ലിങ്ഗപുരാണമ്

ഷഷ്ടിശ്ചൈവ സഹസ്രാണി സംഖ്യാതാനി തു സംഖ്യയാ ദിവ്യം വര്ഷസഹസ്രം തു പ്രാഹുഃ സംഖ്യാവിദോ ജനാഃ

അറുപതിനായിരം എണ്ണത്തിൽ കണക്കാക്കുന്നു; കണക്കറിയുന്നവർ ഒരു ആയിരം ദൈവിക സംവത്സരം എന്ന് പറയുന്നു.

ദിവ്യേനൈവ പ്രമാണേന യുഗസംഖ്യാപ്രകല്പനമ് പൂര്വം കൃതയുഗം നാമ തതസ്ത്രേതാ വിധീയതേ

ദൈവിക അളവുപ്രകാരം, യുഗങ്ങളുടെ എണ്ണം കണക്കാക്കുന്നു; ആദ്യം കൃതയുഗം, പിന്നെ തൃതായുഗം നിർദ്ദേശിക്കുന്നു.

ദ്വാപരശ്ച കലിശ്ചൈവ യുഗാന്യേതാനി സുവ്രതാഃ അഥ സംവത്സരാ ദൃഷ്ടാ മാനുഷേണ പ്രമാണതഃ

ശേഷം ദ്വാപരയും കലിയും, ഇതാണ് യുഗങ്ങൾ, നല്ലവരേ; വർഷങ്ങൾ മനുഷ്യരുടെ അളവുപ്രകാരം കണക്കാക്കുന്നു.

കൃതസ്യാദ്യസ്യ വിപ്രേന്ദ്രാ ദിവ്യമാനേന കീര്തിതമ് സഹസ്രാണാം ശതാന്യാസംശ് ചതുര്ദശ ച സംഖ്യയാ

ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, കൃതയുഗത്തിന്റെ ദൈവികമായ കാലപരിധി പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നു. അതായത്, ആയിരങ്ങൾക്കും നൂറുകൾക്കും കൂട്ടിച്ചേർത്താൽ പതിനാലു ലക്ഷം വർഷം.

ചത്വാരിംശത്സഹസ്രാണി തഥാന്യാനി കൃതം യുഗമ് തഥാ ദശസഹസ്രാണാം വര്ഷാണാം ശതസംഖ്യയാ

അത് പോലെ തന്നെ, കൃതയുഗം നാല്പതിനായിരം വർഷവും, പിന്നെ പത്ത് ആയിരം വർഷം വീതം നൂറ് തവണയും ആണ്.

അശീതിശ് ച സഹസ്രാണി കാലസ്ത്രേതായുഗസ്യ ച സപ്തൈവ നിയുതാന്യാഹുര് വര്ഷാണാം മാനുഷാണി തു

ത്രീതായുഗത്തിന്റെ കാലപരിധി എൺപതിനായിരം വർഷമാണ്. മനുഷ്യരുടെ കണക്കിൽ എഴുപത് ലക്ഷം വർഷം എന്നാണ് പറയുന്നത്.

വിംശതിശ് ച സഹസ്രാണി കാലസ്തു ദ്വാപരസ്യ ച തഥാ ശതസഹസ്രാണി വര്ഷാണാം ത്രീണി സംഖ്യയാ

ദ്വാപരയുഗം ഇരുപതിനായിരം വർഷം ദൈർഘ്യമുള്ളതും, കൂടാതെ മൂന്നു ലക്ഷം വർഷം കൂടി ആകുന്നു.

ഷഷ്ടിശ്ചൈവ സഹസ്രാണി കാലഃ കലിയുഗസ്യ തു ഏവം ചതുര്യുഗഃ കാല ഋതേ സംധ്യാംശകാത്സ്മൃതഃ

കലിയുഗം അറുപതിനായിരം വർഷമാണ്. ഇങ്ങനെ, നാലു യുഗങ്ങൾ ചേർത്ത്, സന്ധ്യാകാലം ഒഴിവാക്കി കണക്കാക്കുന്നു.

നിയുതാന്യേവ ഷട്ത്രിംശന് നിരംശാനി തു താനി വൈ ചത്വാരിംശത്തഥാ ത്രീണി നിയുതാനീഹ സംഖ്യയാ

സന്ധ്യാകാലം ഒഴിവാക്കിയാൽ, മുപ്പത്താറ് ലക്ഷം വർഷമാണ്. ഇവിടെ ആകെ കണക്കു നോക്കുമ്പോൾ നാൽപ്പത്തിമൂന്ന് ലക്ഷം വർഷം ആകുന്നു.

വിംശതിശ് ച സഹസ്രാണി സംധ്യാംശശ് ച ചതുര്യുഗഃ ഏവം ചതുര്യുഗാഖ്യാനാം സാധികാ ഹ്യേകസപ്തതിഃ

നാലു യുഗങ്ങളുടെ സന്ധ്യാകാലം ഇരുപതിനായിരം വർഷമാണ്. അങ്ങനെ, സന്ധ്യാകാലം ഉൾപ്പെടെ നാലു യുഗങ്ങൾ ചേർന്നാൽ എഴുപത്തൊന്ന് ലക്ഷം വർഷം ആകുന്നു.

കൃതത്രേതാദിയുക്താനാം മനോരന്തരമുച്യതേ മന്വന്തരസ്യ സംഖ്യാ ച വര്ഷാഗ്രേണ പ്രകീര്തിതാ

കൃതയുഗം, ത്രീതായുഗം തുടങ്ങിയവ ചേർന്ന കാലഘട്ടം മന്വന്തരം എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. മന്വന്തരത്തിന്റെ എണ്ണം വർഷത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

ത്രിംശത്കോട്യസ്തു വര്ഷാണാം മാനുഷേണ ദ്വിജോത്തമാഃ സപ്തഷഷ്ടിസ്തഥാന്യാനി നിയുതാന്യധികാനി തു

ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഒരു മന്വന്തരം മുപ്പത് കോടി മനുഷ്യവർഷവും, കൂടാതെ അറുപത്തേഴു ലക്ഷം വർഷം അധികവും ആണ്.

വിംശതിശ് ച സഹസ്രാണി കാലോ ഽയമ് അധികം വിനാ മന്വന്തരസ്യ സംഖ്യൈഷാ ലൈങ്ഗേ ഽസ്മിന്കീര്തിതാ ദ്വിജാഃ

ഇരുപതിനായിരം വർഷം അധികം എന്നത് ഒഴിവാക്കുന്നു; ഇതാണ് ലിംഗപുരാണത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന മന്വന്തരത്തിന്റെ എണ്ണം, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ.

ചതുര്യുഗസ്യ ച തഥാ വര്ഷസംഖ്യാ പ്രകീര്തിതാ ചതുര്യുഗസഹസ്രം വൈ കല്പശ്ചൈകോ ദ്വിജോത്തമാഃ

നാലു യുഗങ്ങളുടെ വർഷങ്ങൾ ഇങ്ങനെ കണക്കാക്കുന്നു; ആയിരം നാലു യുഗങ്ങൾ ചേർന്നാൽ ഒരു കല്പം ആകുന്നു, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.

നിശാന്തേ സൃജതേ ലോകാന് നശ്യന്തേ നിശി ജന്തവഃ തത്ര വൈമാനികാനാം തു അഷ്ടാവിംശതികോടയഃ

രാത്രിയുടെ അവസാനം ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു; ജീവികൾ രാത്രിയിൽ നശിക്കുന്നു. അവിടെ ദേവന്മാർക്കായി ഇരുപത്തിയെട്ട് കോടി ഉണ്ട്.

മന്വന്തരേഷു വൈ സംഖ്യാ സാന്തരേഷു യഥാതഥാ ത്രീണി കോടിശതാന്യാസന് കോട്യോ ദ്വിനവതിസ് തഥാ

മന്വന്തരങ്ങളിൽ കണക്കു ഇങ്ങനെ: മൂന്നു നൂറ് കോടി, കൂടാതെ ഇരുപത്തിരണ്ടു കോടി കൂടി.

കല്പേ ഽതീതേ തു വൈ വിപ്രാഃ സഹസ്രാണാം തു സപ്തതിഃ പുനസ്തഥാഷ്ടസാഹസ്രം സര്വത്രൈവ സമാസതഃ

ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, കഴിഞ്ഞ കല്പത്തിൽ എഴുപതിനായിരം ഉണ്ടായിരുന്നു; പിന്നെയും എട്ടായിരം എല്ലായിടത്തും സംക്ഷിപ്തമായി ഉണ്ടായിരുന്നു.

കല്പാവസാനികാംസ്ത്യക്ത്വാ പ്രലയേ സമുപസ്ഥിതേ മഹര്ലോകാത് പ്രയാന്ത്യേതേ ജനലോകം ജനാസ്തതഃ

കല്പത്തിന്റെ അവസാനം, പ്രളയം വന്നപ്പോൾ, മഹർലോകത്തിൽ നിന്നുള്ള ഇവർ ജനലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.

കോടീനാം ദ്വേ സഹസ്രേ തു അഷ്ടൌ കോടിശതാനി തു ദ്വിഷഷ്ടിശ് ച തഥാ കോട്യോ നിയുതാനി ച സപ്തതിഃ

രണ്ടായിരം കോടി, എൺപത് കോടി നൂറുകൾ, അപ്പുറത്ത് ഇരുപത്തിരണ്ട് കോടി, പിന്നെ എഴുപതു ലക്ഷം കൂടി ഉണ്ട്.

കല്പാര്ധസംഖ്യാ ദിവ്യാ വൈ കല്പമേവം തു കല്പയേത് കല്പാനാം വൈ സഹസ്രം തു വര്ഷമേകമജസ്യ തു

കല്പത്തിന്റെ പാതിയുടെ ദൈവിക കണക്കാണ് ഇങ്ങനെ; ആയിരം കല്പങ്ങൾ ചേർന്നാൽ അജജനായ ഒരു വർഷം ആകുന്നു.

