ലിങ്ഗപുരാണമ്

ആവൃണോദ്ധി തഥാകാശം സ്പര്ശമാത്രം ദ്വിജോത്തമാഃ ആവൃണോദ്രൂപമാത്രം തു വായുര്വാതി ക്രിയാത്മകഃ

ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജന്മാരേ, ആകാശം സ്പർശത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മത്വത്തെ പൊതിഞ്ഞു; പ്രവർത്തിയുള്ള വായു രൂപത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മത്വത്തെ പൊതിഞ്ഞു.

ആവൃണോദ്രസമാത്രം വൈ ദേവഃ സാക്ഷാദ്വിഭാവസുഃ ആവൃണ്വാനാ ഗന്ധമാത്രമ് ആപഃ സര്വരസാത്മികാഃ

ദേവനായ അഗ്‌നി നേരിട്ട് രസത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മത്വത്തെ പൊതിഞ്ഞു; എല്ലാ രുചികളും ഉള്ള ജലങ്ങൾ ഗന്ധത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മത്വത്തെ പൊതിഞ്ഞു.

ക്ഷ്മാ സാ പഞ്ചഗുണാ തസ്മാദ് ഏകോനാ രസസമ്ഭവാഃ ത്രിഗുണോ ഭഗവാന്വഹ്നിര് ദ്വിഗുണഃ സ്പര്ശസമ്ഭവഃ

അതിനാൽ ഭൂമി അഞ്ചു ഗുണങ്ങൾക്കുള്ളതും, അവളിൽ നിന്ന് കുറച്ച് രുചിയുള്ളവയും ഉരുത്തിരിയുന്നു; ഭഗവാൻ അഗ്‌നി മൂന്നു ഗുണമുള്ളതും, സ്പർശത്തിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിയുന്ന വായു രണ്ടു ഗുണമുള്ളതുമാണ്.

അവകാശസ്തതോ ദേവ ഏകമാത്രസ്തു നിഷ്കലഃ തന്മാത്രാദ്ഭൂതസര്ഗശ് ച വിജ്ഞേയശ് ച പരസ്പരമ്

അതിനുശേഷം, ഒരു ഗുണം മാത്രമുള്ള, വിഭജിക്കാനാവാത്ത ദേവനായ ആകാശം; സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളിൽ നിന്ന് ഭൂതങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി പരസ്പരം ബന്ധമുള്ളതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.

വൈകാരികഃ സാത്ത്വികോ വൈ യുഗപത്സമ്പ്രവര്തതേ സര്ഗസ് തഥാപ്യഹംകാരാദ് ഏവമത്ര പ്രകീര്തിതഃ

സത്ത്വഗുണമുള്ള വൈകാരികം ഒരേസമയം പ്രവർത്തിക്കുന്നു; അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്നുള്ള സൃഷ്ടി ഇങ്ങനെ ഇവിടെ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു.

പഞ്ച ബുദ്ധീന്ദ്രിയാണ്യസ്യ പഞ്ച കര്മേന്ദ്രിയാണി തു ശബ്ദാദീനാമവാപ്ത്യര്ഥം മനശ്ചൈവോഭയാത്മകമ്

അതിനിൽ നിന്ന് ശബ്ദം മുതലായവ ഗ്രഹിക്കാൻ വേണ്ടിയുള്ള അഞ്ചു ബുദ്ധീന്ദ്രിയങ്ങളും, അഞ്ചു കർമേന്ദ്രിയകളും, ഇരുപക്ഷവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന മനസ്സും ഉരുത്തിരിയുന്നു.

മഹദാദിവിശേഷാന്താ ഹ്യ് അണ്ഡമുത്പാദയന്തി ച ജലബുദ്ബുദവത്തസ്മാദ് അവതീര്ണഃ പിതാമഹഃ

മഹത് മുതൽ പ്രത്യേകതയിലേക്കുള്ള എല്ലാം അണ്ഡം സൃഷ്ടിക്കുന്നു; അതിൽ നിന്ന്, വെള്ളത്തിലെ ബുധ്ബുദം പോലെ, പിതാമഹൻ അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങി വന്നു.

