ലിങ്ഗപുരാണമ്

പ്രഭു, നിങ്ങൾ എന്റെ വയറ്റിൽ എല്ലാ ലോകങ്ങളും കണ്ടതുപോലെ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ വയറ്റിൽ മുഴുവൻ ലോകങ്ങളും കണ്ടു. അതിനുശേഷം, ആയിരം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, പാപരഹിതനായവരേ, നിങ്ങൾ എന്നെ കീഴടക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, എനിക്ക് പകയോടെ എന്നെ പിൻവലിച്ചു. ഉടൻ, എല്ലാ വശത്തും വാതിലുകൾ അടച്ചു; അതിനുശേഷം, മഹാഭാഗ്യവാനായ ഞാൻ എന്റെ ശക്തിയാൽ ആലോചിച്ചു. നാവൽ പ്രദേശത്ത്, പൂക്കൊടിയുടെ വഴി കണ്ടെത്തി; നിങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശത്തിന് ഒരു ചെറിയ തടസ്സവും ഉണ്ടാകരുതെന്ന് ഞാൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു. വിഷ്ണുവേ, ഇതാണ് ഈ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായി ചെയ്യേണ്ട ക്രമം; ഇപ്പോൾ, ഞാൻ ഇനി എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് പറയൂ. അതിനുശേഷം, അളവില്ലാത്ത ആത്മാവുള്ള ശത്രു ഹിരണ്യകശിപു, ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും നിർമലവും പ്രിയവും ശുഭമായ ഒരു വരം ലഭിച്ചു. ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട ഹരി, അസൂയയില്ലാതെ, അവന്‌ വരം നൽകി; എന്നാൽ ഞാൻ നിന്നോടു അങ്ങനെയൊരു കാര്യത്തിന് തീരുമാനിച്ചിരുന്നില്ല. നിനക്ക് ഉപദേശം നൽകാൻ, കളിയായ്, ഞാൻ എന്റെ ശരീരത്തിലെ എല്ലാ വാതിലുകളും അടച്ചു. നീ വേറൊന്നായും മനസ്സിലാക്കരുത്; നീ എന്നെ ആദരിക്കുന്നവനും പൂജ്യനുമാണ്. ഞാൻ നിന്നോടു ചെയ്തതെല്ലാം ക്ഷമിക്കണം, ശുഭമായവനേ. നീ എന്നെ ആദരിക്കുന്നതിനാൽ, പ്രഭുവേ, നീ പൂക്കൊടിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങണം; ഞാൻ നിന്നെ സഹിക്കാനാകുന്നില്ല, പ്രകാശമുള്ള, പൂജ്യനായവനേ. അപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു: "വരം ചോദിക്കൂ, പൂക്കൊടിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങൂ; ശത്രുക്കളുടെ നാശം വരുത്തുന്നവനേ, എന്റെ മകനായി, നീ വലിയ സന്തോഷം നേടും." "ശുഭവാക്കുകൾ പറയൂ, പൂക്കൊടിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങൂ; നീ മഹാ യോഗിയാണ്, പുകഴ്ത്തപ്പെടേണ്ടവൻ, പ്രണവത്തിന്റെ (ഓം) സാരമായവൻ." ഈ ദിവസം മുതൽ, വെള്ള തലയണയോടെ അലങ്കരിച്ച, സർവ്വലോകങ്ങളുടെ പ്രഭുവേ, നീ 'പദ്മയോനി' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടും. "ബ്രഹ്മനേ, ഏഴു ലോകങ്ങളുടെ പ്രഭുവേ, എന്റെ മകനായി." അങ്ങനെ, കിരീടധാരിക്ക് വരം നൽകിയാണ്, ഭാഗ്യശാലിയായ പ്രഭു— "അങ്ങനെയാകട്ടെ," എന്ന് സന്തോഷത്തോടെ, അസൂയയില്ലാതെ, അവൻ അടുത്ത് ഒരു സൂര്യോദയത്തെ മുഖമുള്ള, മഹത്തായ രൂപം കാണുകയും ചെയ്തു. ആ അത്ഭുതമായ രൂപം കണ്ട നാരായണൻ പറഞ്ഞു: "അളവില്ലാത്ത, വലിയ വായും, കൂര്മ്മുകളും, തലയിൽ മുടി ഇല്ലാത്ത—" പത്ത് കൈകളുള്ള, ത്രിശൂല ചിഹ്നമുള്ള, എല്ലാ വശത്തും കണ്ണുകളുള്ള, ലോകങ്ങളുടെ പ്രഭു, വിചിത്രമായ രൂപത്തിൽ, മുന്ജപുല്ല് കെട്ടിയുള്ളവൻ— ഭയാനകമായ ഉരസലോടെ, വലിയ ഉന്നത ലിംഗം ഉള്ളവൻ; "വിഷ്ണുവേ, ഈ പ്രകാശം, മഹാശോഭയുള്ള മനുഷ്യൻ ആരാണ്?" എന്ന ചോദ്യം. അവൻ എല്ലാ ദിശകളും ആകാശവും നിറഞ്ഞു, അവിടെ നിന്ന് മുന്നോട്ട് വരുന്നു; അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഭാഗ്യശാലിയായ വിഷ്ണു ബ്രഹ്മാവിനോട് പറഞ്ഞു: "അവൻ കടലിൽ കാൽവെക്കുന്ന ഓരോ പടിയിലും, വെള്ളം ആകാശത്തിലേക്കും ശക്തിയായി ഉയരുന്നു." "കഠിന ഘടകങ്ങളിൽ നിന്നു, നീ എല്ലാ ദിശകളിലും പടർന്നു, പദ്മയോണിയേ; നിന്റെ കൂടെ, വാസനയിലൂടെ ഉരിഞ്ഞുള്ള കാറ്റ് അലയ്ക്കുന്നു." "എന്റെ നാവൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രമായി ഉദിച്ച വലിയ പദ്മം അലയുന്നു; ഭവൻ, ആദിയില്ലാത്ത, അവസാനം വരുത്തുന്ന പ്രഭു, എത്തി." ഞാനും ഭവനും, സ്തുതികൾ ചൊല്ലി, കാളയുടെ പതാകയുള്ളവനെ സമീപിച്ചു; അപ്പോൾ, കോപത്തോടെ, ബ്രഹ്മാ, കേശവന്റെ (കണ്ണുകൾ പദ്മപോലുള്ള) നേരെ പറഞ്ഞു: "നീ, ലോകങ്ങളുടെ പ്രഭു, സർവവ്യാപിയായവൻ, നീ തന്നെ അറിയുന്നില്ല; നീ എന്നെ, ബ്രഹ്മാവിനെ, ലോകങ്ങളുടെ ശാശ്വത സ്രഷ്ടാവിനെ അറിയുന്നില്ല." "ഈ ശങ്കരൻ ആരാണ്, ഞങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും മികവിൽ മറികടക്കുന്നവൻ?" ഈ കോപത്തിൽ ഉരിഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ട ഹരി പറഞ്ഞു: "അങ്ങനെ പറയരുത്, ശുഭവാനേ, മഹാത്മാവിനെ അപഹാസം ചെയ്യരുത്; മഹായോഗിയുടെ പ്രഭു, ധർമ്മം, അതിജയിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളവൻ, വരം നൽകുന്നവൻ." "അവൻ ഈ ലോകത്തിന്റെ കാരണമാണ്, പ്രാചീനവും, അക്ഷരവുമാണ്; അവൻ എല്ലാ വിത്തുകളുടെയും വിത്താണ്, ഒരേ പ്രകാശം." "ശങ്കരൻ കുട്ടിയായി കളിക്കുന്നു; അക്ഷരമായ മുഖ്യ തത്വം, ഗർഭം, അവ്യക്തം, പ്രകൃതിയുടെ അന്ധകാരവും." "എന്റെ പേരുകൾ എല്ലായ്പ്പോഴും ഫലപ്രദമാണ്; ആ ശിവൻ ആരാണെന്നത്, ദുഃഖത്തിൽ പീഡിതരായ യോഗികൾ കാണുന്നു." "അവൻ വിത്താണ്, നീ വിത്ത് വഹിക്കുന്നവൻ, ഞാൻ ശാശ്വത ഗർഭം; അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവായ സർവ്വഭൂതാത്മാവ് വിഷ്ണുവിനോട് ചോദിച്ചു:" "നീ ഗർഭമാണ്, ഞാൻ വിത്ത്; എങ്ങനെ മഹേശ്വരൻ വിത്ത് വഹിക്കുന്നവനാണ്? ഈ സൂക്ഷ്മമായ, അവ്യക്തമായ സംശയം നീ തീർക്കണം." ബ്രഹ്മാവിന്റെ വിവിധ ഉത്ഭവങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി, ലോകങ്ങളുടെ പ്രഭു ഹരി ഈ പരമോന്നത സംശയത്തിന് ഉത്തരം നൽകി: "ഈ സത്വത്തിന് വലിപ്പവും രഹസ്യവും ഇല്ല; മഹാന്മാരുടെ പരമാധിഷ്ഠാനം, ശിവന്റെ സാന്നിധ്യം, ആന്തരികഭക്തർക്കുള്ളത്." "ആത്മാവ് രണ്ടുവിധത്തിൽ സ്ഥാപിതമാണ്: അവിടെ, മഹേശ്വരൻ, ഭാഗങ്ങളില്ലാത്ത അവ്യക്തവും, ഭാഗങ്ങളുള്ള വ്യക്തവുമാണ്." "മായയുടെ പ്രവർത്തനം അറിയുന്ന, ആഴവും ദുർബോധ്യവുമായ സ്വഭാവമുള്ളവനായി, ആദ്യമായി ലിംഗത്തിന്റെ വിത്ത്, നിനക്കു സമാനമായി, ഉദിച്ചു." "ആ വിത്ത് എന്റെ ഗർഭവുമായി ചേർന്നു, കാലക്രമത്തിൽ, ഗർഭത്തിൽ സ്വർണമുണ്ടായി." "പത്ത് നൂറ് വർഷം, ആ ഗർഭം വെള്ളത്തിൽ വിശ്രമിച്ചു; ആയിരം വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, കാറ്റ് അതിനെ രണ്ടായി പിളർത്തി." "ഒരു പാളി ആകാശമായി, മറ്റൊരു പാളി ഭൂമിയായി; അതിന്റെ കട്ടിയുള്ള പാളി, വലിയ ഉയരമുള്ളത്, സ്വർണമലയാണ്." "അപ്പോൾ, ആ സംയോജനത്തിൽ നിന്ന്, ദേവതകളുടെ പരമപ്രഭു, ഭാഗ്യശാലിയായ ഹിരണ്യഗർഭൻ ജനിച്ചു—നാലു മുഖങ്ങളുള്ളവൻ." "ലോകം ശൂന്യമായതായി, നക്ഷത്രങ്ങൾ, ഗ്രഹങ്ങൾ, ചന്ദ്രൻ, സൂര്യൻ വരെ കണ്ടു, 'ഞാൻ ആരാണ്?' എന്ന് ധ്യാനിച്ച്, കുമാരന്മാരേ, അപ്പോൾ ഞാൻ ഉദിച്ചു.