ലിങ്ഗപുരാണമ്

മന്ദസ്മിതം ച ഭഗവാന് സ്ത്രീണാം മനസിജോദ്ഭവമ് ഭ്രൂവിലാസം ച ഗാനം ച ചകാരാതീവ സുംദരഃ

ഭഗവാൻ അത്യന്തം മനോഹരനായി, മൃദുലമായ പുഞ്ചിരിയോടെ, സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സിൽ കാമദേവനാൽ ഉണർന്ന ക眉യടയാളങ്ങളും ഗാനം മുതലായവയും പ്രകടിപ്പിച്ചു.

സംപ്രോക്ഷ്യ നാരീവൃന്ദം വൈ മുഹുര്മുഹുരനങ്ഗഹാ അനങ്ഗവൃദ്ധിമ് അകരോദ് അതീവ മധുരാകൃതിഃ

ആ ആകർഷകമായ രൂപം ധരിച്ച അനംഗഹാ, സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടത്തെ വീണ്ടും വീണ്ടും ചൊരിഞ്ഞു, അവരുടെ മോഹം വളരെ അധികം വർദ്ധിപ്പിച്ചു.

വനേ തം പുരുഷം ദൃഷ്ട്വാ വികൃതം നീലലോഹിതമ് സ്ത്രിയഃ പതിവ്രതാശ്ചാപി തമേവാന്വയുരാദരാത്

കാട്ടിൽ ആ നീലവും ചുവപ്പും നിറമുള്ള, വിചിത്രമായ ആ പുരുഷനെ കണ്ടപ്പോൾ, ഭർത്താവിനോട് ഭക്തിയുള്ളവരായ സ്ത്രീകളും ആദരത്തോടെ അവനെ പിന്തുടർന്നു.

വനോടജദ്വാരഗതാശ് ച നാര്യോ വിസ്രസ്തവസ്ത്രാഭരണാ വിചേഷ്ടാഃ ലബ്ധ്വാ സ്മിതം തസ്യ മുഖാരവിന്ദാദ് ദ്രുമാലയസ്ഥാസ് തമ് അഥാന്വയുസ്താഃ

വനത്തിൽ കുടിലിന്റെ വാതിലിൽ നിന്ന സ്ത്രീകൾ, വസ്ത്രവും ആഭരണവും ഇടറിപ്പോയി, അശാന്തമായി നടന്നു; അവന്റെ പുഷ്പംപോലെയുള്ള മുഖത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു പുഞ്ചിരി ലഭിച്ചപ്പോൾ, മരങ്ങൾക്കിടയിൽ താമസിച്ചവരും അവനെ പിന്തുടർന്നു.

ദൃഷ്ട്വാ കാശ്ചിദ്ഭവം നാര്യോ മദഘൂര്ണിതലോചനാഃ വിലാസബാഹ്യാസ്താശ്ചാപി ഭ്രൂവിലാസം പ്രചക്രിരേ

ഭവനെ കണ്ട ചില സ്ത്രീകൾ, മദത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുറ്റി, ലജ്ജ മറന്ന് ഭാവങ്ങൾ കാട്ടി ക眉കളാൽ ഇണങ്ങിക്കാണിച്ചു.

അഥ ദൃഷ്ട്വാപരാ നാര്യഃ കിംചിത് പ്രഹസിതാനനാഃ കിംചിദ് വിസ്രസ്തവസനാഃ സ്രസ്തകാഞ്ചീഗുണാ ജഗുഃ

പിന്നീട് മറ്റു സ്ത്രീകൾ അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, മുഖം പുഞ്ചിരിയോടെ, ചിലർ വസ്ത്രം ഇടറിപ്പോയി, കഞ്ചി ദാരങ്ങൾ അഴിഞ്ഞു, പാട്ട് പാടാൻ തുടങ്ങി.

