ലിങ്ഗപുരാണമ്

മാനുഷേണൈവ മാനേന വര്ഷാണാം യച്ഛതം ഭവേത് പിതൄണാം ത്രീണി വര്ഷാണി സംഖ്യാതാനീഹ താനി വൈ

മനുഷ്യരുടെ കണക്കുപ്രകാരം, ഒരു നൂറ് വർഷം മനുഷ്യർക്കു തുല്യമായത് പിതൃകൾക്കു മൂന്നു വർഷം; ഇവിടെയാണവയെ ഇങ്ങനെ എണ്ണുന്നത്.

ദശ വൈ ദ്വ്യധികാ മാസാഃ പിതൃസംഖ്യേഹ സംസ്മൃതാ ലൌകികേനൈവ മാനേന അബ്ദോ യോ മാനുഷഃ സ്മൃതഃ

പതിനും രണ്ടും ചേർന്ന പന്ത്രണ്ട് മാസം, അതാണ് പിതൃകളുടെ സംവത്സരമായി ഓർത്തിരിക്കുന്നു; ലോകത്തിലെ കണക്കുപ്രകാരം, അതാണ് മനുഷ്യരുടെ ഒരു വർഷം.

ഏതദ്ദിവ്യമഹോരാത്രമ് ഇതി ലൈങ്ഗേ ഽത്ര പഠ്യതേ ദിവ്യേ രാത്ര്യഹനീ വര്ഷം പ്രവിഭാഗസ്തയോഃ പുനഃ

ഇതിനെ ദൈവികമായ ദിവസം-രാത്രി എന്നു ലിംഗപുരാണത്തിൽ പറയുന്നു; ദൈവലോകത്ത്, രാത്രി-പകൽ ചേർന്നാൽ ഒരു സംവത്സരം, അതിന്റെ വിഭജനം വീണ്ടും വിശദീകരിക്കുന്നു.

അഹസ്തത്രോദഗയനം രാത്രിഃ സ്യാദ്ദക്ഷിണായനമ് ഏതേ രാത്ര്യഹനീ ദിവ്യേ പ്രസംഖ്യാതേ വിശേഷതഃ

അവിടെ, പകൽ ഉത്തരായണം, രാത്രി ദക്ഷിണായനം; ഈ ദൈവിക ദിവസം-രാത്രികൾ പ്രത്യേകമായി എണ്ണപ്പെടുന്നു.

ത്രിംശദ്യാനി തു വര്ഷാണി ദിവ്യോ മാസസ്തു സ സ്മൃതഃ മാനുഷം തു ശതം വിപ്രാ ദിവ്യമാസാസ്ത്രയസ്തു തേ

മുപ്പത് വർഷം ചേർന്നാൽ ഒരു ദൈവിക മാസം; ബ്രാഹ്മണരേ, നൂറ് മനുഷ്യ വർഷം മൂന്നു ദൈവിക മാസം ആയി കണക്കാക്കുന്നു.

ദശ ചൈവ തഥാഹാനി ദിവ്യോ ഹ്യേഷ വിധിഃ സ്മൃതഃ ത്രീണി വര്ഷശതാന്യേവ ഷഷ്ടിവര്ഷാണി യാനി തു

പത്ത് ദിവസവും അതുപോലെ ദൈവിക നിയമമായി കണക്കാക്കുന്നു; മൂവായിരം വർഷവും അറുപത് വർഷവും അങ്ങനെ എണ്ണപ്പെടുന്നു.

ദിവ്യഃ സംവത്സരോ ഹ്യേഷ മാനുഷേണ പ്രകീര്തിതഃ ത്രീണി വര്ഷസഹസ്രാണി മാനുഷാണി പ്രമാണതഃ

ഈ ദൈവിക സംവത്സരം മനുഷ്യരുടെ കണക്കുപ്രകാരം പറയുന്നു; മൂവായിരം മനുഷ്യ വർഷമാണ് അതിന്റെ അളവ്.

ത്രിംശദന്യാനി വര്ഷാണി മതഃ സപ്തര്ഷിവത്സരഃ നവ യാനി സഹസ്രാണി വര്ഷാണാം മാനുഷാണി തു

മറ്റൊരു മുപ്പത് വർഷം സപ്തർഷി സംവത്സരമായി കണക്കാക്കുന്നു; ഒപ്പം, ഒൻപതിനായിരം മനുഷ്യ വർഷം എണ്ണപ്പെടുന്നു.

അന്യാനി നവതീശ്ചൈവ ധ്രൌവഃ സംവത്സരസ്തു സഃ ഷട്ത്രിംശത്തു സഹസ്രാണി വര്ഷാണാം മാനുഷാണി തു

മറ്റൊരു തൊണ്ണൂറ് വർഷം ധ്രുവ സംവത്സരമായി വിളിക്കുന്നു; അത്തരം മുപ്പത്താറായിരം മനുഷ്യ വർഷം കണക്കാക്കുന്നു.

