ലിങ്ഗപുരാണമ്

ആദൌ വേദാനധീത്യൈവ ശ്രദ്ധയാ ച ഗുരോഃ സദാ വിചാര്യാര്ഥം മുനേര്ധര്മാന് പ്രതിജ്ഞായ ദ്വിജോത്തമാഃ

ആദ്യം ഗുരുവിന്റെ കീഴിൽ വിശ്വാസപൂർവ്വം വേദങ്ങൾ പഠിച്ച്, അവയുടെ അർത്ഥം നിരന്തരം ചിന്തിച്ച്, മുനിയുടെ കർത്തവ്യങ്ങൾ പാലിക്കാൻ പ്രതിജ്ഞയെടുത്ത്,

ഗ്രഹണാന്തം ഹി വാ വിദ്വാന് അഥ ദ്വാദശവാര്ഷികമ് സ്നാത്വാഹൃത്യ ച ദാരാന്വൈ പുത്രാനുത്പാദ്യ സുവ്രതാന്

അല്ലെങ്കിൽ വേദപഠനം പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം, അല്ലെങ്കിൽ പന്ത്രണ്ടുവർഷം കഴിഞ്ഞ്, സ്നാനം ചെയ്ത്, ഭാര്യയെ സ്വീകരിച്ച്, നല്ല സ്വഭാവമുള്ള പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിച്ച്,

വൃത്തിഭിശ്ചാനുരൂപാഭിസ് താന് വിഭജ്യ സുതാന്മുനിഃ അഗ്നിഷ്ടോമാദിഭിശ്ചേഷ്ട്വാ യജ്ഞൈര്യജ്ഞേശ്വരം വിഭുമ്

മുനി തന്റെ പുത്രന്മാർക്ക് അവരവരുടെ ജീവിതോപാധി അനുസരിച്ച് സ്വത്ത് വിഭജിച്ച്, അഗ്നിഷ്ടോമം പോലുള്ള യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തി യജ്ഞേശ്വരനെ ആരാധിച്ച്,

പൂജയേത് പരമാത്മാനം പ്രാപ്യാരണ്യം വിഭാവസൌ മുനിര്ദ്വാദശവര്ഷം വാ വര്ഷമാത്രമ് അഥാപി വാ

അനന്തരം വനത്തിൽ എത്തി, അഗ്നിയിൽ അഹുതി അർപ്പിച്ച്, പന്ത്രണ്ടുവർഷം, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു വർഷം പോലും, പരമാത്മാവിനെ ആരാധിക്കണം.

പക്ഷദ്വാദശകം വാപി ദിനദ്വാദശകം തു വാ ക്ഷീരഭുക് സംയുതഃ ശാന്തഃ സര്വാന് സമ്പൂജയേത്സുരാന്

അല്ലെങ്കിൽ പന്ത്രണ്ടു പക്ഷം, അല്ലെങ്കിൽ പന്ത്രണ്ടു ദിവസം, പാലിൽ മാത്രം ജീവിച്ച്, മനസ്സിൽ സമാധാനം പുലർത്തി, എല്ലാ ദേവതകളെയും ആരാധിക്കണം.

ഇഷ്ട്വൈവം ജുഹുയാദഗ്നൌ യജ്ഞപാത്രാണി മന്ത്രതഃ അപ്സു വൈ പാര്ഥിവം ന്യസ്യ ഗുരവേ തൈജസാനി തു

ഇങ്ങനെ യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തി, യജ്ഞപാത്രങ്ങൾ മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച് അഗ്നിയിൽ അർപ്പിച്ച്, മണ്ണുപാത്രങ്ങൾ വെള്ളത്തിൽ ഇടുകയും, ലോഹപാത്രങ്ങൾ ഗുരുവിന് നൽകുകയും വേണം.

സ്വധനം സകലം ചൈവ ബ്രാഹ്മണേഭ്യോ വിശങ്കയാ പ്രണിപത്യ ഗുരും ഭൂമൌ വിരക്തഃ സംന്യസേദ്യതിഃ

സ്വന്തം സമ്പത്ത് മുഴുവൻ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് സംശയമില്ലാതെ നൽകി, ഗുരുവിനെ ഭൂമിയിൽ വണങ്ങി, ആസക്തിയില്ലാതെ, യതി സന്ന്യാസം സ്വീകരിക്കണം.