കാശ്ചിത്തദാ തം വിപിനേ തു ദൃഷ്ട്വാ വിപ്രാങ്ഗനാഃ സ്രസ്തനവാംശുകം വാ സ്വാന്സ്വാന്വിചിത്രാന് വലയാന്പ്രവിധ്യ മദാന്വിതാ ബന്ധുജനാംശ് ച ജഗ്മുഃ

അപ്പോൾ ചില ബ്രാഹ്മണസ്ത്രീകൾ കാട്ടിൽ അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, പുതിയ പാറ്റു വസ്ത്രം ഇടറിപ്പോയി, വിവിധ വലയങ്ങൾ ഉല്ലാസത്തിൽ കളഞ്ഞു, ബന്ധുക്കളെ സമീപിച്ചു.

കാചിത്തദാ തം ന വിവേദ ദൃഷ്ട്വാ വിവാസനാ സ്രസ്തമഹാംശുകാ ച ശാഖാവിചിത്രാന് വിടപാന്പ്രസിദ്ധാന് മദാന്വിതാ ബന്ധുജനാംസ്തഥാന്യാഃ

അപ്പോൾ ഒരു സ്ത്രീ അവനെ കണ്ടെങ്കിലും തിരിച്ചറിയാതെ, വസ്ത്രം വീണു, വലിയ പാറ്റു അഴിഞ്ഞു, മദത്തിൽ പ്രശസ്തമായ കായകളും ശാഖകളും സമീപിച്ചു; മറ്റു ബന്ധുക്കളും അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്തു.

കാശ്ചിജ്ജഗുസ്തം നനൃതുര് നിപേതുശ് ച ധരാതലേ നിഷേദുര്ഗജവച്ചാന്യാ പ്രോവാച ദ്വിജപുങ്ഗവാഃ

ചിലർ അവനെ നോക്കി പാടി, ചിലർ നൃത്തം ചെയ്തു, ചിലർ നിലത്ത് വീണു; മറ്റുചിലർ ആനപോലെ ഇരുന്നു, ചിലർ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനോട് സംസാരിച്ചു.

അന്യോന്യം സസ്മിതം പ്രേക്ഷ്യ ചാലിലിങ്ഗുഃ സമന്തതഃ നിരുധ്യ മാര്ഗം രുദ്രസ്യ നൈപുണാനി പ്രചക്രിരേ

ഒരോരുത്തരും പുഞ്ചിരിയോടെ തമ്മിൽ നോക്കി, പരസ്പരം അണച്ചു, രുദ്രന്റെ വഴി തടഞ്ഞു, അവരുടെ കഴിവുകൾ കാട്ടി.

കോ ഭവാനിതി ചാഹുസ്തം ആസ്യതാമിതി ചാപരാഃ കുത്രേത്യഥ പ്രസീദേതി ജജല്പുഃ പ്രീതമാനസാഃ

ചിലർ അവനോട് 'നീ ആരാണ്?' എന്നു ചോദിച്ചു; മറ്റുചിലർ 'ഇവിടെ ഇരിക്കൂ' എന്നു പറഞ്ഞു. പിന്നെ സന്തോഷത്തോടെ 'നീ എവിടുനിന്നാണ്? ദയവായി അനുഗ്രഹിക്കണം' എന്നു ചോദിച്ചു.

വിപരീതാ നിപേതുര്വൈ വിസ്രസ്താംശുകമൂര്ധജാഃ പതിവ്രതാഃ പതീനാം തു സംനിധൌ ഭവമായയാ

ചിലർ വസ്ത്രവും മുടിയും അഴിഞ്ഞു, മനസ്സു കുഴഞ്ഞ് വീണു; ഭർത്താവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ പോലും ഭക്തിയുള്ള സ്ത്രീകൾ ഭവന്റെ മായയാൽ അങ്ങനെ ചെയ്തു.

ദൃഷ്ട്വാ ശ്രുത്വാ ഭവസ്താസാം ചേഷ്ടാവാക്യാനി ചാവ്യയഃ ശുഭം വാപ്യശുഭം വാപി നോക്തവാന്പരമേശ്വരഃ

അവരുടെ പ്രവർത്തികളും വാക്കുകളും കണ്ടും കേട്ടും, ശാശ്വതനായ പരമേശ്വരൻ, അതു നല്ലതായാലും മോശമായാലും ഒന്നും പറഞ്ഞു ഇല്ല.

