ലിങ്ഗപുരാണമ്

പുത്രസ്നേഹത്തിൽ നിറഞ്ഞവൻ, ആ കിരീടധാരി, കമലത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്ന മഹാപ്രഭുവിനോട് അഭ്യർത്ഥിച്ചു: “ഒരു വരം ചോദിക്കൂ, കമലത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്നോനേ, എന്റെ പുത്രനായി മാറൂ, ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, അതിലൂടെ നീ വലിയ സന്തോഷം നേടും.” പിന്നെ, “സദ്ഭാവനയുള്ള വാക്കുകൾ സംസാരിക്കൂ, കമലത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്നോനേ, നീ മഹായോഗി, പ്രശംസിക്കപ്പെടേണ്ടവൻ, പ്രണവത്തിന്റെ (ഓം) സാരമായവൻ.” ആ ദിനം മുതൽ, ശ്വേതപാഗം ധരിച്ച, സകലലോകങ്ങളുടെ അധിപനായ ആ മഹാപ്രഭു, 'പദ്മയോനി' എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനാകും. “എന്റെ പുത്രനാവൂ, ബ്രഹ്മൻ, ഏഴു ലോകങ്ങളുടെ അധിപനായോനേ.” അങ്ങനെ കിരീടധാരിക്ക് വരം നൽകിയ ശേഷം, ഭാഗ്യശാലിയായ പ്രഭു, “അങ്ങനെയാകട്ടെ,” എന്ന് സന്തോഷവും അസൂയയില്ലാത്ത ഹൃദയത്തോടും പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ, ഉദയസൂര്യന്റെ മുഖംപോലുള്ള, വലിയ രൂപമുള്ള ഒരാൾ അടുത്ത് എത്തുന്നതു കണ്ടു. ആ അത്ഭുതകരമായ രൂപം കണ്ട നാരായണൻ പറഞ്ഞു: “അവൻ അളവറ്റവൻ, വലിയ വായും ദന്തങ്ങളുമുള്ളവൻ, തലയിൽ മുടി ഇല്ലാത്തവൻ.” പത്ത് കൈകൾ, ത്രിശൂല ചിഹ്നം, എല്ലാ ദിശകളിലെയും കണ്ണുകൾ, ലോകങ്ങളുടെ അധിപൻ, വിചിത്രമായ രൂപം, മുന്ജാ ദാരയുള്ളവൻ, ഭയങ്കരമായ roar ഉം, ഉയർന്ന ലിംഗവും, അതീവ തേജസ്സും. അവൻ എല്ലാ ദിശകളും ആകാശവും നിറഞ്ഞു, അവിടെ നിന്ന് മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്നു. അങ്ങനെ, ഭാഗ്യശാലിയായ വിഷ്ണു ബ്രഹ്മാവിനോട് പറഞ്ഞു: “അവന്റെ ചുവടുകൾ സമുദ്രത്തിൽ പതിയുമ്പോൾ, വെള്ളം വലിച്ചുയർത്തി വിശാലമായ ആകാശത്തിലേക്കും ഉയർത്തുന്നു.” കഠിനതയുള്ള മൂലഭൂതങ്ങളിൽ നിന്നു, പദ്മയോനിയായ നീ, എല്ലാ ദിശകളിലും ആ വാതംകൊണ്ടു വിതറപ്പെടുന്നു; വാസനയിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന കാറ്റ്, നിന്റെ കൂടെ, വിറയ്ക്കുന്നു. നിന്റെ നാഭിയിൽ നിന്നു സ്വതന്ത്രമായി ഉദിച്ച മഹാ കമലം വിറയ്ക്കുന്നു; ഭവൻ, ആദിയില്ലാത്തവൻ, അന്തം വരുത്തുന്ന അധിപൻ, എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഭവനും ഞാൻ, സ്തുതികൾ ചൊല്ലി, കാളയുടെ പതാകയും കാഴ്ചയും ഉള്ളവന്റെ അടുത്ത് എത്തി. അപ്പോൾ, കോപത്തോടെ ബ്രഹ്മാവ്, കേശവനോട്, കമലപത്രം പോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ളവനോട് പറഞ്ഞു: “നീ ലോകങ്ങളുടെ അധിപൻ, എല്ലായിടെയും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നവൻ, നീയെയും എന്നെയും അറിയുന്നില്ല; ഞാൻ ബ്രഹ്മാവ്, ലോകങ്ങളുടെ ശാശ്വത സ്രഷ്ടാവ്, എന്നെയും അറിയുന്നില്ല.” “നമുക്കു ഇരുവരെയും കടന്നുപോകുന്ന ശങ്കരൻ ആരാണ്?” അങ്ങിനെയുള്ള കോപജനിതമായ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഹരി പറഞ്ഞു: “അങ്ങനെയോ, ഭാഗ്യശാലിയേ, മഹാത്മാവിനെ അപഹാസ്യം ചെയ്യരുത്; മഹായോഗേശ്വരൻ, ധർമ്മം, അതിജയിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്, അവൻ വരം നൽകുന്നു.” “അവൻ ഈ ലോകത്തിന്റെ കാരണമാണ്, പ്രാചീനവും അനശ്വരവുമായ പുരുഷൻ; അവൻ എല്ലാ വിത്തുകളുടെ വിത്ത്, ഒരേ പ്രകാശം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നവൻ.” “ശങ്കരൻ ബാല്യത്തിൽ കളിക്കുന്നവനാണ്; അവൻ അനശ്വരമായ മുഖ്യ തത്ത്വം, ഗർഭം, അവ്യക്തം, പ്രകൃതിയുടെ അന്ധകാരവും.” “എന്റെ ഈ നാമങ്ങൾ എപ്പോഴും ഫലപ്രദമാണ്; ശിവൻ ആരാണെന്നത്, ദുഃഖത്തിൽ പീഡിതരായ തപസ്സുകാരാണ് കാണുന്നത്.” “അവൻ വിത്ത്, നീ വിത്ത്-ധാരകൻ, ഞാൻ ശാശ്വത ഗർഭം;” അങ്ങനെ ആഗോളാത്മാവായ ബ്രഹ്മാവ് വിഷ്ണുവിനോട് ചോദിച്ചു: “നീ ഗർഭം, ഞാൻ വിത്ത്; മഹേശ്വരൻ എങ്ങനെ വിത്ത്-ധാരകൻ? ഈ സൂക്ഷ്മമായ, അവ്യക്തമായ സംശയം നീ തീർക്കണം.” ബ്രഹ്മാവിന്റെ വിവിധ ഉത്പത്തികളെ മനസ്സിലാക്കി, ലോകങ്ങളുടെ അധിപനായ ഹരി, ഈ ഉത്തമമായ സംശയത്തിന് ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “ഈ സത്വം보다 വലിയതോ, രഹസ്യമായതോ ഒന്നുമില്ല; മഹാന്മാരുടെ പരമാധിഷ്ഠാനം, ശിവന്റെ സാന്ദ്രത, ആന്തര്യോഗം ചെയ്യുന്നവർക്കുള്ള സീറ്റ്.” “അവിടെ, ആത്മാവ് രണ്ടു വിധത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു: മഹേശ്വരൻ അവ്യക്തമായ, ഭാഗങ്ങളില്ലാത്തതും, പ്രകടമായ, ഭാഗങ്ങളുള്ളതും.” “മായയുടെ പ്രവർത്തനം അറിയുന്ന, അതീവ ഗൂഢവും അഗമ്യവുമായ സ്വഭാവമുള്ളവനായി, ആദ്യ ലിംഗം, നിന്റെ പോലുള്ളത്, ആദിയിൽ ഉദിച്ചു.” “ആ വിത്ത് എന്റെ ഗർഭവുമായി ചേർന്ന്, കാലക്രമത്തിൽ, ഗർഭത്തിൽ സ്വർണമാണിക്യം (ഹിരണ്യഗർഭം) ഉലവാക്കി.” “പത്ത് നൂറു വർഷം ആ അണ്ഡം ജലത്തിൽ വിശ്രമിച്ചു; ആയിരം വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, കാറ്റ് അതിനെ പിളർത്തി.” “ഒരു അണ്ടം ആകാശമായി, മറ്റൊന്ന് ഭൂമിയായി; അതിന്റെ കട്ടിയുള്ള പാളി, വലിയ ഉയരമുള്ളത്, സ്വർണമലയാണ്.” “അപ്പോൾ, ആ സംയോജനത്തിൽ നിന്ന്, ദേവന്മാരുടെ പരമപ്രഭു, ഭാഗ്യശാലിയായ ഹിരണ്യഗർഭൻ, നാലു മുഖങ്ങളുള്ളവൻ, ജനിച്ചു.” “ലോകം ശൂന്യമായതും, നക്ഷത്രങ്ങൾ, ഗ്രഹങ്ങൾ, ചന്ദ്രൻ, സൂര്യൻ വരെ നിരസിച്ച നിലയും കണ്ടു, 'ഞാൻ ആരാണ്?' എന്ന് ധ്യാനിച്ച്, അപ്പോൾ, കുമാരന്മാരേ, ഞാൻ ജനിച്ചു.” “നിന്റെ മൂത്ത സഹോദരന്മാരായ, ദർശനത്തിനും ആനന്ദം നൽകുന്ന തപസ്സുകാരായ സനത്കുമാരനും, ഋഭുവും, മറ്റൊരു ആയിരം വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അതേ സ്രോതസ്സിൽ നിന്നു നിന്റെ പുത്രന്മാരായി.” “ലോകങ്ങളിൽ അഗ്നിപോലും, കമലപത്രം പോലെ നീണ്ട കണ്ണുകളുമുള്ള, പ്രശസ്തരായ സനത്കുമാരൻ, ഋഭു, ഇരുവരും ശുദ്ധ ബ്രഹ്മചാരികളായവരും.” “സനകൻ, സനാതനൻ, സനന്ദനൻ, ഇവർ എല്ലാം ഒരേ സമയത്ത് ജനിച്ചു, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കപ്പുറമുള്ള ദർശനമുള്ളവരും.” “അവൻ ജ്ഞാനരൂപികളായി, ലോകത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിന് കാരണമായവരും, ക്രിയകളിൽ ഏർപ്പെടാത്തവരും, മൂന്ന് ദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതരുമാണ്.” “ജീവനും മരണമെന്നതും, ആവർത്തിച്ച ജനനം, കുറച്ച് സന്തോഷം, കൂടുതൽ ദുഃഖം, വൃദ്ധതയും ദുഃഖവും ചേർന്നതാണ്.” “സ്വർഗത്തിൽ സന്തോഷം കുറവാണ്, നരകത്തിൽ ദുഃഖം ഉണ്ട്; ഈ സിദ്ധാന്തം അറിയുമ്പോൾ, വിധിയെ അംഗീകരിക്കണം.” “ഋഭുവിനെയും സനത്കുമാരനെയും നിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ കാണുമ്പോൾ, നിന്റെ മൂന്നു പുത്രന്മാരായ സനകനും മറ്റുള്ളവരും, മൂന്ന് ഗുണങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു.” “അവൻ വലിയ ഊർജ്ജമുള്ളവരും, ജ്ഞാനത്തിന്റെ പഥത്തിൽ നടന്നു; അങ്ങനെ, സനകനും മറ്റുള്ളവരും ആ മൂന്നു കൂട്ടത്തിൽ മുന്നോട്ട് പോയപ്പോൾ—” “നീ ശങ്കരന്റെ മായയിൽ മയങ്ങും; അങ്ങനെ, ചക്രം തിരിയുമ്പോൾ, പാപരഹിതനേ, നിന്റെ ബോധം നഷ്ടപ്പെടും.” “ചക്രത്തിന്റെ അവസാനം, ശേഷിച്ച സത്വവും ഭൗതികവും, ദൈവമായയാൽ ഉണരുന്നു എന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്.” ഈ കഥയിൽ, ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും, ശിവന്റെ അമൂല്യമായ മഹത്വം, സൃഷ്ടിയുടെ രഹസ്യങ്ങൾ, തപസ്സുകാരുടെ ഉത്പത്തി, ജീവന്റെ ദുഃഖസന്തോഷങ്ങൾ, മായയുടെ ശക്തി, എല്ലാം പരസ്പരസംവാദത്തിലൂടെ അഗാധമായി വെളിച്ചത്തിലാക്കുന്നു.