ലിങ്ഗപുരാണമ്

അക്ഷരാന്തരനിഷ്പന്ദാദ് ഗുണാനേതാന്വിദുര്ബുധാഃ ജപോ ജപ്യോ മഹാദേവോ മഹായോഗോമഹേശ്വരഃ

ഇവയെല്ലാം അചഞ്ചലവും നശിക്കാത്തതുമായ അത്ഭുതസ്രോതസ്സിൽ നിന്നാണ് ഉദിക്കുന്നതെന്ന് ജ്ഞാനികൾ അറിയുന്നു; ജപവും ജപ്യവും മഹാദേവനും മഹായോഗിയും മഹേശ്വരനും അതേ സ്രോതസ്സാണ്.

പുരേശയോ ഗുഹാവാസീ ഖേചരോ രജനീചരഃ തപോനിധിര്ഗുഹഗുരുര് നന്ദനോ നന്ദവര്ധനഃ

നഗരങ്ങളുടെ നാഥൻ, ഗുഹകളിൽ വസിക്കുന്നവൻ, ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ, രാത്രിയിൽ അലയുന്നവൻ, തപസ്സിന്റെ നിധി, രഹസ്യഗുരു, സന്തോഷം നൽകുന്നവൻ, ആനന്ദം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവൻ.

ഹയശീര്ഷാ പയോധാതാ വിധാതാ ഭൂതഭാവനഃ ബോദ്ധവ്യോ ബോധിതാ നേതാ ദുര്ധര്ഷോ ദുഷ്പ്രകമ്പനഃ

കുതിരമുനയുള്ളവൻ, സമുദ്രത്തിൽ നിന്നുജ്ജീവിച്ചവൻ, സ്രഷ്ടാവ്, സകലഭൂതങ്ങളുടെയും പോഷകൻ, അറിയേണ്ടവൻ, ബോധിപ്പിക്കുന്നവൻ, നയകൻ, ജയിക്കാൻ കഴിയാത്തവൻ, അചഞ്ചലൻ.

ബൃഹദ്രഥോ ഭീമകര്മാ ബൃഹത്കീര്തിര് ധനഞ്ജയഃ ഘണ്ടാപ്രിയോ ധ്വജീ ഛത്ത്രീ പിനാകീ ധ്വജിനീപതിഃ

വലിയ രഥം ഉള്ളവൻ, ഭയങ്കരമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നവൻ, മഹത്തായ കീർത്തിയുള്ളവൻ, ധനം ജയിച്ചവൻ, മണിയുടെ ശബ്ദം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവൻ, പതാകയുള്ളവൻ, കുടയേന്തുന്നവൻ, പിനാകം വില്ലായുധമായവൻ, സൈന്യങ്ങളുടെ നാഥൻ.

കവചീ പട്ടിശീ ഖഡ്ഗീ ധനുര്ഹസ്തഃ പരശ്വധീ അഘസ്മരോ ഽനഘഃ ശൂരോ ദേവരാജോ ഽരിമര്ദനഃ

കവചം ധരിച്ചവൻ, കുന്തവും വാളും കൈവശമുള്ളവൻ, വില്ലും പരശുവും കൈവശമുള്ളവൻ, പാപങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ, പാപരഹിതൻ, ധൈര്യശാലി, ദേവരാജാവ്, ശത്രുക്കളെ തകർക്കുന്നവൻ.

ത്വാം പ്രസാദ്യ പുരാസ്മാഭിര് ദ്വിഷന്തോ നിഹതാ യുധി അഗ്നിഃ സദാര്ണവാംഭസ്ത്വം പിബന്നപി ന തൃപ്യസേ

മുന്പ് ഞങ്ങൾ നിന്നെ പ്രസാദിപ്പിച്ച് യുദ്ധത്തിൽ ശത്രുക്കളെ ജയിച്ചു; സമുദ്രജലം കുടിച്ചാലും അഗ്നിക്ക് തൃപ്തിയില്ലാത്തതുപോലെ ഞങ്ങൾക്കും അതുപോലെയാണ്.

ക്രോധാകാരഃ പ്രസന്നാത്മാ കാമദഃ കാമഗഃ പ്രിയഃ ബ്രഹ്മചാരി ചാഗാധശ് ച ബ്രഹ്മണ്യഃ ശിഷ്ടപൂജിതഃ

കോപത്തിന്റെ രൂപം, പക്ഷേ മനസ്സിൽ ശാന്തൻ, ആഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുന്നവൻ, ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നവൻ, പ്രിയപ്പെട്ടവൻ, ബ്രഹ്മചാരി, അഗാധൻ, വേദഭക്തൻ, സദാചാരികൾക്ക് ആദരിക്കപ്പെടുന്നവൻ.

