ലിങ്ഗപുരാണമ്

നാരദോ ഽഭ്യര്ച്യ ശൈലേശേ ശങ്കരം സങ്ഗമേശ്വരേ ഹിരണ്യഗര്ഭേ സ്വര്ലീനേ ഹ്യ് അവിമുക്തേ മഹാലയേ

നാരദൻ ശൈലേശനെയും ശങ്കരനെയും സംഗമേശ്വരനെയും ഹിരണ്യഗർഭനെയും സ്വർളീനനെയും അവിമുക്ത മഹാലയത്തെയും ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു.

രൌദ്രേ ഗോപ്രേക്ഷകേ ചൈവ ശ്രേഷ്ഠേ പാശുപതേ തഥാ വിഘ്നേശ്വരേ ച കേദാരേ തഥാ ഗോമായുകേശ്വരേ

രൗദ്രക്ഷേത്രത്തിലും ഗോപരക്ഷകത്തിലും ഉത്തമമായ പാശുപതക്ഷേത്രത്തിലും വിഘ്നേശ്വരക്ഷേത്രത്തിലും കേദാരത്തിലും ഗോമായുകേശ്വരക്ഷേത്രത്തിലും നാരദൻ ആരാധന നടത്തി.

ഹിരണ്യഗര്ഭേ ചന്ദ്രേശേ ഈശാന്യേ ച ത്രിവിഷ്ടപേ ശുക്രേശ്വരേ യഥാന്യായം നൈമിഷം പ്രയയൌ മുനിഃ

ഹിരണ്യഗർഭക്ഷേത്രത്തിലും ചന്ദ്രേശ്വരക്ഷേത്രത്തിലും ത്രിവിഷ്ടപത്തിലെ ഈശാന്യക്ഷേത്രത്തിലും ശുക്രേശ്വരക്ഷേത്രത്തിലും യഥാക്രമം നാരദൻ യാത്രചെയ്തു, പിന്നെ നൈമിഷാരണ്യത്തിലേക്ക് എത്തി.

നൈമിഷേയാസ്തദാ ദൃഷ്ട്വാ നാരദം ഹൃഷ്ടമാനസാഃ സമഭ്യര്ച്യാസനം തസ്മൈ തദ്യോഗ്യം സമകല്പയന്

അപ്പോൾ നൈമിഷാരണ്യവാസികൾ സന്തോഷഹൃദയങ്ങളോടെ നാരദനെ കണ്ടു, അവനെ ആരാധിച്ച് യോഗ്യമായ ഇരിപ്പിടം ഒരുക്കി.

സോ ഽപി ഹൃഷ്ടോ മുനിവരൈര് ദത്തം ഭേജേ തദാസനമ് സമ്പൂജ്യമാനോ മുനിഭിഃ സുഖാസീനോ വരാസനേ

നാരദനും സന്തോഷത്തോടെ മഹർഷിമാർ നൽകിയ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നു. അവർ ആദരപൂർവ്വം പൂജിച്ച്, സുഖകരമായ ആ അസിൻത്തിൽ അവൻ വിശ്രമിച്ചു.

ചക്രേ കഥാം വിചിത്രാര്ഥാം ലിങ്ഗമാഹാത്മ്യമാശ്രിതാമ് ഏതസ്മിന്നേവകാലേ തു സൂതഃ പൌരാണികഃ സ്വയമ്

അവൻ അത്ഭുതമായ അർത്ഥങ്ങളുള്ള, ലിംഗത്തിന്റെ മഹത്വം പ്രതിപാദിക്കുന്ന കഥ ആരംഭിച്ചു. അതേ സമയം തന്നെ, പുരാണങ്ങൾ വായിക്കുന്ന സൂതൻ അവിടെത്തി.

ജഗാമ നൈമിഷം ധീമാന് പ്രണാമാര്ഥം തപസ്വിനാമ് തസ്മൈ സാമ ച പൂജാം ച യഥാവച്ചക്രിരേ തദാ

പണ്ഡിതനായ സൂതൻ തപസ്സുകാരെ വണങ്ങാൻ നൈമിഷാരണ്യത്തിലേക്ക് എത്തി. അവർക്കു വേണ്ടിയുള്ള ആദരവും പൂജയും അവർ നിർവ്വഹിച്ചു.