സ ഏവ ഭഗവാന് രുദ്രോ വിഷ്ണുര്വിശ്വഗതഃ പ്രഭുഃ തസ്മിന്നണ്ഡേ ത്വിമേ ലോകാ അന്തര്വിശ്വമിദം ജഗത്

അവൻ തന്നെയാണ് ഭഗവാൻ രുദ്രനും വിഷ്ണുവും, സകലത്തിൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന പ്രഭുവും. ആ അണ്ടത്തിൽ ഈ ലോകങ്ങളും ഈ സർവ്വവിശ്വവും ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

അണ്ഡം ദശഗുണേനൈവ വാരിണാ പ്രാവൃതം ബഹിഃ ആപോ ദശഗുണേനൈവ തദ്ബാഹ്യസ്തേജസാ വൃതാഃ

അണ്ടത്തിന്റെ പുറത്ത് അതിനേക്കാൾ പത്ത് മടങ്ങ് വലുതായ വെള്ളം ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു. ആ വെള്ളത്തിന്റെ പുറത്ത് അതിനേക്കാൾ പത്ത് മടങ്ങ് വലുതായ അഗ്‌നി ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു.

തേജോ ദശഗുണേനൈവ ബാഹ്യതോ വായുനാ വൃതമ് വായുര്ദശഗുണേനൈവ ബാഹ്യതോ നഭസാ വൃതഃ

അഗ്‌നി അതിനേക്കാൾ പത്ത് മടങ്ങ് വലുതായ വായുവാൽ പുറത്ത് ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതുപോലെ, വായു അതിനേക്കാൾ പത്ത് മടങ്ങ് വലുതായ ആകാശം ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു.

ആകാശേനാവൃതോ വായുര് അഹംകാരേണ ശബ്ദജഃ മഹതാ ശബ്ദഹേതുര്വൈ പ്രധാനേനാവൃതഃ സ്വയമ്

വായു ആകാശം കൊണ്ടും ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ശബ്ദം അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. മഹത്തത് ശബ്ദത്തിന് കാരണമാകുന്നു; അതും പ്രധാനം കൊണ്ടാണ് ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.

സപ്താണ്ഡാവരണാന്യാഹുസ് തസ്യാത്മാ കമലാസനഃ കോടികോടിയുതാന്യത്ര ചാണ്ഡാനി കഥിതാനി തു

ആ അണ്ടത്തിന് ഏഴ് ചുറ്റുമൂടലുകൾ ഉണ്ടെന്ന് പറയുന്നു. അതിന്റെ ആത്മാവ് കമലാസനനാണ്. ഇവിടെ കോടിക്കണക്കിന് അണ്ടങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് പറയുന്നു.

തത്രതത്ര ചതുര്വക്ത്രാ ബ്രഹ്മാണോ ഹരയോ ഭവാഃ സൃഷ്ടാഃ പ്രധാനേന തദാ ലബ്ധ്വാ ശമ്ഭോസ്തു സംനിധിമ്

ഓരോ അണ്ടത്തിലും നാലുമുഖമുള്ള ബ്രഹ്മാവും, വിഷ്ണുവും, ഭവനും പ്രധാനം കൊണ്ടാണ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നത്; അപ്പോൾ അവർ ശംഭുവിന്റെ സാന്നിധ്യം പ്രാപിക്കുന്നു.

ലയശ്ചൈവ തഥാന്യോന്യമ് ആന്ദ്യന്തമ് ഇതി കീര്തിതമ് സര്ഗസ്യ പ്രതിസര്ഗസ്യ സ്ഥിതേഃ കര്താ മഹേശ്വരഃ

ഇങ്ങനെ അണ്ടത്തിന്റെ അവസാനം വരെ പരസ്പര സൃഷ്ടിയും ലയവും നടക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നു. മഹേശ്വരൻ സൃഷ്ടിക്കും നിലനില്പിനും ലയത്തിനും കാരണനാണ്.

സര്ഗേ ച രജസാ യുക്തഃ സത്ത്വസ്ഥഃ പ്രതിപാലനേ പ്രതിസര്ഗേ തമോദ്രിക്തഃ സ ഏവ ത്രിവിധഃ ക്രമാത്

സൃഷ്ടിക്കുമ്പോൾ അവൻ രജസ്സിൽ നിലകൊള്ളുന്നു; നിലനിൽക്കുമ്പോൾ സത്ത്വത്തിൽ; ലയത്തിൽ അവൻ തമസ്സിൽ അധികം നിലകൊള്ളുന്നു. ഇങ്ങനെ അവൻ മൂന്നു രൂപത്തിൽ ക്രമമായി നിലകൊള്ളുന്നു.

