ലിങ്ഗപുരാണമ്

പ്രസ്ഥാനാദികമായാസം സ്വദേഹസ്യ ചരേദ്യതിഃ ശിവസായുജ്യമാപ്നോതി കര്മണാപ്യേവമാചരന്

യതി യാത്ര തുടങ്ങിയതുപോലുള്ള കഷ്ടപ്പാടുകൾ സഹിക്കണം; ഇങ്ങനെ പ്രവർത്തിച്ചാൽ, ശിവസായുജ്യം നേടും.

സദ്യോ ഽപി ലഭതേ മുക്തിം ഭക്തിയുക്തോ ദൃഢവ്രതാഃ

ശരിയായ ഭക്തിയും ദൃഢവ്രതവും ഉള്ളവർക്ക് ഉടൻ തന്നെ മോക്ഷം ലഭിക്കും.

ത്യാഗേന വാ കിം വിധിനാപ്യ് അനേന ഭക്തസ്യ രുദ്രസ്യ ശുഭൈര്വ്രതൈശ്ച യജ്ഞൈശ് ച ദാനൈര്വിവിധൈശ് ച ഹോമൈര് ലബ്ധൈശ്ചശാസ്ത്രൈര്വിവിധൈശ് ച വേദൈഃ

അല്ലെങ്കിൽ ത്യാഗം കൊണ്ടോ, ഈ മാർഗം അനുസരിച്ചോ, ശുഭവ്രതങ്ങൾ, യജ്ഞങ്ങൾ, വിവിധ ദാനങ്ങൾ, ഹോമങ്ങൾ, വിവിധ ശാസ്ത്രങ്ങൾ, വേദങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ രുദ്രഭക്തൻ മോക്ഷം നേടുന്നു.

ശ്വേതേനൈവം ജിതോ മൃത്യുര് ഭവഭക്ത്യാ മഹാത്മനാ വോ ഽസ്തു ഭക്തിര്മഹാദേവേ ശങ്കരേ പരമാത്മനി

ഇങ്ങനെ ശ്വേതൻ ഭവത്തിൽ അഗാധമായ ഭക്തിയാൽ മരണത്തെ ജയിച്ചു. മഹാത്മാക്കളായ നിങ്ങൾക്ക് മഹാദേവനായ ശങ്കരനിൽ ഭക്തി ഉണ്ടാകട്ടെ.

ഏവമുക്താസ്തദാ തേന ബ്രഹ്മണാ ബ്രാഹ്മണര്ഷഭാഃ ശ്വേതസ്യ ച കഥാം പുണ്യാമ് അപൃച്ഛന് പരമര്ഷയഃ

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവു് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരായ മഹർഷികൾ ശ്വേതന്റെ പുണ്യമുള്ള കഥയെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചു.

ശ്വേതോ നാമ മുനിഃ ശ്രീമാന് ഗതായുര്ഗിരിഗഹ്വരേ സക്തോ ഹ്യഭ്യര്ച്യ യദ്ഭക്ത്യാ തുഷ്ടാവ ച മഹേശ്വരമ്

ശ്വേതൻ എന്നൊരു മഹർഷി ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ മഹർഷി, ജീവൻ അവസാനിച്ചവൻ, പർവ്വത ഗുഹയിൽ താമസിച്ചുകൊണ്ട് ഭക്തിയോടെ മഹേശ്വരനെ ആരാധിച്ചു സ്തുതിച്ചു.

രുദ്രാധ്യായേന പുണ്യേന നമസ്തേത്യാദിനാ ദ്വിജാഃ തതഃ കാലോ മഹാതേജാഃ കാലപ്രാപ്തം ദ്വിജോത്തമമ്

പുണ്യമുള്ള രുദ്രാധ്യായം 'നമഃ' എന്നതോടെ ആരംഭിച്ച് ജപിച്ചപ്പോൾ, മഹത്തായ തേജസ്സുള്ള കാലൻ, ആയുസ്സ് തീർന്ന ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനോടു് സമീപിച്ചു.