നികൃത്യ കേശാന് സശിഖാന് ഉപവീതം വിസൃജ്യ ച പഞ്ചഭിര് ജുഹുയാദ് അപ്സു ഭൂഃ സ്വാഹേതി വിചക്ഷണഃ

തലമുടിയും ശിഖയും മുറിച്ച്, ഉപവീതം ഉപേക്ഷിച്ച്, ജ്ഞാനിയാകുന്നവൻ വെള്ളത്തിൽ 'ഭൂഃ സ്വാഹാ' എന്ന് പറഞ്ഞ് അഞ്ചു അർപ്പണങ്ങൾ നടത്തണം.

തതശ്ചോര്ധ്വം ചരേദേവം യതിഃ ശിവവിമുക്തയേ വ്രതേനാനശനേനാപി തോയവൃത്ത്യാപി വാ പുനഃ

അതിനുശേഷം, ശിവന്റെ മോക്ഷം നേടാൻ, വ്രതങ്ങൾ പാലിച്ച്, ഉപവാസം ചെയ്തോ, വെള്ളം മാത്രം കഴിച്ചോ, യതി ജീവിക്കണം.

പര്ണവൃത്ത്യാ പയോവൃത്ത്യാ ഫലവൃത്ത്യാപി വാ യതിഃ ഏവം ജീവന്മൃതോ നോ ചേത് ഷണ്മാസാദ്വത്സരാത്തു വാ

ഇല്ലെങ്കിൽ ഇല, പാൽ, പഴം എന്നിവയിൽ മാത്രം ജീവിച്ച്, അങ്ങനെ ജീവിച്ചാൽ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ മരിച്ചവനായി മാറുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ ആറുമാസം കഴിഞ്ഞോ, ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞോ,

പ്രസ്ഥാനാദികമായാസം സ്വദേഹസ്യ ചരേദ്യതിഃ ശിവസായുജ്യമാപ്നോതി കര്മണാപ്യേവമാചരന്

യതി യാത്ര തുടങ്ങിയതുപോലുള്ള കഷ്ടപ്പാടുകൾ സഹിക്കണം; ഇങ്ങനെ പ്രവർത്തിച്ചാൽ, ശിവസായുജ്യം നേടും.

സദ്യോ ഽപി ലഭതേ മുക്തിം ഭക്തിയുക്തോ ദൃഢവ്രതാഃ

ശരിയായ ഭക്തിയും ദൃഢവ്രതവും ഉള്ളവർക്ക് ഉടൻ തന്നെ മോക്ഷം ലഭിക്കും.

ത്യാഗേന വാ കിം വിധിനാപ്യ് അനേന ഭക്തസ്യ രുദ്രസ്യ ശുഭൈര്വ്രതൈശ്ച യജ്ഞൈശ് ച ദാനൈര്വിവിധൈശ് ച ഹോമൈര് ലബ്ധൈശ്ചശാസ്ത്രൈര്വിവിധൈശ് ച വേദൈഃ

അല്ലെങ്കിൽ ത്യാഗം കൊണ്ടോ, ഈ മാർഗം അനുസരിച്ചോ, ശുഭവ്രതങ്ങൾ, യജ്ഞങ്ങൾ, വിവിധ ദാനങ്ങൾ, ഹോമങ്ങൾ, വിവിധ ശാസ്ത്രങ്ങൾ, വേദങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ രുദ്രഭക്തൻ മോക്ഷം നേടുന്നു.

ശ്വേതേനൈവം ജിതോ മൃത്യുര് ഭവഭക്ത്യാ മഹാത്മനാ വോ ഽസ്തു ഭക്തിര്മഹാദേവേ ശങ്കരേ പരമാത്മനി

ഇങ്ങനെ ശ്വേതൻ ഭവത്തിൽ അഗാധമായ ഭക്തിയാൽ മരണത്തെ ജയിച്ചു. മഹാത്മാക്കളായ നിങ്ങൾക്ക് മഹാദേവനായ ശങ്കരനിൽ ഭക്തി ഉണ്ടാകട്ടെ.