ദൃഷ്ട്വാ നാരീകുലം വിപ്രാസ് തഥാഭൂതം ച ശങ്കരമ് അതീവ പരുഷം വാക്യം ജജല്പുസ്തേ മുനീശ്വരാഃ

സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടവും ശങ്കരനും അങ്ങനെ ആയിരിക്കുന്നതു കണ്ട ബ്രാഹ്മണന്മാർ, മഹർഷികൾ, വളരെ കടുത്ത വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

തപാംസി തേഷാം സര്വേഷാം പ്രത്യാഹന്യന്ത ശങ്കരേ യഥാദിത്യപ്രകാശേന താരകാ നഭസി സ്ഥിതാഃ

ശങ്കരന്റെ കാരണത്താൽ അവരുടെ എല്ലാ തപസ്സും നശിച്ചു; സൂര്യന്റെ പ്രകാശത്തിൽ ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങൾ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതുപോലെ.

ശ്രൂയതേ ഋഷിശാപേന ബ്രഹ്മണസ്തു മഹാത്മനഃ സമൃദ്ധശ്രേയസാം യോനിര് യജ്ഞാ വൈ നാശമാപ്തവാന്

മഹാത്മാവായ ബ്രഹ്മാവിന് പോലും, ഒരു ഋഷിയുടെ ശാപം മൂലം, സമ്പത്തിന്റെ ഉറവിടം നഷ്ടമായി, യാഗങ്ങൾ നശിച്ചു എന്നു കേൾക്കപ്പെടുന്നു.

ഭൃഗോര് അപി ച ശാപേന വിഷ്ണുഃ പരമവീര്യവാന് പ്രാദുര്ഭാവാന്ദശ പ്രാപ്തോ ദുഃഖിതശ് ച സദാ കൃതഃ

ഭൃഗുവിന്റെ ശാപം മൂലവും പരാക്രമശാലിയായ വിഷ്ണു പത്ത് ജന്മങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടി വന്നു, എന്നും ദുഃഖിതനായി.

ഇന്ദ്രസ്യാപി ച ധര്മജ്ഞ ഛിന്നം സവൃഷണം പുരാ ഋഷിണാ ഗൌതമേനോര്വ്യാം ക്രുദ്ധേന വിനിപാതിതമ്

ധർമ്മത്തെ അറിയുന്ന ഇന്ദ്രനും, ഒരിക്കൽ, ഋഷിയായ ഗൗതമൻ കോപത്തോടെ, അവന്റെ വൃക്കകൾ മുറിച്ച് ഭൂമിയിൽ ഇടുകയും ചെയ്തു.

ഗര്ഭവാസോ വസൂനാം ച ശാപേന വിഹിതസ് തഥാ ഋഷീണാം ചൈവ ശാപേന നഹുഷഃ സര്പതാം ഗതഃ

ശാപം മൂലം വസുക്കൾ ഗർഭത്തിൽ താമസിക്കേണ്ടി വന്നു; ഋഷിമാരുടെ ശാപം മൂലം നഹുഷൻ പാമ്പായി മാറി.

ക്ഷീരോദശ് ച സമുദ്രോ ഽസൌ നിവാസഃ സര്വദാ ഹരേഃ ദ്വിതീയശ്ചാമൃതാധാരോ ഹ്യ് അപേയോ ബ്രാഹ്മണൈഃ കൃതഃ

പാലുകടലാണ് എല്ലായ്പ്പോഴും ഹരിയുടെ വാസസ്ഥലം. രണ്ടാമത്തേതായ അമൃതം നിറഞ്ഞ കടൽ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കു പാടില്ലാത്തതുമാണ്.

അവിമുക്തേശ്വരം പ്രാപ്യ വാരാണസ്യാം ജനാര്ദനഃ ക്ഷീരേണ ചാഭിഷിച്യേശം ദേവദേവം ത്രിയംബകമ്

വാരാണസിയിൽ അവിമുക്തേശ്വരനെത്തിയ ജനാർദ്ദനൻ, ദേവദേവനായ ത്രയമ്പകനെ പാലുകൊണ്ട് അഭിഷേകം ചെയ്തു.