നേതും സംചിന്ത്യ വിപ്രേന്ദ്രാഃ സാന്നിധ്യമകരോന്മുനേഃ ശ്വേതോ ഽപി ദൃഷ്ട്വാ തം കാലം കാലപ്രാപ്തോ ഽപി ശങ്കരമ്

അവനെ കൊണ്ടുപോകാൻ ഉദ്ദേശിച്ച്, ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ശ്വേതന്റെ മുന്നിൽ കാലൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ശ്വേതൻ തന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞു വന്നതറിഞ്ഞിട്ടും ശങ്കരനെ ഓർത്തു.

പൂജയാമാസ പുണ്യാത്മാ ത്രിയംബകമനുസ്മരന് ത്രിയംബകം യജേദേവം സുഗന്ധിം പുഷ്ടിവര്ധനമ്

പുണ്യാത്മാവായ ശ്വേതൻ ത്രയമ്പകനെ ഓർത്തുകൊണ്ട്, സുഗന്ധവും പോഷകവും നൽകുന്ന ദൈവമായ ത്രയമ്പകനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചു.

കിം കരിഷ്യതി മേ മൃത്യുര് മൃത്യോര്മൃത്യുരഹം യതഃ തം ദൃഷ്ട്വാ സസ്മിതം പ്രാഹ ശ്വേതം ലോകഭയംകരഃ

'മരണത്തിന് എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യാനാകും? ഞാൻ മരണത്തിന്റെ മരണമാണ്.' ലോകങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നവൻ ശ്വേതനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിയോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

ഏഹ്യേഹി ശ്വേത ചാനേന വിധിനാ കിം ഫലം തവ രുദ്രോ വാ ഭഗവാന് വിഷ്ണുര് ബ്രഹ്മാ വാ ജഗദീശ്വരഃ

'വാ, വാ ശ്വേതാ! ഈ വിധിയാൽ നിനക്ക് എന്ത് ഫലം ലഭിക്കും? രുദ്രനോ, വിശ്ണുവോ, ബ്രഹ്മാവോ ലോകനാഥനോ?'

കഃ സമര്ഥഃ പരിത്രാതും മയാ ഗ്രസ്തം ദ്വിജോത്തമ അനേന മമ കിം വിപ്ര രൌദ്രേണ വിധിനാ പ്രഭോഃ

'നിന്റെപോലുള്ളവനെ എന്നിൽ പിടിയിലായാൽ രക്ഷിക്കാൻ ആരാണ് കഴിവുള്ളത്, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ? ഈ കഠിനമായ വിധി ഭഗവാനെന്തിന്?'

നേതും യസ്യോത്ഥിതശ്ചാഹം യമലോകം ക്ഷണേന വൈ യസ്മാദ്ഗതായുസ്ത്വം തസ്മാന് മുനേ നേതുമിഹോദ്യതഃ

'നിന്നെ കൊണ്ടുപോകാനാണ് ഞാൻ വന്നത്. ഒരു നിമിഷത്തിൽ തന്നെ യമലോകത്തേക്ക്. നിന്റെ ആയുസ്സ് കഴിഞ്ഞു, അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നെ കൊണ്ടുപോകാൻ തയ്യാറാണ്.'

തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ ഭൈരവം ധര്മമിശ്രിതമ് ഹാ രുദ്ര രുദ്ര രുദ്രേതി ലലാപ മുനിപുങ്ഗവഃ

ഭയങ്കരനും ധർമ്മം കലർന്നവനും ആയ ഭൈരവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട മഹർഷിശ്രേഷ്ഠൻ 'ഹാ രുദ്ര, രുദ്ര, രുദ്ര' എന്ന് നിലവിളിച്ചു.

തം പ്രാഹ ച മഹാദേവം കാലം സമ്പ്രേക്ഷ്യ വൈ ദൃശാ നേത്രേണ ബാഷ്പമിശ്രേണ സംഭ്രാന്തേന സമാകുലഃ

അവൻ മഹാദേവനെ നോക്കി, കാലനെ കണ്ണുകൊണ്ട് നിരീക്ഷിച്ചു. കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു, മനസ്സിൽ ആശങ്കയും വേദനയും നിറഞ്ഞു.