നൈമിഷേയാസ്തു ശിഷ്യായ കൃഷ്ണദ്വൈപായനസ്യ തു അഥ തേഷാം പുരാണസ്യ ശുശ്രൂഷാ സമപദ്യത

നൈമിഷാരണ്യവാസികൾ, കൃഷ്ണദ്വൈപായനന്റെ ശിഷ്യന്മാർ ആയവർ, സൂതനിൽ നിന്ന് പുരാണം കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹം തോന്നിച്ചു.

ദൃഷ്ട്വാ തമ് അതിവിശ്വസ്തം വിദ്വാംസം രോമഹര്ഷണമ് അപൃച്ഛംശ്ച തതഃ സൂതമ് ഋഷിം സര്വേ തപോധനാഃ

വിശ്വാസം നിറഞ്ഞ, പണ്ഡിതനായ രോമഹർഷണനെ കണ്ടു, എല്ലാ തപസ്സുകാരും ആ സൂതർഷിയെ ചേർന്നു ചോദിച്ചു.

പുരാണസംഹിതാം പുണ്യാം ലിങ്ഗമാഹാത്മ്യസംയുതാമ് ത്വയാ സൂത മഹാബുദ്ധേ കൃഷ്ണദ്വൈപായനോ മുനിഃ

ലിംഗത്തിന്റെ മഹത്വം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന, പുണ്യമുള്ള പുരാണസംഗ്രഹം മഹാബുദ്ധിയുള്ള സൂതാ, നീ കൃഷ്ണദ്വൈപായനമുനിയിൽ നിന്ന് ലഭിച്ചു.

ഉപാസിതഃ പുരാണാര്ഥം ലബ്ധാ തസ്മാച്ച സംഹിതാ തസ്മാദ്ഭവന്തം പൃച്ഛാമഃ സൂത പൌരാണികോത്തമമ്

പുരാണത്തിന്റെ അർത്ഥം അറിയാൻ നീ അവനെ സേവിച്ചു, അവിടെ നിന്ന് ആ സംഹിത ലഭിച്ചു. അതിനാൽ, പുരാണവാചകന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ സൂതാ, ഞങ്ങൾ നിന്നോട് ചോദിക്കുന്നു.

പുരാണസംഹിതാം ദിവ്യാം ലിങ്ഗമാഹാത്മ്യസംയുതാമ് നാരദോ ഽപ്യസ്യ ദേവസ്യ രുദ്രസ്യ പരമാത്മനഃ

ലിംഗത്തിന്റെ മഹത്വം നിറഞ്ഞ ദിവ്യപുരാണസംഹിത നാരദനും ഈ ദേവനായ പരമാത്മാവായ രുദ്രനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ലഭിച്ചു.

ക്ഷേത്രാണ്യാസാദ്യ ചാഭ്യര്ച്യ ലിങ്ഗാനി മുനിപുങ്ഗവഃ ഇഹ സംനിഹിതഃ ശ്രീമാന് നാരദോ ബ്രഹ്മണഃ സുതഃ

ക്ഷേത്രങ്ങൾ സന്ദർശിച്ച് ലിംഗങ്ങളെ ആരാധിച്ച ശേഷം, ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രനായ മഹർഷി നാരദൻ ഇവിടെ സന്നിഹിതനാണ്.

ഭവഭക്തോ ഭവാംശ്ചൈവ വയം വൈ നാരദസ്തഥാ അസ്യാഗ്രതോ മുനേഃ പുണ്യം പുരാണം വക്തുമര്ഹസി

ഞങ്ങളും നാരദനും ഭവഭക്തരാണ്. ഈ മഹർഷിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നീ ഈ പുണ്യപുരാണം പറയണം.

സഫലം സാധിതം സര്വം ഭവതാ വിദിതം ഭവേത് ഏവമുക്തഃ സ ഹൃഷ്ടാത്മാ സൂതഃ പൌരാണികോത്തമഃ

നിന്റെ വഴി എല്ലാം ഫലപ്രദമായി പൂർത്തിയായി, നീ എല്ലാം അറിയുന്നു. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, സൂതൻ, പുരാണവാചകന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, സന്തോഷത്തോടെ മനസ്സിൽ ആകുന്നു.