വര്ഷാണാമഷ്ടസാഹസ്രം ബ്രാഹ്മം വൈ ബ്രഹ്മണോ യുഗമ് സവനം യുഗസാഹസ്രം സര്വദേവോദ്ഭവസ്യ തു

എട്ടായിരം വർഷം ബ്രഹ്മയുഗം, അതായത് ബ്രഹ്മാവിന്റെ കാലഘട്ടം. സവനയുഗം ആയിരം ചേർന്നാൽ എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ഉത്ഭവം ആകുന്നു.

സവനാനാം സഹസ്രം തു ത്രിവിധം ത്രിഗുണം തഥാ ബ്രഹ്മണസ്തു തഥാ പ്രോക്തഃ കാലഃ കാലാത്മനഃ പ്രഭോ

മൂന്നു വിധത്തിലുള്ള മൂന്നു ഗുണങ്ങളുള്ള ആയിരം യാഗങ്ങൾ ഉണ്ട്; അതുപോലെ തന്നെ, കാലത്തിന്റെ സ്വരൂപമായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ കാലവും ഇങ്ങനെ തന്നെ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, പ്രഭോ.

ഭവോദ്ഭവസ്തപശ്ചൈവ ഭവ്യോ രമ്ഭഃ ക്രതുഃ പുനഃ ഋതുര്വഹ്നിര്ഹവ്യവാഹഃ സാവിത്രഃ ശുദ്ധ ഏവ ച

സൃഷ്ടിയും ഉദ്ഭവവും തപസ്സും, ഭാവ്യവും പുഷ്പവും വീണ്ടും യാഗവും, ঋതുവും അഗ്നിയും ഹവ്യവാഹനും, സാവിത്രം, ശുദ്ധനും ഇവയും ഉണ്ട്.

ഉശികഃ കുശികശ്ചൈവ ഗാന്ധാരോ മുനിസത്തമാഃ ഋഷഭശ് ച തഥാ ഷഡ്ജോ മജ്ജാലീയശ് ച മധ്യമഃ

ഉശികൻ, കുശികൻ, ഗാന്ധാരൻ, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവരേ, ഋഷഭൻ, ഷഡ്ജം, മജ്ജാലീയൻ, മധ്യമം ഇവരും ഉണ്ട്.

വൈരാജോ വൈ നിഷാദശ് ച മുഖ്യോ വൈ മേഘവാഹനഃ പഞ്ചമശ്ചിത്രകശ്ചൈവ ആകൂതിര് ജ്ഞാന ഏവ ച

വൈരാജൻ, നിഷാദൻ, പ്രധാനനായ മേഘവാഹകൻ, അഞ്ചാമനായ ചിത്രകൻ, ആകൂതി, ജ്ഞാനം ഇവയും ഉണ്ട്.

മനഃ സുദര്ശോ ബൃംഹശ് ച തഥാ വൈ ശ്വേതലോഹിതഃ രക്തശ് ച പീതവാസാശ് ച അസിതഃ സര്വരൂപകഃ

മനസ്സ്, സുദർശൻ, ബൃംഹൻ, ശ്വേതലോഹിതൻ, രക്തൻ, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചവർ, അസിതൻ, എല്ലാ രൂപങ്ങളുമുള്ളവൻ ഇവയും ഉണ്ട്.

ഏവം കല്പാസ്തു സംഖ്യാതാ ബ്രഹ്മണോ ഽവ്യക്തജന്മനഃ കോടികോടിസഹസ്രാണി കല്പാനാം മുനിസത്തമാഃ

അപ്രത്യക്ഷ ജനനമുള്ള ബ്രഹ്മാവിന്റെ കാല്പങ്ങൾ ഇങ്ങനെ എണ്ണപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠരേ, കോടിക്കണക്കിന് കാല്പങ്ങൾ ഉണ്ട്.

ഗതാനി താവച്ഛേഷാണി അഹര്നിശ്യാനി വൈ പുനഃ പരാന്തേ വൈ വികാരാണി വികാരം യാന്തി വിശ്വതഃ

ഇത്രയും പകലുകളും രാത്രികളും കടന്നുപോയി; പരമാവധിയുടെ അവസാനം, എല്ലായിടത്തും ഉള്ള മാറ്റങ്ങൾ അവയുടെ മൂലത്തിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകുന്നു.

വികാരസ്യ ശിവസ്യാജ്ഞാവശേനൈവ തു സംഹൃതിഃ സംഹൃതേ തു വികാരേ ച പ്രധാനേ ചാത്മനി സ്ഥിതേ

ശിവന്റെ ആജ്ഞയാൽ മാത്രമാണ് മാറ്റങ്ങളുടെ ലയനം നടക്കുന്നത്; മാറ്റങ്ങൾ ലയിച്ചാൽ, പ്രധാനവും ആത്മാവും നിലനിൽക്കും.