക്കായി ഇരുപത്തിയെട്ട് കോടി ഉണ്ട്.

മന്വന്തരേഷു വൈ സംഖ്യാ സാന്തരേഷു യഥാതഥാ ത്രീണി കോടിശതാന്യാസന് കോട്യോ ദ്വിനവതിസ് തഥാ

മന്വന്തരങ്ങളിൽ കണക്കു ഇങ്ങനെ: മൂന്നു നൂറ് കോടി, കൂടാതെ ഇരുപത്തിരണ്ടു കോടി കൂടി.

കല്പേ ഽതീതേ തു വൈ വിപ്രാഃ സഹസ്രാണാം തു സപ്തതിഃ പുനസ്തഥാഷ്ടസാഹസ്രം സര്വത്രൈവ സമാസതഃ

ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, കഴിഞ്ഞ കല്പത്തിൽ എഴുപതിനായിരം ഉണ്ടായിരുന്നു; പിന്നെയും എട്ടായിരം എല്ലായിടത്തും സംക്ഷിപ്തമായി ഉണ്ടായിരുന്നു.

കല്പാവസാനികാംസ്ത്യക്ത്വാ പ്രലയേ സമുപസ്ഥിതേ മഹര്ലോകാത് പ്രയാന്ത്യേതേ ജനലോകം ജനാസ്തതഃ

കല്പത്തിന്റെ അവസാനം, പ്രളയം വന്നപ്പോൾ, മഹർലോകത്തിൽ നിന്നുള്ള ഇവർ ജനലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.

കോടീനാം ദ്വേ സഹസ്രേ തു അഷ്ടൌ കോടിശതാനി തു ദ്വിഷഷ്ടിശ് ച തഥാ കോട്യോ നിയുതാനി ച സപ്തതിഃ

രണ്ടായിരം കോടി, എൺപത് കോടി നൂറുകൾ, അപ്പുറത്ത് ഇരുപത്തിരണ്ട് കോടി, പിന്നെ എഴുപതു ലക്ഷം കൂടി ഉണ്ട്.

കല്പാര്ധസംഖ്യാ ദിവ്യാ വൈ കല്പമേവം തു കല്പയേത് കല്പാനാം വൈ സഹസ്രം തു വര്ഷമേകമജസ്യ തു

കല്പത്തിന്റെ പാതിയുടെ ദൈവിക കണക്കാണ് ഇങ്ങനെ; ആയിരം കല്പങ്ങൾ ചേർന്നാൽ അജജനായ ഒരു വർഷം ആകുന്നു.

വര്ഷാണാമഷ്ടസാഹസ്രം ബ്രാഹ്മം വൈ ബ്രഹ്മണോ യുഗമ് സവനം യുഗസാഹസ്രം സര്വദേവോദ്ഭവസ്യ തു

എട്ടായിരം വർഷം ബ്രഹ്മയുഗം, അതായത് ബ്രഹ്മാവിന്റെ കാലഘട്ടം. സവനയുഗം ആയിരം ചേർന്നാൽ എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ഉത്ഭവം ആകുന്നു.

സവനാനാം സഹസ്രം തു ത്രിവിധം ത്രിഗുണം തഥാ ബ്രഹ്മണസ്തു തഥാ പ്രോക്തഃ കാലഃ കാലാത്മനഃ പ്രഭോ

മൂന്നു വിധത്തിലുള്ള മൂന്നു ഗുണങ്ങളുള്ള ആയിരം യാഗങ്ങൾ ഉണ്ട്; അതുപോലെ തന്നെ, കാലത്തിന്റെ സ്വരൂപമായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ കാലവും ഇങ്ങനെ തന്നെ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, പ്രഭോ.

ഭവോദ്ഭവസ്തപശ്ചൈവ ഭവ്യോ രമ്ഭഃ ക്രതുഃ പുനഃ ഋതുര്വഹ്നിര്ഹവ്യവാഹഃ സാവിത്രഃ ശുദ്ധ ഏവ ച

സൃഷ്ടിയും ഉദ്ഭവവും തപസ്സും, ഭാവ്യവും പുഷ്പവും വീണ്ടും യാഗവും, ঋതുവും അഗ്നിയും ഹവ്യവാഹനും, സാവിത്രം, ശുദ്ധനും ഇവയും ഉണ്ട്.