വര്ഷാണാം തച്ഛതം ജ്ഞേയം ദിവ്യോ ഹ്യേഷ വിധിഃ സ്മൃതഃ ത്രീണ്യേവ നിയുതാന്യാഹുര് വര്ഷാണാം മാനുഷാണി തു

നൂറ് വർഷം ദൈവിക നിയമമായി അറിയണം; മൂന്നുലക്ഷം മനുഷ്യ വർഷം എന്നു പറയുന്നു.

ഷഷ്ടിശ്ചൈവ സഹസ്രാണി സംഖ്യാതാനി തു സംഖ്യയാ ദിവ്യം വര്ഷസഹസ്രം തു പ്രാഹുഃ സംഖ്യാവിദോ ജനാഃ

അറുപതിനായിരം എണ്ണത്തിൽ കണക്കാക്കുന്നു; കണക്കറിയുന്നവർ ഒരു ആയിരം ദൈവിക സംവത്സരം എന്ന് പറയുന്നു.

ദിവ്യേനൈവ പ്രമാണേന യുഗസംഖ്യാപ്രകല്പനമ് പൂര്വം കൃതയുഗം നാമ തതസ്ത്രേതാ വിധീയതേ

ദൈവിക അളവുപ്രകാരം, യുഗങ്ങളുടെ എണ്ണം കണക്കാക്കുന്നു; ആദ്യം കൃതയുഗം, പിന്നെ തൃതായുഗം നിർദ്ദേശിക്കുന്നു.

ദ്വാപരശ്ച കലിശ്ചൈവ യുഗാന്യേതാനി സുവ്രതാഃ അഥ സംവത്സരാ ദൃഷ്ടാ മാനുഷേണ പ്രമാണതഃ

ശേഷം ദ്വാപരയും കലിയും, ഇതാണ് യുഗങ്ങൾ, നല്ലവരേ; വർഷങ്ങൾ മനുഷ്യരുടെ അളവുപ്രകാരം കണക്കാക്കുന്നു.

കൃതസ്യാദ്യസ്യ വിപ്രേന്ദ്രാ ദിവ്യമാനേന കീര്തിതമ് സഹസ്രാണാം ശതാന്യാസംശ് ചതുര്ദശ ച സംഖ്യയാ

ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, കൃതയുഗത്തിന്റെ ദൈവികമായ കാലപരിധി പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നു. അതായത്, ആയിരങ്ങൾക്കും നൂറുകൾക്കും കൂട്ടിച്ചേർത്താൽ പതിനാലു ലക്ഷം വർഷം.

ചത്വാരിംശത്സഹസ്രാണി തഥാന്യാനി കൃതം യുഗമ് തഥാ ദശസഹസ്രാണാം വര്ഷാണാം ശതസംഖ്യയാ

അത് പോലെ തന്നെ, കൃതയുഗം നാല്പതിനായിരം വർഷവും, പിന്നെ പത്ത് ആയിരം വർഷം വീതം നൂറ് തവണയും ആണ്.

അശീതിശ് ച സഹസ്രാണി കാലസ്ത്രേതായുഗസ്യ ച സപ്തൈവ നിയുതാന്യാഹുര് വര്ഷാണാം മാനുഷാണി തു

ത്രീതായുഗത്തിന്റെ കാലപരിധി എൺപതിനായിരം വർഷമാണ്. മനുഷ്യരുടെ കണക്കിൽ എഴുപത് ലക്ഷം വർഷം എന്നാണ് പറയുന്നത്.

വിംശതിശ് ച സഹസ്രാണി കാലസ്തു ദ്വാപരസ്യ ച തഥാ ശതസഹസ്രാണി വര്ഷാണാം ത്രീണി സംഖ്യയാ

ദ്വാപരയുഗം ഇരുപതിനായിരം വർഷം ദൈർഘ്യമുള്ളതും, കൂടാതെ മൂന്നു ലക്ഷം വർഷം കൂടി ആകുന്നു.

ഷഷ്ടിശ്ചൈവ സഹസ്രാണി കാലഃ കലിയുഗസ്യ തു ഏവം ചതുര്യുഗഃ കാല ഋതേ സംധ്യാംശകാത്സ്മൃതഃ

കലിയുഗം അറുപതിനായിരം വർഷമാണ്. ഇങ്ങനെ, നാലു യുഗങ്ങൾ ചേർത്ത്, സന്ധ്യാകാലം ഒഴിവാക്കി കണക്കാക്കുന്നു.

നിയുതാന്യേവ ഷട്ത്രിംശന് നിരംശാനി തു താനി വൈ ചത്വാരിംശത്തഥാ ത്രീണി നിയുതാനീഹ സംഖ്യയാ

സന്ധ്യാകാലം ഒഴിവാക്കിയാൽ, മുപ്പത്താറ് ലക്ഷം വർഷമാണ്. ഇവിടെ ആകെ കണക്കു നോക്കുമ്പോൾ നാൽപ്പത്തിമൂന്ന് ലക്ഷം വർഷം ആകുന്നു.