അഭിവാദ്യാഗ്രതോ ധീമാന് നാരദം ബ്രഹ്മണഃ സുതമ് നൈമിഷേയാംശ്ച പുണ്യാത്മാ പുരാണം വ്യാജഹാര സഃ

ധീരനായ സൂതൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രനായ നാരദനെയും നൈമിഷാരണ്യവാസികളെയും ആദരപൂർവ്വം വണങ്ങി, പുണ്യാത്മാവായ അവൻ പുരാണം പ്രസംഗിക്കാൻ തുടങ്ങി.

നമസ്കൃത്യ മഹാദേവം ബ്രഹ്മാണം ച ജനാര്ദനമ് മുനീശ്വരം തഥാ വ്യാസം വക്തും ലിങ്ഗം സ്മരാമ്യഹമ്

മഹാദേവനെയും ബ്രഹ്മാവിനെയും ജനാർദ്ദനനെയും മഹർഷിയായ വ്യാസനെയും വണങ്ങി, ലിംഗത്തെ സ്മരിച്ച് ഞാൻ ഈ കഥ ആരംഭിക്കുന്നു.

ശബ്ദം ബ്രഹ്മതനും സാക്ഷാച് ഛബ്ദബ്രഹ്മപ്രകാശകമ് വര്ണാവയവമ് അവ്യക്തലക്ഷണം ബഹുധാ സ്ഥിതമ്

ശബ്ദം എന്നത് ബ്രഹ്മത്തിന്റെ ശരീരമാണ്, അത് നേരിട്ട് ശബ്ദബ്രഹ്മയെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. അക്ഷരങ്ങളാൽ രൂപംകൊണ്ടത്, വ്യക്തമല്ലാത്തതിന്റെ ലക്ഷണമുള്ളത്, പലവിധങ്ങളായി നിലകൊള്ളുന്നു.

അകാരോകാരമകാരം സ്ഥൂലം സൂക്ഷ്മം പരാത്പരമ് ഓങ്കാരരൂപമ് ഋഗ്വക്ത്രം സമജിഹ്വാസമന്വിതമ്

അ, ഉ, മ എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു അക്ഷരങ്ങൾ — സ്ഥൂലവും സൂക്ഷ്മവും അതിലുപരിയും — ഒം എന്ന രൂപത്തിൽ, ഋഗ്വേദത്തിന്റെ വായായും, തുല്യമായ നാവുകളോടുകൂടിയും നിലകൊള്ളുന്നു.

യജുര്വേദമഹാഗ്രീവമ് അഥര്വഹൃദയം വിഭുമ് പ്രധാനപുരുഷാതീതം പ്രലയോത്പത്തിവര്ജിതമ്

യജുർവേദത്തിന്റെ കഴുത്തും അതർവ്വവേദത്തിന്റെ ഹൃദയവും ഉള്ളത്, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതും പ്രധാനനും പുരുഷനെയും അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നതും, ഉത്ഭവവും ലയവും ഇല്ലാത്തതുമാണ്.

തമസാ കാലരുദ്രാഖ്യം രജസാ കനകാണ്ഡജമ് സത്ത്വേന സര്വഗം വിഷ്ണും നിര്ഗുണത്വേ മഹേശ്വരമ്

തമസ്സിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ ഇത് കാലരുദ്രനായി അറിയപ്പെടുന്നു; രജസ്സിൽ സ്വർണ്ണണ്ഡത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചവനായി; സത്ത്വത്തിൽ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന വിഷ്ണുവായി; ഗുണങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥയിൽ മഹേശ്വരനായി നിലകൊള്ളുന്നു.

പ്രധാനാവയവം വ്യാപ്യ സപ്തധാധിഷ്ഠിതം ക്രമാത് പുനഃ ഷോഡശധാ ചൈവ ഷഡ്വിംശകമ് അജോദ്ഭവമ്

പ്രധാനത്തിന്റെ അവയവങ്ങളിൽ വ്യാപിച്ച്, ഏഴു ഘടകങ്ങളായി സ്ഥിരമായത്, പിന്നെ പതിനാറായി, പിന്നെയും ഇരുപത്താറായി, ജനനം ഇല്ലാത്തതായും നിലകൊള്ളുന്നു.