ആദികര്താ ച ഭൂതാനാം സംഹര്താ പരിപാലകഃ തസ്മാന്മഹേശ്വരോ ദേവോ ബ്രഹ്മണോ ഽധിപതിഃ ശിവഃ

അവൻ സകലഭൂതങ്ങളുടെ ആദികർത്താവും സംഹാരകനും രക്ഷകനുമാണ്. അതുകൊണ്ട് മഹേശ്വരൻ, ശിവൻ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ അധിപതിയാണ്.

സദാശിവോ ഭവോ വിഷ്ണുര് ബ്രഹ്മാ സര്വാത്മകോ യതഃ ഏകദണ്ഡേ തഥാ ലോകാ ഇമേ കര്താ പിതാമഹഃ

സദാശിവൻ, ഭവൻ, വിഷ്ണു, ബ്രഹ്മാവ് — ഇവർ എല്ലാം അവന്റെ സർവ്വാത്മക രൂപങ്ങളാണ്. ഓരോ അണ്ടത്തിലും ലോകങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പിതാമഹൻ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

പ്രാകൃതഃ കഥിതസ്ത്വേഷ പുരുഷാധിഷ്ഠിതോ മയാ സര്ഗശ് ചാബുദ്ധിപൂര്വസ്തു ദ്വിജാഃ പ്രാഥമികഃ ശുഭഃ

ഇത് പ്രകൃതിസംബന്ധമായ സൃഷ്ടിയാണെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; പുരുഷൻ അതിൽ അധിഷ്ഠിതനാണ്. ആദ്യമായുള്ള ഈ ശുഭമായ സൃഷ്ടി, ദ്വിജന്മാരേ, ആലോചനയില്ലാതെ ഉദ്ഭവിക്കുന്നു.

അഥ പ്രാഥമികസ്യേഹ യഃ കാലസ്തദഹഃ സ്മൃതമ് സര്ഗസ്യ താദൃശീ രാത്രിഃ പ്രാകൃതസ്യ സമാസതഃ

ഇപ്പോൾ, ഈ പ്രാഥമിക സൃഷ്ടിയുടെ കാലം ഒരു ദിവസം എന്നാണ് പറയുന്നത്. സൃഷ്ടിയുടെ രാത്രി അങ്ങനെ തന്നെ, സംക്ഷേപത്തിൽ പ്രകൃതിസംഹാരത്തിന്റെ രാത്രിയാണ്.

ദിവാ സൃഷ്ടിം വികുരുതേ രജന്യാം പ്രലയം വിഭുഃ ഔപചാരികമസ്യൈതദ് അഹോരാത്രം ന വിദ്യതേ

ദിവസത്തിൽ ഭഗവാൻ സൃഷ്ടി നടത്തുന്നു; രാത്രിയിൽ ലയം വരുത്തുന്നു. അവനു വേണ്ടി ഈ ദിവസം-രാത്രി എന്നത് ഉപമ മാത്രമാണ്, യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇല്ല.

ദിവാ വികൃതയഃ സര്വേ വികാരാ വിശ്വദേവതാഃ പ്രജാനാം പതയഃ സര്വേ തിഷ്ഠന്ത്യന്യേ മഹര്ഷയഃ

ദിവസത്തിൽ എല്ലാ രൂപങ്ങളും, സർവ്വദേവതകളും, ജീവികളുടെ അധിപന്മാരും, മഹർഷിമാരും നിലനിൽക്കുന്നു.

രാത്രൌ സര്വേ പ്രലീയന്തേ നിശാന്തേ സമ്ഭവന്തി ച അഹസ്തു തസ്യ വൈകല്പോ രാത്രിസ്താദൃഗ്വിധാ സ്മൃതാ

രാത്രിയിൽ ഇവയൊക്കെയും ലയിക്കുന്നു; രാത്രി കഴിഞ്ഞാൽ വീണ്ടും ഉദ്ഭവിക്കുന്നു. അവന്റെ രാത്രി അങ്ങനെ തന്നെയാണ്, ദിവസത്തിന്റെ വ്യത്യാസം പോലെ.