ത്വയാ കിം കാല നോ നാഥശ് ചാസ്തി ചേദ്ധി വൃഷധ്വജഃ ലിങ്ഗേ ഽസ്മിന് ശങ്കരോ രുദ്രഃ സര്വദേവഭവോദ്ഭവഃ

'നാഥനായ വൃഷധ്വജൻ ഇവിടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ, കാലാ, നിനക്ക് എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും? ഈ ലിംഗത്തിൽ ശങ്കരൻ, രുദ്രൻ, എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ഉദ്ഭവം നിലകൊള്ളുന്നു.'

അതീവ ഭവഭക്താനാം മദ്വിധാനാം മഹാത്മനാമ് വിധിനാ കിം മഹാബാഹോ ഗച്ഛ ഗച്ഛ യഥാഗതമ്

'ഭവത്തിൽ ഭക്തിയുള്ളവർക്കും എനിക്ക് പോലുള്ള മഹാത്മാക്കൾക്കും ഈ വിധി എന്തിനാണ്, മഹാബാഹുവേ? നീ വന്ന വഴിയേ തിരിച്ചു പോ.'

തതോ നിശമ്യ കുപിതസ് തീക്ഷ്ണദംഷ്ട്രോ ഭയങ്കരഃ ശ്രുത്വാ ശ്വേതസ്യ തദ്വാക്യം പാശഹസ്തോ ഭയാവഹഃ

ശ്വേതന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, കോപം നിറഞ്ഞ, മൂർച്ചയുള്ള പല്ലുകളും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രൂപവും ഉള്ള കാലൻ, ഭയാനകമായ പാശം കൈയിൽ പിടിച്ച്, വലിയ സിംഹനാദം മുഴക്കി, വീണ്ടും വീണ്ടും കൈയടിച്ച്, കാലം കഴിഞ്ഞ മഹർഷിയെ കെട്ടി.

സിംഹനാദം മഹത്കൃത്വാ ചാസ്ഫാട്യ ച മുഹുര്മുഹുഃ ബബന്ധ ച മുനിം കാലഃ കാലപ്രാപ്തം തമാഹ ച

വലിയ സിംഹനാദം മുഴക്കി, വീണ്ടും വീണ്ടും കൈയടിച്ച്, കാലൻ തന്റെ സമയമെത്തിയ മഹർഷിയെ കെട്ടി, അവനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

മയാ ബദ്ധോ ഽസി വിപ്രര്ഷേ ശ്വേതം നേതും യമാലയമ് അദ്യ വൈ ദേവദേവേന തവ രുദ്രേണ കിം കൃതമ്

'ബ്രാഹ്മണമഹർഷേ, ഞാൻ നിന്നെ കെട്ടിയിരിക്കുന്നു. ഇന്ന് ശ്വേതനെ യമാലയത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുകയാണ്. നിന്റെ ദേവദേവനായ രുദ്രൻ നിനക്കു് എന്ത് ചെയ്തു?'

ക്വ ശര്വസ്തവ ഭക്തിശ് ച ക്വ പൂജാ പൂജയാ ഫലമ് ക്വ ചാഹം ക്വ ച മേ ഭീതിഃ ശ്വേത ബദ്ധോ ഽസി വൈ മയാ

'നിന്റെ ഭക്തി എവിടെയാണ്, നിന്റെ ആരാധനയും അതിന്റെ ഫലവും എവിടെയാണ്? ഞാൻ എവിടെയാണ്, എനിക്കു് ഭയം എവിടെയാണ്? ശ്വേതാ, നീ എന്റെ പിടിയിലാണ്.'