ദേവാനാമ് അക്ഷയഃ കോശസ് ത്വയാ യജ്ഞഃ പ്രകല്പിതഃ ഹവ്യം തവേദം വഹതി വേദോക്തം ഹവ്യവാഹനഃ പ്രീതേ ത്വയി മഹാദേവ വയം പ്രീതാ ഭവാമഹേ

ദേവന്മാരുടെ അക്ഷയമായ ധനസമ്പത്ത് നീയാണു; യജ്ഞം നിന്റെ മുഖേന സ്ഥാപിതമാണ്; വേദപ്രകാരമുള്ള ഹവിരാക്രമം അഗ്നി നിനക്കു കൊണ്ടുപോകുന്നു; മഹാദേവാ, നീ സന്തോഷിച്ചാൽ ഞങ്ങൾക്കും സന്തോഷം.

ഭവാനീശോ ഽനാദിമാംസ്ത്വം ച സര്വലോകാനാം ത്വം ബ്രഹ്മകര്താദിസര്ഗഃ സാംഖ്യാഃ പ്രകൃതേഃ പരമം ത്വാം വിദിത്വാ ക്ഷീണധ്യാനാസ്ത്വാമമൃത്യും വിശന്തി

ഭവാനിയുടെ നാഥൻ, ആദിയില്ലാത്തവൻ, സകലലോകങ്ങളുടെയും സ്രഷ്ടാവ്, സംഖ്യശാസ്ത്രജ്ഞർ പ്രകൃതിയെക്കാൾ ഉന്നതനായവനായി നിന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ, അവർ ധ്യാനം അവസാനിപ്പിച്ച് അമൃതതയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.

യോഗാശ് ച ത്വാം ധ്യായിനോ നിത്യസിദ്ധം ജ്ഞാത്വാ യോഗാന് സംത്യജന്തേ പുനസ്താന് യേ ചാപ്യന്യേ ത്വാം പ്രസന്നാ വിശുദ്ധാഃ സ്വകര്മഭിസ്തേ ദിവ്യഭോഗാ ഭവന്തി

യോഗികൾ നിന്നെ എപ്പോഴും സിദ്ധനായവനായി ധ്യാനിച്ച് മറ്റ് യോഗങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; മറ്റുള്ളവർ ശുദ്ധവും ശാന്തവുമായ മനസ്സോടെ സ്വന്തം കര്‍മത്തിലൂടെ നിനക്കു ഭക്തിയോടെ ദിവ്യാനുഭവങ്ങൾ നേടുന്നു.

അപ്രസംഖ്യേയതത്ത്വസ്യ യഥാ വിദ്മഃ സ്വശക്തിതഃ കീര്തിതം തവ മാഹാത്മ്യമ് അപാരസ്യ മഹാത്മനഃ

നമ്മുടെ കഴിവിനനുസരിച്ച് അറിയാവുന്നതുവരെ, അളക്കാനാകാത്ത മഹത്വമുള്ള നിന്റെ മഹത്വം ഞങ്ങൾ സ്തുതിച്ചു.

ശിവോ നോ ഭവ സര്വത്ര യോ ഽസി സോ ഽസി നമോ ഽസ്തു തേ യ ഇദം കീര്തയേദ്ഭക്ത്യാ ബ്രഹ്മനാരായണസ്തവമ്

ശിവാ, നീ എവിടെയും ഞങ്ങൾക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകണമേ; നീ തന്നെയാണ് നീ; നമസ്കാരം! ഈ ബ്രഹ്മനാരായണസ്തവം ഭക്തിയോടെ ആരെങ്കിലും പാരായണം ചെയ്താൽ—

ശ്രാവയേദ്വാ ദ്വിജാന് വിദ്വാന് ശൃണുയാദ്വാ സമാഹിതഃ അശ്വമേധായുതം കൃത്വാ യത്ഫലം തദവാപ്നുയാത്

അല്ലെങ്കിൽ പണ്ഡിതന്മാരായ ദ്വിജന്മാർക്ക് വായിച്ചു കേൾപ്പിച്ചാലും, ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടാലും, അശ്വമേധയാഗം പത്ത് ആയിരം പ്രാവശ്യം നടത്തിയതിന്റെ ഫലം ലഭിക്കും.