സര്ഗപ്രതിഷ്ഠാസംഹാരലീലാര്ഥം ലിങ്ഗരൂപിണമ് പ്രണമ്യ ച യഥാന്യായം വക്ഷ്യേ ലിങ്ഗോദ്ഭവം ശുഭമ്

സൃഷ്ടിക്കും നിലനില്പിനും സംഹാരത്തിനും വേണ്ടി ലിംഗരൂപം ധരിച്ചവനെ ഞാൻ യഥായോഗ്യം നമസ്കരിക്കുന്നു; ഇപ്പോൾ ഞാൻ ലിംഗത്തിന്റെ ശുഭമായ ഉത്ഭവം വിവരിക്കുന്നു.

ഈശാനകല്പവൃത്താന്തമ് അധികൃത്യ മഹാത്മനാ ബ്രഹ്മണാ കല്പിതം പൂര്വം പുരാണം ലൈങ്ഗമ് ഉത്തമമ്

ഈശാനന്റെ കല്പത്തിന്റെ കഥയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി മഹാത്മാവായ ബ്രഹ്മാവ് മുമ്പ് ലിംഗപുരാണം രചിച്ചു.

ഗ്രന്ഥകോടിപ്രമാണം തു ശതകോടിപ്രവിസ്തരേ ചതുര്ലക്ഷേണ സംക്ഷിപ്തേ വ്യാസൈഃ സര്വാന്തരേഷു വൈ

അത് അനവധി ഗ്രന്ഥങ്ങൾക്കു സമമായതും, നൂറുകോടി വരെ വ്യാപിച്ചതുമായിരിന്നു; വ്യാസന്മാർ അതിനെ നാലുലക്ഷം ശ്ലോകങ്ങളായി സംക്ഷിപ്തമാക്കി എല്ലാ കാലങ്ങളിലും പ്രചരിപ്പിച്ചു.

വ്യസ്തേഷ്ടാ ദശധാ ചൈവ ബ്രഹ്മാദൌ ദ്വാപരാദിഷു ലിങ്ഗമേകാദശം പ്രോക്തം മയാ വ്യാസാച്ഛ്രുതം ച തത്

പത്തു വിഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ച്, ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച് ദ്വാപരയുഗം മുതലായ കാലങ്ങളിൽ, പതിനൊന്ന് ഭാഗങ്ങളുള്ള ലിംഗത്തെ ഞാൻ ഉപദേശിച്ചു, അതും ഞാൻ വ്യാസനിൽ നിന്ന് കേട്ടതുമാണ്.

അസ്യൈകാദശസാഹസ്രേ ഗ്രന്ഥമാനമിഹ ദ്വിജാഃ തസ്മാത്സംക്ഷേപതോ വക്ഷ്യേ ന ശ്രുതം വിസ്തരേണ യത്

ഇവിടെ, ദ്വിജന്മാരേ, ഇതിന്റെ ആകെ ശ്ലോകങ്ങൾ പതിനൊന്നായിരം; അതിനാൽ ഞാൻ വിശദമായി കേട്ടിട്ടില്ലാത്തത് സംക്ഷിപ്തമായി പറയുന്നു.

ചതുര്ലക്ഷേണ സംക്ഷിപ്തേ കൃഷ്ണദ്വൈപായനേന തു അത്രൈകാദശസാഹസ്രൈഃ കഥിതോ ലിങ്ഗസമ്ഭവഃ

കൃഷ്ണദ്വൈപായനൻ നാലുലക്ഷം ശ്ലോകങ്ങളായി സംക്ഷിപ്തമാക്കിയ ഈ പുരാണത്തിൽ, ലിംഗത്തിന്റെ ഉത്ഭവം പതിനൊന്നായിരം ശ്ലോകങ്ങളിലായി വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു.

സര്ഗഃ പ്രാധാനികഃ പശ്ചാത് പ്രാകൃതോ വൈകൃതാനി ച അണ്ഡസ്യാസ്യ ച സമ്ഭൂതിര് അണ്ഡസ്യാവരണാഷ്ടകമ്

ആദ്യം പ്രധാനസൃഷ്ടി, പിന്നെ പ്രകൃതിസൃഷ്ടിയും വികൃതിസൃഷ്ടിയും; ഈ അണ്ഡത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും അതിന്റെ എട്ട് ആവരണങ്ങളും വിവരിക്കുന്നു.