ഏവമുക്താസ്തദാ തേന ബ്രഹ്മണാ ബ്രാഹ്മണര്ഷഭാഃ ശ്വേതസ്യ ച കഥാം പുണ്യാമ് അപൃച്ഛന് പരമര്ഷയഃ

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവു് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരായ മഹർഷികൾ ശ്വേതന്റെ പുണ്യമുള്ള കഥയെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചു.

ശ്വേതോ നാമ മുനിഃ ശ്രീമാന് ഗതായുര്ഗിരിഗഹ്വരേ സക്തോ ഹ്യഭ്യര്ച്യ യദ്ഭക്ത്യാ തുഷ്ടാവ ച മഹേശ്വരമ്

ശ്വേതൻ എന്നൊരു മഹർഷി ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ മഹർഷി, ജീവൻ അവസാനിച്ചവൻ, പർവ്വത ഗുഹയിൽ താമസിച്ചുകൊണ്ട് ഭക്തിയോടെ മഹേശ്വരനെ ആരാധിച്ചു സ്തുതിച്ചു.

രുദ്രാധ്യായേന പുണ്യേന നമസ്തേത്യാദിനാ ദ്വിജാഃ തതഃ കാലോ മഹാതേജാഃ കാലപ്രാപ്തം ദ്വിജോത്തമമ്

പുണ്യമുള്ള രുദ്രാധ്യായം 'നമഃ' എന്നതോടെ ആരംഭിച്ച് ജപിച്ചപ്പോൾ, മഹത്തായ തേജസ്സുള്ള കാലൻ, ആയുസ്സ് തീർന്ന ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനോടു് സമീപിച്ചു.

നേതും സംചിന്ത്യ വിപ്രേന്ദ്രാഃ സാന്നിധ്യമകരോന്മുനേഃ ശ്വേതോ ഽപി ദൃഷ്ട്വാ തം കാലം കാലപ്രാപ്തോ ഽപി ശങ്കരമ്

അവനെ കൊണ്ടുപോകാൻ ഉദ്ദേശിച്ച്, ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ശ്വേതന്റെ മുന്നിൽ കാലൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ശ്വേതൻ തന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞു വന്നതറിഞ്ഞിട്ടും ശങ്കരനെ ഓർത്തു.

പൂജയാമാസ പുണ്യാത്മാ ത്രിയംബകമനുസ്മരന് ത്രിയംബകം യജേദേവം സുഗന്ധിം പുഷ്ടിവര്ധനമ്

പുണ്യാത്മാവായ ശ്വേതൻ ത്രയമ്പകനെ ഓർത്തുകൊണ്ട്, സുഗന്ധവും പോഷകവും നൽകുന്ന ദൈവമായ ത്രയമ്പകനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചു.

കിം കരിഷ്യതി മേ മൃത്യുര് മൃത്യോര്മൃത്യുരഹം യതഃ തം ദൃഷ്ട്വാ സസ്മിതം പ്രാഹ ശ്വേതം ലോകഭയംകരഃ

'മരണത്തിന് എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യാനാകും? ഞാൻ മരണത്തിന്റെ മരണമാണ്.' ലോകങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നവൻ ശ്വേതനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിയോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

ഏഹ്യേഹി ശ്വേത ചാനേന വിധിനാ കിം ഫലം തവ രുദ്രോ വാ ഭഗവാന് വിഷ്ണുര് ബ്രഹ്മാ വാ ജഗദീശ്വരഃ

'വാ, വാ ശ്വേതാ! ഈ വിധിയാൽ നിനക്ക് എന്ത് ഫലം ലഭിക്കും? രുദ്രനോ, വിശ്ണുവോ, ബ്രഹ്മാവോ ലോകനാഥനോ?'

കഃ സമര്ഥഃ പരിത്രാതും മയാ ഗ്രസ്തം ദ്വിജോത്തമ അനേന മമ കിം വിപ്ര രൌദ്രേണ വിധിനാ പ്രഭോഃ

'നിന്റെപോലുള്ളവനെ എന്നിൽ പിടിയിലായാൽ രക്ഷിക്കാൻ ആരാണ് കഴിവുള്ളത്, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ? ഈ കഠിനമായ വിധി ഭഗവാനെന്തിന്?'

