ലിങ്ഗപുരാണമ്

അപ്രസംഖ്യേയതത്ത്വസ്യ യഥാ വിദ്മഃ സ്വശക്തിതഃ കീര്തിതം തവ മാഹാത്മ്യമ് അപാരസ്യ മഹാത്മനഃ

നമ്മുടെ കഴിവിനനുസരിച്ച് അറിയാവുന്നതുവരെ, അളക്കാനാകാത്ത മഹത്വമുള്ള നിന്റെ മഹത്വം ഞങ്ങൾ സ്തുതിച്ചു.

ശിവോ നോ ഭവ സര്വത്ര യോ ഽസി സോ ഽസി നമോ ഽസ്തു തേ യ ഇദം കീര്തയേദ്ഭക്ത്യാ ബ്രഹ്മനാരായണസ്തവമ്

ശിവാ, നീ എവിടെയും ഞങ്ങൾക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകണമേ; നീ തന്നെയാണ് നീ; നമസ്കാരം! ഈ ബ്രഹ്മനാരായണസ്തവം ഭക്തിയോടെ ആരെങ്കിലും പാരായണം ചെയ്താൽ—

ശ്രാവയേദ്വാ ദ്വിജാന് വിദ്വാന് ശൃണുയാദ്വാ സമാഹിതഃ അശ്വമേധായുതം കൃത്വാ യത്ഫലം തദവാപ്നുയാത്

അല്ലെങ്കിൽ പണ്ഡിതന്മാരായ ദ്വിജന്മാർക്ക് വായിച്ചു കേൾപ്പിച്ചാലും, ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടാലും, അശ്വമേധയാഗം പത്ത് ആയിരം പ്രാവശ്യം നടത്തിയതിന്റെ ഫലം ലഭിക്കും.

പാപാചാരോ ഽപി യോ മര്ത്യഃ ശൃണുയാച്ഛിവസന്നിധൌ ജപേദ്വാപി വിനിര്മുക്തോ ബ്രഹ്മലോകം സ ഗച്ഛതി

പാപകരമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്ത മനുഷ്യൻ പോലും ശിവസന്നിധിയിൽ ഇതു കേട്ടാലോ ജപിച്ചാലോ, പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനായി ബ്രഹ്മലോകത്തെത്തും.

ശ്രാദ്ധേ വാ ദൈവികേ കാര്യേ യജ്ഞേ വാവഭൃഥാന്തികേ കീര്തയേദ്വാ സതാം മധ്യേ സ യാതി ബ്രഹ്മണോ ഽന്തികമ്

ശ്രാദ്ധം, ദൈവികകർമ്മം, യജ്ഞം, അല്ലെങ്കിൽ അവഭൃഥസ്നാനാന്ത്യം എന്നിവയിൽ സന്മാർഗ്ഗികളുടെ ഇടയിൽ ആരെങ്കിലും ഇതു പാരായണം ചെയ്താൽ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ എത്തും.

അത്യന്താവനതൌ ദൃഷ്ട്വാ മധുപിങ്ഗായതേക്ഷണഃ പ്രഹൃഷ്ടവദനോ ഽത്യര്ഥമ് അഭവത്സത്യകീര്തനാത്

അത്യന്ത വിനയത്തോടെ, തേൻ നിറമുള്ളതും താമ്രവർണ്ണവുമായ കണ്ണുകളോടെ, സത്യം നിറഞ്ഞ സ്തുതികൾ കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ മുഖം അതിയായി സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.