ചതുര്യുഗസഹസ്രാന്തേ മനവസ്തു ചതുര്ദശ ചത്വാരി തു സഹസ്രാണി വത്സരാണാം കൃതം ദ്വിജാഃ

നാലു യുഗങ്ങളുടെ ആയിരം ചക്രങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാൽ പതിനാലു മനുമാരുണ്ട്. ദ്വിജന്മാരേ, നാലായിരം വർഷമാണ് കൃതയുഗം.

താവച്ഛതീ ച വൈ സംധ്യാ സംധ്യാംശശ് ച കൃതസ്യ തു ത്രിശതീ ദ്വിശതീ സംധ്യാ തഥാ ചൈകശതീ ക്രമാത്

കൃതയുഗത്തിന്റെ സംധ്യയും സംധ്യാംശവും ഓരോ നൂറു വർഷമാണ്. മറ്റു യുഗങ്ങളിൽ സംധ്യകൾ ക്രമമായി മൂവായിരം, രണ്ടായിരം, ഒരായിരം വർഷങ്ങളാണ്.

അംശകഃ ഷട്ശതം തസ്മാത് കൃതസംധ്യാംശകം വിനാ ത്രിദ്വ്യേകസാഹസ്രമിതോ വിനാ സംധ്യാംശകേന തു

അംശം ആറുനൂറാണ്, കൃതയുഗത്തിന്റെ സംധ്യാംശം ഒഴിവാക്കി. അതുപോലെ, മൂന്നു, രണ്ട്, ഒന്ന് ആയിരം വർഷങ്ങൾ സംധ്യാംശം ഒഴിച്ചാണ്.

ത്രേതാദ്വാപരതിഷ്യാണാം കൃതസ്യ കഥയാമി വഃ നിമേഷപഞ്ചദശകാ കാഷ്ഠാ സ്വസ്ഥസ്യ സുവ്രതാഃ

തൃതായുഗവും ദ്വാപരയുഗവും തിഷ്യയുഗവും കൃതയുഗവും സംബന്ധിച്ച കാലമാപ്‌തി ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറയും, നല്ലവരേ. ഒരാൾക്ക് പതിനഞ്ചു കണ്ണിറുക്കങ്ങൾ ചേർന്നാൽ ഒരു കഷ്ടം എന്നു healthy ആയവർക്കു പറയപ്പെടുന്നു.

മര്ത്യസ്യ ചാക്ഷ്ണോസ്തസ്യാശ് ച തതസ് ത്രിംശതികാ കലാ കലാത്രിംശതികോ വിപ്രാ മുഹൂര്ത ഇതി കല്പിതഃ

മനുഷ്യന്റെ കണ്ണിറുക്കത്തിൽ നിന്നുള്ള അത്തരം മുപ്പത് കഷ്ടങ്ങൾ ചേർന്നാൽ ഒരു കലാ എന്നു വിളിക്കുന്നു; അതുപോലെ, ബ്രാഹ്മണരേ, മുപ്പത് കലകൾ ചേർന്നാൽ ഒരു മുഹൂർത്തം എന്നു കണക്കാക്കുന്നു.

മുഹൂര്തപഞ്ചദശികാ രജനീ താദൃശം ത്വഹഃ പിത്ര്യേ രാത്ര്യഹനീ മാസഃ പ്രവിഭാഗസ്തയോഃ പുനഃ

പതിനഞ്ച് മുഹൂർത്തങ്ങൾ ചേർന്നാൽ ഒരു രാത്രി, അതുപോലെ ഒരു പകൽ; പിതൃകൾക്കു രാത്രി-പകൽ ചേർന്നാൽ ഒരു മാസം, അവയുടെ വിഭജനം വീണ്ടും വിശദീകരിക്കുന്നു.

കൃഷ്ണപക്ഷസ്ത്വഹസ്തേഷാം ശുക്ലഃ സ്വപ്നായ ശര്വരീ ത്രിംശദ്യേ മാനുഷാ മാസാഃ പിത്ര്യോ മാസസ്തു സ സ്മൃതഃ

അവർക്കു കൃഷ്ണപക്ഷം പകൽ, ശുക്ലപക്ഷം രാത്രി; മുപ്പത് മനുഷ്യ മാസങ്ങൾ ചേർന്നാൽ പിതൃകൾക്കു ഒരു മാസം എന്നു കണക്കാക്കുന്നു.