ലിങ്ഗേ ഽസ്മിന് സംസ്ഥിതഃ ശ്വേത തവ രുദ്രോ മഹേശ്വരഃ നിശ്ചേഷ്ടോ ഽസൌ മഹാദേവഃ കഥം പൂജ്യോ മഹേശ്വരഃ

ഈ ലിംഗത്തിൽ, ശ്വേതേ, നിന്റെ രുദ്രൻ മഹേശ്വരൻ നിലനിൽക്കുന്നു; ആ അചഞ്ചലനായ മഹാദേവനെ എങ്ങനെ ആരാധിക്കണം എന്ന് പറയൂ.

തതഃ സദാശിവഃ സ്വയം ദ്വിജം നിഹന്തുമാഗതമ് നിഹന്തുമന്തകം സ്മയന് സ്മരാരിയജ്ഞഹാ ഹരഃ

അപ്പോൾ സദാശിവൻ സ്വയം, കൊല്ലാൻ വന്ന ദ്വിജനെ സംഹരിക്കാൻ, സ്മരാരിയുടെ ശത്രുവായ അന്തകനെ നശിപ്പിക്കാൻ, ഹരൻ പുഞ്ചിരിയോടെ അവിടെ എത്തി.

ത്വരന് വിനിര്ഗതഃ പരഃ ശിവഃ സ്വയം ത്രിലോചനഃ ത്രിയംബകോ ഽമ്ബയാ സമം സനന്ദിനാ ഗണേശ്വരൈഃ

വേഗത്തിൽ ത്രിലോചനനായ പരമശിവൻ സ്വയം പുറത്തുവന്നു; അമ്പികയും നന്ദിയും ഗണപതിമാരും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

സസര്ജ ജീവിതം ക്ഷണാദ് ഭവം നിരീക്ഷ്യ വൈ ഭയാത് പപാത ചാശു വൈ ബലീ മുനേസ്തു സംനിധൌ ദ്വിജാഃ

ഭയത്താൽ ഭവനെ നോക്കി, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ജീവൻ സൃഷ്ടിച്ചു; ശക്തനായവൻ അതിവേഗം മുനിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ വീണു.

നനാദ ചോര്ധ്വമുച്ചധീര് നിരീക്ഷ്യ ചാന്തകാന്തകമ് നിരീക്ഷണേന വൈ മൃതം ഭവസ്യ വിപ്രപുങ്ഗവാഃ

അവൻ ഉച്ചത്തിൽ ഗർജിച്ചു; മരണത്തെ അവസാനിപ്പിക്കുന്നവനെ നോക്കിയപ്പോൾ, ഭവൻ അവന്റെ കാഴ്ചകൊണ്ട് തന്നെ നശിച്ചു, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.

വിനേദുരുച്ചമീശ്വരാഃ സുരേശ്വരാ മഹേശ്വരമ് പ്രണേമുരംബികാമുമാം മുനീശ്വരാസ്തു ഹര്ഷിതാഃ

ദേവന്മാരുടെ അധിപന്മാർ മഹേശ്വരനോട് ഉച്ചത്തിൽ ദുഃഖിച്ചു; അവർ അമ്പികയെയും ഉമയെയും വന്ദിച്ചു; മഹർഷികൾ സന്തോഷിച്ചു.

സസര്ജുര് അസ്യ മൂര്ധ്നി വൈ മുനേര്ഭവസ്യ ഖേചരാഃ സുശോഭനം സുശീതലം സുപുഷ്പവര്ഷമംബരാത്

ആകാശവാസികൾ ഭവനായ മുനിയുടെ തലയിൽ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് മനോഹരവും തണുപ്പും നിറഞ്ഞ പൂക്കൾ ചിതറിച്ചു.

അഹോ നിരീക്ഷ്യ ചാന്തകം മൃതം തദാ സുവിസ്മിതഃ ശിലാശനാത്മജോ ഽവ്യയം ശിവം പ്രണമ്യ ശങ്കരമ്

മരണം നശിച്ചതു കണ്ടു, അത്ഭുതത്തോടെ പാറയുടെ പുത്രൻ അവിനാശിയായ ശിവനെ, ശങ്കരനെ വന്ദിച്ചു.