ഉമാപതിര്വിരൂപാക്ഷോ ദക്ഷയജ്ഞവിനാശനഃ പിനാകീ ഖണ്ഡപരശുഃ സുപ്രീതസ്തു ത്രിലോചനഃ

ഉമയുടെ ഭർത്താവും, മൂന്ന് കണ്ണുള്ളവനും, ദക്ഷന്റെ യാഗം നശിപ്പിച്ചവനും, പിനാകം കൈവശമുള്ളവനും, തൂണ്ടു വാൾ ഉള്ളവനും, വിരൂപാക്ഷനും, അതീവ സന്തോഷത്തോടെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

തതഃ സ ഭഗവാന്ദേവഃ ശ്രുത്വാ വാഗമൃതം തയോഃ ജാനന്നപി മഹാദേവഃ ക്രീഡാപൂര്വമഥാബ്രവീത്

അപ്പോൾ ആ മഹാദേവൻ, അവരുടെ അമൃതംപോലെയുള്ള വാക്കുകൾ കേട്ടു, എല്ലാം അറിയുന്നവനായിട്ടും കളിയോടെ സംസാരിച്ചു.

കൌ ഭവന്തൌ മഹാത്മാനൌ പരസ്പരഹിതൈഷിണൌ സമേതാവംബുജാഭക്ഷാവ് അസ്മിന് ഘോരേ മഹാപ്ലവേ

ഇവിടെ ഈ ഭയാനകമായ മഹാപ്രളയത്തിൽ, തമ്മിൽ പരസ്പരക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ച് ഒന്നിച്ചിരിക്കുന്ന, മഹാത്മാക്കളായ ഈ ഇരുവരാരാണ്, കമലങ്ങൾ ഭക്ഷിക്കുന്നവരേ?

താവൂചതുര്മഹാത്മാനൌ സംനിരീക്ഷ്യ പരസ്പരമ് ഭഗവാന് കിം തു യത്തേ ഽദ്യ ന വിജ്ഞാനം ത്വയാ വിഭോ

ആ മഹാത്മാക്കളായ ഇരുവരും തമ്മിൽ നോക്കി പറഞ്ഞു: 'ഭഗവാനേ, ഇന്ന് നിങ്ങൾക്ക് എന്താണ് അറിയാത്തത്, മഹാശക്തനേ?'

വിഭോ രുദ്ര മഹാമായ ഇച്ഛയാ വാം കൃതൌ ത്വയാ തയോസ്തദ്വചനം ശ്രുത്വാ അഭിനന്ദ്യാഭിമാന്യ ച

മഹാശക്തനായ രുദ്രനേ, നിങ്ങളുടെ ഇച്ഛയാൽ ഇതെല്ലാം സംഭവിച്ചു; അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, അവൻ സന്തോഷത്തോടും അഭിമാനത്തോടും കൂടി അവരെ സ്വീകരിച്ചു.

ഉവാച ഭഗവാന്ദേവോ മധുരം ശ്ലക്ഷ്ണയാ ഗിരാ ഭോ ഭോ ഹിരണ്യഗര്ഭ ത്വാം ത്വാം ച കൃഷ്ണ ബ്രവീമ്യഹമ്

ഭഗവാൻ മധുരവും സ്നേഹപൂർവ്വവുമായ വാക്കുകളിൽ പറഞ്ഞു: 'ഹേ ഹിരണ്യഗർഭാ, നിന്നോടും, കൃഷ്ണനോടും ഞാൻ സംസാരിക്കുന്നു.'

പ്രീതോ ഽഹമനയാ ഭക്ത്യാ ശാശ്വതാക്ഷരയുക്തയാ ഭവന്തൌ ഹൃദയസ്യാസ്യ മമ ഹൃദ്യതരാവുഭൌ

ഈ ശാശ്വതമായ അക്ഷരങ്ങളോട് ചേർന്ന ഭക്തിയാൽ ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്; നിങ്ങളിരുവരും എന്റെ ഹൃദയത്തിന് ഏറ്റവും പ്രിയരാണ്.

യുവാഭ്യാം കിം ദദാമ്യദ്യ വരാണാം വരമീപ്സിതമ് അഥോവാച മഹാഭാഗോ വിഷ്ണുര്ഭവമിദം വചഃ

ഇന്ന് ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് ഏത് വരവും നൽകണം, ഏറ്റവും ആഗ്രഹിക്കുന്നതേത്? അപ്പോൾ മഹാഭാഗനായ വിഷ്ണു ഭവനോടു这样 പറഞ്ഞു.