ഉശികഃ കുശികശ്ചൈവ ഗാന്ധാരോ മുനിസത്തമാഃ ഋഷഭശ് ച തഥാ ഷഡ്ജോ മജ്ജാലീയശ് ച മധ്യമഃ

ഉശികൻ, കുശികൻ, ഗാന്ധാരൻ, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവരേ, ഋഷഭൻ, ഷഡ്ജം, മജ്ജാലീയൻ, മധ്യമം ഇവരും ഉണ്ട്.

വൈരാജോ വൈ നിഷാദശ് ച മുഖ്യോ വൈ മേഘവാഹനഃ പഞ്ചമശ്ചിത്രകശ്ചൈവ ആകൂതിര് ജ്ഞാന ഏവ ച

വൈരാജൻ, നിഷാദൻ, പ്രധാനനായ മേഘവാഹകൻ, അഞ്ചാമനായ ചിത്രകൻ, ആകൂതി, ജ്ഞാനം ഇവയും ഉണ്ട്.

മനഃ സുദര്ശോ ബൃംഹശ് ച തഥാ വൈ ശ്വേതലോഹിതഃ രക്തശ് ച പീതവാസാശ് ച അസിതഃ സര്വരൂപകഃ

മനസ്സ്, സുദർശൻ, ബൃംഹൻ, ശ്വേതലോഹിതൻ, രക്തൻ, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചവർ, അസിതൻ, എല്ലാ രൂപങ്ങളുമുള്ളവൻ ഇവയും ഉണ്ട്.

ഏവം കല്പാസ്തു സംഖ്യാതാ ബ്രഹ്മണോ ഽവ്യക്തജന്മനഃ കോടികോടിസഹസ്രാണി കല്പാനാം മുനിസത്തമാഃ

അപ്രത്യക്ഷ ജനനമുള്ള ബ്രഹ്മാവിന്റെ കാല്പങ്ങൾ ഇങ്ങനെ എണ്ണപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠരേ, കോടിക്കണക്കിന് കാല്പങ്ങൾ ഉണ്ട്.

ഗതാനി താവച്ഛേഷാണി അഹര്നിശ്യാനി വൈ പുനഃ പരാന്തേ വൈ വികാരാണി വികാരം യാന്തി വിശ്വതഃ

ഇത്രയും പകലുകളും രാത്രികളും കടന്നുപോയി; പരമാവധിയുടെ അവസാനം, എല്ലായിടത്തും ഉള്ള മാറ്റങ്ങൾ അവയുടെ മൂലത്തിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകുന്നു.

വികാരസ്യ ശിവസ്യാജ്ഞാവശേനൈവ തു സംഹൃതിഃ സംഹൃതേ തു വികാരേ ച പ്രധാനേ ചാത്മനി സ്ഥിതേ

ശിവന്റെ ആജ്ഞയാൽ മാത്രമാണ് മാറ്റങ്ങളുടെ ലയനം നടക്കുന്നത്; മാറ്റങ്ങൾ ലയിച്ചാൽ, പ്രധാനവും ആത്മാവും നിലനിൽക്കും.

സാധര്മ്യേണാവതിഷ്ഠേതേ പ്രധാനപുരുഷാവുഭൌ ഗുണാനാം ചൈവ വൈഷമ്യേ വിപ്രാഃ സൃഷ്ടിരിതി സ്മൃതാ

സാമ്യത്താൽ പ്രധാനവും പുരുഷനും ഇരുവരും നിലനിൽക്കും; ഗുണങ്ങൾ വ്യത്യാസപ്പെടുമ്പോൾ, മഹർഷികളേ, അതാണ് സൃഷ്ടി എന്ന് പറയപ്പെടുന്നത്.

സാമ്യേ ലയോ ഗുണാനാം തു തയോര്ഹേതുര്മഹേശ്വരഃ ലീലയാ ദേവദേവേന സര്ഗാസ്ത്വീദൃഗ്വിധാഃ കൃതാഃ

ഗുണങ്ങൾ സമതയിലായാൽ ലയമാണ്; ഇരുവിന്റെയും കാരണമാകുന്നത് മഹേശ്വരനാണ്. ദേവദേവന്റെ ലീലയാൽ ഇത്തരത്തിലുള്ള സൃഷ്ടികൾ ഉണ്ടായി.