പാപാചാരോ ഽപി യോ മര്ത്യഃ ശൃണുയാച്ഛിവസന്നിധൌ ജപേദ്വാപി വിനിര്മുക്തോ ബ്രഹ്മലോകം സ ഗച്ഛതി

പാപകരമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്ത മനുഷ്യൻ പോലും ശിവസന്നിധിയിൽ ഇതു കേട്ടാലോ ജപിച്ചാലോ, പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനായി ബ്രഹ്മലോകത്തെത്തും.

ശ്രാദ്ധേ വാ ദൈവികേ കാര്യേ യജ്ഞേ വാവഭൃഥാന്തികേ കീര്തയേദ്വാ സതാം മധ്യേ സ യാതി ബ്രഹ്മണോ ഽന്തികമ്

ശ്രാദ്ധം, ദൈവികകർമ്മം, യജ്ഞം, അല്ലെങ്കിൽ അവഭൃഥസ്നാനാന്ത്യം എന്നിവയിൽ സന്മാർഗ്ഗികളുടെ ഇടയിൽ ആരെങ്കിലും ഇതു പാരായണം ചെയ്താൽ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ എത്തും.

അത്യന്താവനതൌ ദൃഷ്ട്വാ മധുപിങ്ഗായതേക്ഷണഃ പ്രഹൃഷ്ടവദനോ ഽത്യര്ഥമ് അഭവത്സത്യകീര്തനാത്

അത്യന്ത വിനയത്തോടെ, തേൻ നിറമുള്ളതും താമ്രവർണ്ണവുമായ കണ്ണുകളോടെ, സത്യം നിറഞ്ഞ സ്തുതികൾ കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ മുഖം അതിയായി സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.

ഉമാപതിര്വിരൂപാക്ഷോ ദക്ഷയജ്ഞവിനാശനഃ പിനാകീ ഖണ്ഡപരശുഃ സുപ്രീതസ്തു ത്രിലോചനഃ

ഉമയുടെ ഭർത്താവും, മൂന്ന് കണ്ണുള്ളവനും, ദക്ഷന്റെ യാഗം നശിപ്പിച്ചവനും, പിനാകം കൈവശമുള്ളവനും, തൂണ്ടു വാൾ ഉള്ളവനും, വിരൂപാക്ഷനും, അതീവ സന്തോഷത്തോടെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

തതഃ സ ഭഗവാന്ദേവഃ ശ്രുത്വാ വാഗമൃതം തയോഃ ജാനന്നപി മഹാദേവഃ ക്രീഡാപൂര്വമഥാബ്രവീത്

അപ്പോൾ ആ മഹാദേവൻ, അവരുടെ അമൃതംപോലെയുള്ള വാക്കുകൾ കേട്ടു, എല്ലാം അറിയുന്നവനായിട്ടും കളിയോടെ സംസാരിച്ചു.

കൌ ഭവന്തൌ മഹാത്മാനൌ പരസ്പരഹിതൈഷിണൌ സമേതാവംബുജാഭക്ഷാവ് അസ്മിന് ഘോരേ മഹാപ്ലവേ

ഇവിടെ ഈ ഭയാനകമായ മഹാപ്രളയത്തിൽ, തമ്മിൽ പരസ്പരക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ച് ഒന്നിച്ചിരിക്കുന്ന, മഹാത്മാക്കളായ ഈ ഇരുവരാരാണ്, കമലങ്ങൾ ഭക്ഷിക്കുന്നവരേ?

താവൂചതുര്മഹാത്മാനൌ സംനിരീക്ഷ്യ പരസ്പരമ് ഭഗവാന് കിം തു യത്തേ ഽദ്യ ന വിജ്ഞാനം ത്വയാ വിഭോ

ആ മഹാത്മാക്കളായ ഇരുവരും തമ്മിൽ നോക്കി പറഞ്ഞു: 'ഭഗവാനേ, ഇന്ന് നിങ്ങൾക്ക് എന്താണ് അറിയാത്തത്, മഹാശക്തനേ?'

വിഭോ രുദ്ര മഹാമായ ഇച്ഛയാ വാം കൃതൌ ത്വയാ തയോസ്തദ്വചനം ശ്രുത്വാ അഭിനന്ദ്യാഭിമാന്യ ച

മഹാശക്തനായ രുദ്രനേ, നിങ്ങളുടെ ഇച്ഛയാൽ ഇതെല്ലാം സംഭവിച്ചു; അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, അവൻ സന്തോഷത്തോടും അഭിമാനത്തോടും കൂടി അവരെ സ്വീകരിച്ചു.