ശ്രദ്ധയാ പരയാ യുക്തോ ദേഹാശ്ലേഷാമൃതേന വൈ നിഷിക്തേന സ്വയം ദേവഃ ക്ഷീരേണ മധുസൂദനഃ

പരമവിശ്വാസത്തോടെ, ശരീരസമ്ബന്ധത്തിന്റെ അമൃതം ഉപയോഗിച്ച്, മധുസൂദനൻ തന്നെയാണ് ദൈവത്തെ പാലിൽ അഭിഷേകം ചെയ്തത്.

സേചയിത്വാഥ ഭഗവാന് ബ്രഹ്മണാ മുനിഭിഃ സമമ് ക്ഷീരോദം പൂര്വവച്ചക്രേ നിവാസം ചാത്മനഃ പ്രഭുഃ

അതിനുശേഷം ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാവിനെയും മുനിമാരെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പാലൊഴിച്ച്, മുമ്പുപോലെ തന്നെ പാലുകടലിൽ വാസം സ്ഥാപിച്ചു.

ധര്മശ്ചൈവ തഥാ ശപ്തോ മാണ്ഡവ്യേന മഹാത്മനാ വൃഷ്ണയശ്ചൈവ കൃഷ്ണേന ദുര്വാസാദ്യൈര്മഹാത്മഭിഃ

മഹാത്മാവായ മാണ്ഡവ്യൻ ധർമ്മനെ ശപിച്ചു; വൃഷ്ണികൾ കൃഷ്ണനും ദുർവാസാദി മഹർഷിമാരും ശപിച്ചു.

രാഘവഃ സാനുജശ് ചാപി ദുര്വാസേന മഹാത്മനാ ശ്രീവത്സശ് ച മുനേഃ പാദ പതനാത്തസ്യ ധീമതഃ

രാഘവനും സഹോദരന്മാരും മഹാത്മാവായ ദുർവാസനാൽ ശപിക്കപ്പെട്ടു; ശ്രീവത്സൻ, ആ ജ്ഞാനിയുടെയും പാദത്തിൽ വീണതുകൊണ്ടാണ്.

ഏതേ ചാന്യേ ച ബഹവോ വിപ്രാണാം വശമാഗതാഃ വര്ജയിത്വാ വിരൂപാക്ഷം ദേവദേവമുമാപതിമ്

ഇവരും മറ്റു പലരും ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ വശമായിരിക്കുന്നു; ഉമാപതിയായ ദേവദേവൻ വിരൂപാക്ഷൻ മാത്രം ഒഴികെ.

ഏവം ഹി മോഹിതാസ്തേന നാവബുധ്യന്ത ശങ്കരമ് അത്യുഗ്രവചനം പ്രോചുശ് ചോഗ്രോ ഽപ്യന്തരധീയത

അവനാൽ മോഹിതരായ അവർ ശങ്കരനെ തിരിച്ചറിയാതെ, അത്യന്തം കടുത്ത വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു; അപ്പോൾ ശങ്കരൻ കനിഞ്ഞ് അപ്രത്യക്ഷനായി.

തേ ഽപി ദാരുവനാത്തസ്മാത് പ്രാതഃ സംവിഗ്നമാനസാഃ പിതാമഹം മഹാത്മാനമ് ആസീനം പരമാസനേ

അവ മുനിമാർ, മനസ്സിൽ വിഷമംകൊണ്ടു, രാവിലെ ദാരുവനം വിട്ട്, പരമാസനത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന മഹാത്മാവായ പിതാമഹനെ സമീപിച്ചു.

ഗത്വാ വിജ്ഞാപയാമാസുഃ പ്രവൃത്തമഖിലം വിഭോഃ ശുഭേ ദാരുവനേ തസ്മിന് മുനയഃ ക്ഷീണചേതസഃ

അവിടെ ചെന്നു, മനസ്സിൽ ക്ഷീണിച്ച മുനിമാർ, ദാരുവനത്തിൽ സംഭവിച്ച എല്ലാം ഭഗവാനെ അറിയിച്ചു.