സര്വം മമ കൃതം ദേവ പരിതുഷ്ടോ ഽസി മേ യദി ത്വയി മേ സുപ്രതിഷ്ഠാ തു ഭക്തിര്ഭവതു ശങ്കരഃ

എനിക്ക് വേണ്ടതെല്ലാം ലഭിച്ചു, ദേവാ; നിങ്ങൾ എനിക്ക് സന്തുഷ്ടനാണെങ്കിൽ, എന്റെ ഭക്തി നിങ്ങളുടെ മേൽ ഉറപ്പായി നിലനിൽക്കട്ടെ, ശങ്കരാ.

ഏവമുക്തസ്തു വിജ്ഞായ സംഭാവയത കേശവമ് പ്രദദൌ ച മഹാദേവോ ഭക്തിം നിജപദാംബുജേ

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കേശവനെ ആദരിച്ചും അംഗീകരിച്ചും, മഹാദേവൻ തന്റെ പാദപദ്മങ്ങളിൽ ഭക്തി സമ്മാനിച്ചു.

ഭവാന്സര്വസ്യ ലോകസ്യ കര്താ ത്വമധിദൈവതമ് തദേവം സ്വസ്തി തേ വത്സ ഗമിഷ്യാമ്യംബുജേക്ഷണ

നീ ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും പരമദൈവവുമാണ്; അതിനാൽ, നിനക്ക് ആശംസകൾ, മകനേ, ഞാൻ പോകുന്നു, കമലനയനനേ.

ഏവമുക്ത്വാ തു ഭഗവാന് ബ്രഹ്മാണം ചാപി ശങ്കരഃ അനുഗൃഹ്യാസ്പൃശദ്ദേവോ ബ്രഹ്മാണം പരമേശ്വരഃ

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ഭഗവാൻ ശങ്കരൻ, ബ്രഹ്മാവിനെ അനുഗ്രഹിച്ച്, പരമേശ്വരൻ അവനെ സ്പർശിച്ചു.

കരാഭ്യാം സുശുഭാഭ്യാം ച പ്രാഹ ഹൃഷ്ടതരഃ സ്വയമ് മത്സമസ്ത്വം ന സംദേഹോ വത്സ ഭക്തശ് ച മേ ഭവാന്

സ്വന്തം മനോഹരമായ കൈകളാൽ അതീവ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു: 'നീ എന്റെ പോലെയാണ്, സംശയമില്ല, മകനേ, നീ എന്റെ ഭക്തനുമാണ്.'

സ്വസ്ത്യസ്തു തേ ഗമിഷ്യാമി സംജ്ഞാ ഭവതു സുവ്രത ഏവമുക്ത്വാ തു ഭഗവാംസ് തതോ ഽന്തര്ധാനമീശ്വരഃ

നിനക്ക് ആശംസകൾ, ഞാൻ പോകുന്നു; ജ്ഞാനം നിനക്കുണ്ടാകട്ടെ, സുവ്രതാ. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ഭഗവാൻ അവിടെ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായി.

ഗതവാന് ഗണപോ ദേവഃ സര്വദേവനമസ്കൃതഃ അവാപ്യ സംജ്ഞാം ഗോവിന്ദാത് പദ്മയോനിഃ പിതാമഹഃ

സകല ദേവന്മാരും വണങ്ങുന്ന ഗണനാഥൻ അവിടെ നിന്ന് പോയി; ഗോവിന്ദനിൽ നിന്ന് ജ്ഞാനം ലഭിച്ച ശേഷം, കമലത്തിൽ ജനിച്ച പിതാമഹൻ.

പ്രജാഃ സ്രഷ്ടുമനാശ്ചക്രേ തപ ഉഗ്രം പിതാമഹഃ തസ്യൈവം തപ്യമാനസ്യ ന കിംചിത് സമവര്തത

പിതാമഹൻ സൃഷ്ടികൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ മനസ്സുറപ്പിച്ച് കഠിനതപസ് ആരംഭിച്ചു; എന്നാൽ അങ്ങനെ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല.