അസംഖ്യാതാശ് ച സംക്ഷേപാത് പ്രധാനാദ് അന്വധിഷ്ഠിതാത് അസംഖ്യാതാശ് ച കല്പാഖ്യാ ഹ്യ് അസംഖ്യാതാഃ പിതാമഹാഃ

സംക്ഷേപത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, പ്രധാനത്തിൽ നിന്ന് അനേകം ജീവികൾ ഉദ്ഭവിക്കുന്നു; അനേകം കാല്പങ്ങളും അനേകം പിതാമഹന്മാരും ഉണ്ട്.

ഹരയശ്ചാപ്യസംഖ്യാതാസ് ത്വ് ഏക ഏവ മഹേശ്വരഃ പ്രധാനാദിപ്രവൃത്താനി ലീലയാ പ്രാകൃതാനി തു

ഹരികളും അനേകമാണ്, എന്നാൽ മഹേശ്വരൻ ഒരാളാണ്; പ്രധാനം മുതലായ പ്രകൃതിദത്ത പ്രവൃത്തികൾ എല്ലാം അവന്റെ ലീലയാൽ നടക്കുന്നു.

ഗുണാത്മികാ ച തദ്വൃത്തിസ് തസ്യ ദേവസ്യ വൈ ത്രിധാ അപ്രാകൃതസ്യ തസ്യാദിര് മധ്യാന്തം നാസ്തി ചാത്മനഃ

അവൻ്റെ പ്രവർത്തി ഗുണങ്ങളാൽ രൂപപ്പെട്ടത് മൂന്നു വിധമാണ്; അത്ഭുതമായ അവനു തന്നെ ആരംഭവും നടുവും അവസാനവും ഇല്ല.

പിതാമഹസ്യാഥ പരഃ പരാര്ധദ്വയസംമിതഃ ദിവാ സൃഷ്ടം തു യത്സര്വം നിശി നശ്യതി ചാസ്യ തത്

പിതാമഹനു മീതെ മറ്റൊരാൾ ഉണ്ട്, അവന്റെ ഒരു ദിവസം രണ്ട് പരാർദ്ധത്തോളം നീളുന്നു; അവന്റെ പകലിൽ സൃഷ്ടമായതെല്ലാം രാത്രിയിൽ നശിക്കുന്നു.

ഭൂര്ഭുവഃസ്വര്മഹസ്തത്ര നശ്യതേ ചോര്ധ്വതോ ന ച രാത്രൌ ചൈകാര്ണവേ ബ്രഹ്മാ നഷ്ടേ സ്ഥാവരജങ്ഗമേ

അവിടെ ഭൂർ, ഭുവഃ, സ്വഃ ലോകങ്ങൾക്കും അതിനുമുകളിൽ ഉള്ളവയ്ക്കും നാശം വരുന്നു; രാത്രിയിൽ, എല്ലാം അസ്തിവ്യസ്തമായപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് ഒറ്റ സമുദ്രത്തിൽ നിലനിൽക്കും.

സുഷ്വാപാമ്ഭസി യസ്തസ്മാന് നാരായണ ഇതി സ്മൃതഃ ശര്വര്യന്തേ പ്രബുദ്ധോ വൈ ദൃഷ്ട്വാ ശൂന്യം ചരാചരമ്

ഗഹനമായ ഉറക്കത്തിന്റെ ജലത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ അവനെ നാരായണൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നു; രാത്രിയുടെ അവസാനം ഉണർന്ന്, ചലനസ്ഥിരങ്ങളായ എല്ലാം ശൂന്യമായി കാണുന്നു.

സ്രഷ്ടും തദാ മതിം ചക്രേ ബ്രഹ്മാ ബ്രഹ്മവിദാം വരഃ ഉദകൈരാപ്ലുതാം ക്ഷ്മാം താം സമാദായ സനാതനഃ

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ്, ബ്രഹ്മം അറിയുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള മനസ്സുണ്ടാക്കി; വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയിരുന്ന ഭൂമിയെ അദ്ദേഹം എടുക്കുന്നു, ശാശ്വതനായി.

പൂര്വവത്സ്ഥാപയാമാസ വാരാഹം രൂപമാസ്ഥിതഃ നദീനദസമുദ്രാംശ് ച പൂര്വവച്ചാകരോത്പ്രഭുഃ

വാരാഹ രൂപം ധരിച്ച്, ഭൂമിയെ മുമ്പത്തെ പോലെ സ്ഥാപിച്ചു; നദികൾ, പുഴകൾ, സമുദ്രങ്ങൾ എല്ലാം മുമ്പത്തെപോലെ സൃഷ്ടിച്ചു, പ്രഭു.