വിംശതിശ് ച സഹസ്രാണി സംധ്യാംശശ് ച ചതുര്യുഗഃ ഏവം ചതുര്യുഗാഖ്യാനാം സാധികാ ഹ്യേകസപ്തതിഃ

നാലു യുഗങ്ങളുടെ സന്ധ്യാകാലം ഇരുപതിനായിരം വർഷമാണ്. അങ്ങനെ, സന്ധ്യാകാലം ഉൾപ്പെടെ നാലു യുഗങ്ങൾ ചേർന്നാൽ എഴുപത്തൊന്ന് ലക്ഷം വർഷം ആകുന്നു.

കൃതത്രേതാദിയുക്താനാം മനോരന്തരമുച്യതേ മന്വന്തരസ്യ സംഖ്യാ ച വര്ഷാഗ്രേണ പ്രകീര്തിതാ

കൃതയുഗം, ത്രീതായുഗം തുടങ്ങിയവ ചേർന്ന കാലഘട്ടം മന്വന്തരം എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. മന്വന്തരത്തിന്റെ എണ്ണം വർഷത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

ത്രിംശത്കോട്യസ്തു വര്ഷാണാം മാനുഷേണ ദ്വിജോത്തമാഃ സപ്തഷഷ്ടിസ്തഥാന്യാനി നിയുതാന്യധികാനി തു

ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഒരു മന്വന്തരം മുപ്പത് കോടി മനുഷ്യവർഷവും, കൂടാതെ അറുപത്തേഴു ലക്ഷം വർഷം അധികവും ആണ്.

വിംശതിശ് ച സഹസ്രാണി കാലോ ഽയമ് അധികം വിനാ മന്വന്തരസ്യ സംഖ്യൈഷാ ലൈങ്ഗേ ഽസ്മിന്കീര്തിതാ ദ്വിജാഃ

ഇരുപതിനായിരം വർഷം അധികം എന്നത് ഒഴിവാക്കുന്നു; ഇതാണ് ലിംഗപുരാണത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന മന്വന്തരത്തിന്റെ എണ്ണം, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ.

ചതുര്യുഗസ്യ ച തഥാ വര്ഷസംഖ്യാ പ്രകീര്തിതാ ചതുര്യുഗസഹസ്രം വൈ കല്പശ്ചൈകോ ദ്വിജോത്തമാഃ

നാലു യുഗങ്ങളുടെ വർഷങ്ങൾ ഇങ്ങനെ കണക്കാക്കുന്നു; ആയിരം നാലു യുഗങ്ങൾ ചേർന്നാൽ ഒരു കല്പം ആകുന്നു, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.

നിശാന്തേ സൃജതേ ലോകാന് നശ്യന്തേ നിശി ജന്തവഃ തത്ര വൈമാനികാനാം തു അഷ്ടാവിംശതികോടയഃ

രാത്രിയുടെ അവസാനം ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു; ജീവികൾ രാത്രിയിൽ നശിക്കുന്നു. അവിടെ ദേവന്മാർക്കായി ഇരുപത്തിയെട്ട് കോടി ഉണ്ട്.

മന്വന്തരേഷു വൈ സംഖ്യാ സാന്തരേഷു യഥാതഥാ ത്രീണി കോടിശതാന്യാസന് കോട്യോ ദ്വിനവതിസ് തഥാ

മന്വന്തരങ്ങളിൽ കണക്കു ഇങ്ങനെ: മൂന്നു നൂറ് കോടി, കൂടാതെ ഇരുപത്തിരണ്ടു കോടി കൂടി.

കല്പേ ഽതീതേ തു വൈ വിപ്രാഃ സഹസ്രാണാം തു സപ്തതിഃ പുനസ്തഥാഷ്ടസാഹസ്രം സര്വത്രൈവ സമാസതഃ

ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, കഴിഞ്ഞ കല്പത്തിൽ എഴുപതിനായിരം ഉണ്ടായിരുന്നു; പിന്നെയും എട്ടായിരം എല്ലായിടത്തും സംക്ഷിപ്തമായി ഉണ്ടായിരുന്നു.

കല്പാവസാനികാംസ്ത്യക്ത്വാ പ്രലയേ സമുപസ്ഥിതേ മഹര്ലോകാത് പ്രയാന്ത്യേതേ ജനലോകം ജനാസ്തതഃ

കല്പത്തിന്റെ അവസാനം, പ്രളയം വന്നപ്പോൾ, മഹർലോകത്തിൽ നിന്നുള്ള ഇവർ ജനലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.

കോടീനാം ദ്വേ സഹസ്രേ തു അഷ്ടൌ കോടിശതാനി തു ദ്വിഷഷ്ടിശ് ച തഥാ കോട്യോ നിയുതാനി ച സപ്തതിഃ

രണ്ടായിരം കോടി, എൺപത് കോടി നൂറുകൾ, അപ്പുറത്ത് ഇരുപത്തിരണ്ട് കോടി, പിന്നെ എഴുപതു ലക്ഷം കൂടി ഉണ്ട്.