തതോ ദീര്ഘേണ കാലേന ദുഃഖാത്ക്രോധോ ഹ്യജായത ക്രോധാവിഷ്ടസ്യ നേത്രാഭ്യാം പ്രാപതന്നശ്രുബിന്ദവഃ

അങ്ങനെ ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ദുഃഖത്തിൽ നിന്ന് കോപം ജനിച്ചു; കോപം പിടിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ വീണു.

തതസ്തേഭ്യോ ഽശ്രുബിന്ദുഭ്യോ വാതപിത്തകഫാത്മകാഃ മഹാഭാഗാ മഹാസത്ത്വാഃ സ്വസ്തികൈരപ്യലംകൃതാഃ

അപ്പോൾ ആ കണ്ണുനീർ തുള്ളികളിൽ നിന്ന് വായുവിന്റെ, പിത്തത്തിന്റെ, കഫത്തിന്റെ സ്വഭാവമുള്ള, വലിയ ഭാഗ്യവും ശക്തിയും ഉള്ള ജീവികൾ, ശുഭലക്ഷണങ്ങളാൽ അലങ്കൃതരായി ഉദിച്ചു.

പ്രകീര്ണകേശാഃ സര്പാസ്തേ പ്രാദുര്ഭൂതാ മഹാവിഷാഃ സര്പാംസ്താനഗ്രജാന്ദൃഷ്ട്വാ ബ്രഹ്മാത്മാനമ് അനിന്ദയത്

അവിടെ, ചിതറിയ മുടിയും മഹാവിഷവും ഉള്ള പാമ്പുകൾ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; ആ മുതിർന്ന പാമ്പുകളെ കണ്ടപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് തന്നെ തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തി.

അഹോ ധിക് തപസോ മഹ്യം ഫലമീദൃശകം യദി ലോകവൈനാശികീ ജജ്ഞേ ആദാവേവ പ്രജാ മമ

അയ്യോ! എന്റെ തപസ്സിന് ഇതാണ് ഫലം എങ്കിൽ, എന്റെ ആദ്യ സൃഷ്ടി തന്നെ ലോകവിളക്കിന്റെ കാരണം ആയി പോയി.

തസ്യ തീവ്രാഭവന്മൂര്ച്ഛാ ക്രോധാമര്ഷസമുദ്ഭവാ മൂര്ച്ഛാഭിപരിതാപേന ജഹൌ പ്രാണാന്പ്രജാപതിഃ

അവനിൽ കോപവും അസഹിഷ്ണുതയും മൂലം ശക്തമായ മയക്കം ഉണ്ടായി; ആ മയക്കത്തിൽ പീഡിതനായ പ്രജാപതി ജീവൻ വിട്ടു.

തസ്യാപ്രതിമവീര്യസ്യ ദേഹാത്കാരുണ്യപൂര്വകമ് അഥൈകാദശ തേ രുദ്രാ രുദന്തോ ഽഭ്യക്രമംസ് തഥാ

അപ്രതിമശക്തിയുള്ള അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന്, കാരുണ്യത്തോടെ, പതിനൊന്ന് രുദ്രന്മാർ കരയികൊണ്ട് അവിടെ ഉദിച്ചു.

രോദനാത്ഖലു രുദ്രത്വം തേഷു വൈ സമജായത യേ രുദ്രാസ്തേ ഖലു പ്രാണാ യേ പ്രാണാസ്തേ തദാത്മകാഃ

അവരുടെ കരച്ചിലിനാൽ അവരെ രുദ്രന്മാർ എന്ന് വിളിച്ചു; ആ രുദ്രന്മാരാണ് ജീവശക്തികൾ, ആ ജീവശക്തികളാണ് അവരുടെ സ്വരൂപം.