ഉവാച ഭഗവാന്ദേവോ മധുരം ശ്ലക്ഷ്ണയാ ഗിരാ ഭോ ഭോ ഹിരണ്യഗര്ഭ ത്വാം ത്വാം ച കൃഷ്ണ ബ്രവീമ്യഹമ്

ഭഗവാൻ മധുരവും സ്നേഹപൂർവ്വവുമായ വാക്കുകളിൽ പറഞ്ഞു: 'ഹേ ഹിരണ്യഗർഭാ, നിന്നോടും, കൃഷ്ണനോടും ഞാൻ സംസാരിക്കുന്നു.'

പ്രീതോ ഽഹമനയാ ഭക്ത്യാ ശാശ്വതാക്ഷരയുക്തയാ ഭവന്തൌ ഹൃദയസ്യാസ്യ മമ ഹൃദ്യതരാവുഭൌ

ഈ ശാശ്വതമായ അക്ഷരങ്ങളോട് ചേർന്ന ഭക്തിയാൽ ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്; നിങ്ങളിരുവരും എന്റെ ഹൃദയത്തിന് ഏറ്റവും പ്രിയരാണ്.

യുവാഭ്യാം കിം ദദാമ്യദ്യ വരാണാം വരമീപ്സിതമ് അഥോവാച മഹാഭാഗോ വിഷ്ണുര്ഭവമിദം വചഃ

ഇന്ന് ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് ഏത് വരവും നൽകണം, ഏറ്റവും ആഗ്രഹിക്കുന്നതേത്? അപ്പോൾ മഹാഭാഗനായ വിഷ്ണു ഭവനോടു这样 പറഞ്ഞു.

സര്വം മമ കൃതം ദേവ പരിതുഷ്ടോ ഽസി മേ യദി ത്വയി മേ സുപ്രതിഷ്ഠാ തു ഭക്തിര്ഭവതു ശങ്കരഃ

എനിക്ക് വേണ്ടതെല്ലാം ലഭിച്ചു, ദേവാ; നിങ്ങൾ എനിക്ക് സന്തുഷ്ടനാണെങ്കിൽ, എന്റെ ഭക്തി നിങ്ങളുടെ മേൽ ഉറപ്പായി നിലനിൽക്കട്ടെ, ശങ്കരാ.

ഏവമുക്തസ്തു വിജ്ഞായ സംഭാവയത കേശവമ് പ്രദദൌ ച മഹാദേവോ ഭക്തിം നിജപദാംബുജേ

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കേശവനെ ആദരിച്ചും അംഗീകരിച്ചും, മഹാദേവൻ തന്റെ പാദപദ്മങ്ങളിൽ ഭക്തി സമ്മാനിച്ചു.

ഭവാന്സര്വസ്യ ലോകസ്യ കര്താ ത്വമധിദൈവതമ് തദേവം സ്വസ്തി തേ വത്സ ഗമിഷ്യാമ്യംബുജേക്ഷണ

നീ ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും പരമദൈവവുമാണ്; അതിനാൽ, നിനക്ക് ആശംസകൾ, മകനേ, ഞാൻ പോകുന്നു, കമലനയനനേ.

ഏവമുക്ത്വാ തു ഭഗവാന് ബ്രഹ്മാണം ചാപി ശങ്കരഃ അനുഗൃഹ്യാസ്പൃശദ്ദേവോ ബ്രഹ്മാണം പരമേശ്വരഃ

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ഭഗവാൻ ശങ്കരൻ, ബ്രഹ്മാവിനെ അനുഗ്രഹിച്ച്, പരമേശ്വരൻ അവനെ സ്പർശിച്ചു.

കരാഭ്യാം സുശുഭാഭ്യാം ച പ്രാഹ ഹൃഷ്ടതരഃ സ്വയമ് മത്സമസ്ത്വം ന സംദേഹോ വത്സ ഭക്തശ് ച മേ ഭവാന്

സ്വന്തം മനോഹരമായ കൈകളാൽ അതീവ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു: 'നീ എന്റെ പോലെയാണ്, സംശയമില്ല, മകനേ, നീ എന്റെ ഭക്തനുമാണ്.'