നേതും യസ്യോത്ഥിതശ്ചാഹം യമലോകം ക്ഷണേന വൈ യസ്മാദ്ഗതായുസ്ത്വം തസ്മാന് മുനേ നേതുമിഹോദ്യതഃ

'നിന്നെ കൊണ്ടുപോകാനാണ് ഞാൻ വന്നത്. ഒരു നിമിഷത്തിൽ തന്നെ യമലോകത്തേക്ക്. നിന്റെ ആയുസ്സ് കഴിഞ്ഞു, അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നെ കൊണ്ടുപോകാൻ തയ്യാറാണ്.'

തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ ഭൈരവം ധര്മമിശ്രിതമ് ഹാ രുദ്ര രുദ്ര രുദ്രേതി ലലാപ മുനിപുങ്ഗവഃ

ഭയങ്കരനും ധർമ്മം കലർന്നവനും ആയ ഭൈരവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട മഹർഷിശ്രേഷ്ഠൻ 'ഹാ രുദ്ര, രുദ്ര, രുദ്ര' എന്ന് നിലവിളിച്ചു.

തം പ്രാഹ ച മഹാദേവം കാലം സമ്പ്രേക്ഷ്യ വൈ ദൃശാ നേത്രേണ ബാഷ്പമിശ്രേണ സംഭ്രാന്തേന സമാകുലഃ

അവൻ മഹാദേവനെ നോക്കി, കാലനെ കണ്ണുകൊണ്ട് നിരീക്ഷിച്ചു. കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു, മനസ്സിൽ ആശങ്കയും വേദനയും നിറഞ്ഞു.

ത്വയാ കിം കാല നോ നാഥശ് ചാസ്തി ചേദ്ധി വൃഷധ്വജഃ ലിങ്ഗേ ഽസ്മിന് ശങ്കരോ രുദ്രഃ സര്വദേവഭവോദ്ഭവഃ

'നാഥനായ വൃഷധ്വജൻ ഇവിടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ, കാലാ, നിനക്ക് എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും? ഈ ലിംഗത്തിൽ ശങ്കരൻ, രുദ്രൻ, എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ഉദ്ഭവം നിലകൊള്ളുന്നു.'

അതീവ ഭവഭക്താനാം മദ്വിധാനാം മഹാത്മനാമ് വിധിനാ കിം മഹാബാഹോ ഗച്ഛ ഗച്ഛ യഥാഗതമ്

'ഭവത്തിൽ ഭക്തിയുള്ളവർക്കും എനിക്ക് പോലുള്ള മഹാത്മാക്കൾക്കും ഈ വിധി എന്തിനാണ്, മഹാബാഹുവേ? നീ വന്ന വഴിയേ തിരിച്ചു പോ.'

തതോ നിശമ്യ കുപിതസ് തീക്ഷ്ണദംഷ്ട്രോ ഭയങ്കരഃ ശ്രുത്വാ ശ്വേതസ്യ തദ്വാക്യം പാശഹസ്തോ ഭയാവഹഃ

ശ്വേതന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, കോപം നിറഞ്ഞ, മൂർച്ചയുള്ള പല്ലുകളും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രൂപവും ഉള്ള കാലൻ, ഭയാനകമായ പാശം കൈയിൽ പിടിച്ച്, വലിയ സിംഹനാദം മുഴക്കി, വീണ്ടും വീണ്ടും കൈയടിച്ച്, കാലം കഴിഞ്ഞ മഹർഷിയെ കെട്ടി.

സിംഹനാദം മഹത്കൃത്വാ ചാസ്ഫാട്യ ച മുഹുര്മുഹുഃ ബബന്ധ ച മുനിം കാലഃ കാലപ്രാപ്തം തമാഹ ച

വലിയ സിംഹനാദം മുഴക്കി, വീണ്ടും വീണ്ടും കൈയടിച്ച്, കാലൻ തന്റെ സമയമെത്തിയ മഹർഷിയെ കെട്ടി, അവനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.