ലിങ്ഗപുരാണമ്

അവ്യക്തമായത് തന്നെയാണ് ലിംഗത്തിന്റെ മൂലമായത്; അവ്യക്ത ലിംഗം അങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്നു. അവ്യക്തം ശിവനായി വിളിക്കപ്പെടുന്നു; ലിംഗം ശൈവമായാണ് ഓർക്കപ്പെടുന്നത്. പരമമായ ലിംഗത്തെ പ്രധാനം എന്നും പ്രകൃതിയെന്നും പ്രഖ്യാപിക്കുമ്പോൾ, അതിന് ഗന്ധം, വർണ്ണം, രുചി എന്നിവയൊന്നുമില്ല; ശബ്ദം,സ്പർശം മുതലായ എല്ലാ ഗുണങ്ങളെയും അതിൽ കാണാനാവില്ല. ഗുണരഹിതവും ശാശ്വതവും അവിനാശിയുമായത് ആ അവ്യക്തം ശിവന്റെ അടയാളമാണ്; ഗന്ധം, വർണ്ണം, രുചി എന്നിവയാൽ സമ്പന്നമായത് ശബ്ദം, സ്പർശം മുതലായ ഗുണങ്ങൾകൊണ്ടും ചിഹ്നീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, ലോകത്തിന്റെ ഉത്ഭവം, മഹാഭൂതം, സ്ഥൂലവും സൂക്ഷ്മവുമായതും, ലോകങ്ങളുടെ രൂപമായ ലിംഗം സ്വയമേവ അവ്യക്തത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചു. സപ്തവിധം, അഷ്ടവിധം, വീണ്ടും എകാദശവിധം എന്നിങ്ങനെ മായയാൽ അവ്യക്തത്തിൽ നിന്നുള്ള ലിംഗങ്ങൾ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. അവയിൽ നിന്ന് പ്രധാന ദേവന്മാരിൽ മൂവരും ശിവസ്വഭാവം ഉൾകൊണ്ടവരായി ഉദിച്ചു. ഒരുവനിൽ നിന്ന് ഈ വിശ്വം മൂന്നു വിധത്തിൽ ഉദിച്ചു, ഒറ്റയാളാൽ അത് സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. മറ്റൊരു ഒരാളാൽ ഈ വിശ്വം ലയിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; അങ്ങനെ ശിവൻ ഈ സകലത്തെയും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. അവ്യക്തവും ലിംഗവും, അവയുടെ രൂപങ്ങളും, ഇവയാണ് പ്രകടനങ്ങൾ. ഇങ്ങനെ വിശദീകരിച്ച പ്രകാരം, ബ്രഹ്മാവാണ് ഈ ലോകം തന്നെ. അവ്യക്തമായിരിക്കുന്ന ഭഗവാൻ വിത്താണ്; അദ്വിതീയനായ പരമാധിപതിയാണ്. വിത്ത്, ഗർഭം, വിത്തില്ലാത്തത്—വിത്തില്ലാത്തതേയാണ് വിത്തെന്ന് വിളിക്കുന്നത്. വിത്ത്, ഗർഭം, പ്രധാനം—ഇവയിൽ സ്വയംനാമധാരി ഇവിടെ നിലകൊള്ളുന്നു. പരമാത്മാവായ ബ്രഹ്മാവ് സ്വഭാവത്തിൽ ശാശ്വതജ്ഞാനിയുമാണ്, ശുദ്ധനും; അങ്ങനെ തന്നെ പുരാണങ്ങളിൽ ശിവനെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന രുദ്രനും. ശിവൻ ദർശിച്ചതോടെ പ്രകൃതി ശൈവിയായി; സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ അവൾ മുമ്പ് അവ്യക്തമായിരുന്നതും പിന്നീട് ഗുണങ്ങളാൽ സമ്പന്നയായി. അവളിൽ നിന്ന്, അവ്യക്തത്തിൽ നിന്ന് പ്രത്യേകതയിലേക്ക്, ഈ വിശ്വം ഉദിച്ചു; ലോകഭരണിയായ അവളെ അജ എന്നു വിളിക്കുന്നു, ശൈവീ പ്രകൃതിയാണ് അവൾ. അജയായ അവൾ ചുവപ്പ്, വെള്ള, കറുപ്പ് എന്നിങ്ങനെ മൂന്ന് നിറങ്ങളിലായി, അനേകം ജീവികളുടെ ഏകമാതാവാണ്; തന്റെ തന്നെ രൂപത്തിൽ തൃപ്തനായവൻ അവളുമായി ചേർന്നു, അവളാണ് മാതാവും മൂലവും. മറ്റൊരു അജൻ അവളിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തി പിന്മാറുന്നു; ലോകങ്ങളുടെ അജമായ മാതാവ് അജനോടൊപ്പം നിലകൊള്ളുന്നു. അവളിൽ നിന്ന്, അജന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം സൃഷ്ടിയുടെ സമയത്ത്, പുർഷന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ, മൂന്ന് ഗുണങ്ങളാൽ സമ്പന്നമായ മഹത് ഉദിച്ചു. സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്താൽ പ്രേരിതനായി മഹത്, അവ്യക്തവും അവിനാശിയുമായതിൽ പ്രവേശിച്ച്, സ്വയം നിലകൊണ്ടുകൊണ്ട്, പ്രകടമായ സൃഷ്ടിയെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. മഹത്തിൽ നിന്ന് നിർണയശക്തിയും ദൃഢചിത്തതയും ഉളവാകുന്നു; ഗുണത്രയസമ്പന്നമായ മഹത്തിൽ നിന്ന് രാജസികമായ അഹങ്കാരം ഉദിക്കുന്നു. അത് തന്നെ തമസികമായ അഹങ്കാരത്തിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; മഹത്തിൽ നിന്ന് സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങൾ ഉദിച്ചു, അവയാണ് സകലജന്തുക്കളുടെയും സൃഷ്ടാക്കൾ. അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് ശബ്ദസൂക്ഷ്മഭൂതം ജനിക്കുന്നു; അതിൽ നിന്ന് അവിനാശിയായ ആകാശം; ശബ്ദം ഉൾക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആകാശം അതിനെ പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, ശബ്ദത്തിന് കാരണമാകുന്നു. സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളിൽ നിന്ന് ഭൂതങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി ഇങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്നു; ആകാശത്തിൽ നിന്ന് സ്പർശസൂക്ഷ്മഭൂതം, അതിൽ നിന്ന് വായു ഉദിക്കുന്നു. അതിൽ നിന്ന് രൂപസൂക്ഷ്മഭൂതം, പിന്നെ അഗ്നി; രുചിയിൽ നിന്ന് ജലം, അതിൽ നിന്ന് ഗന്ധസൂക്ഷ്മഭൂതം, അതിൽ നിന്ന് ഭൂമി. ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, ആകാശം സ്പർശസൂക്ഷ്മഭൂതത്തെ പൊതിഞ്ഞു; സ്വഭാവത്തിൽ സജീവമായ വായു രൂപസൂക്ഷ്മഭൂതത്തെ പൊതിഞ്ഞു. അഗ്നിദേവൻ നേരിട്ട് രുചിസൂക്ഷ്മഭൂതത്തെ പൊതിഞ്ഞു; ജലങ്ങൾ, എല്ലാ രുചികളിലും സമ്പന്നമായവ, ഗന്ധസൂക്ഷ്മഭൂതത്തെ പൊതിഞ്ഞു. അതിനാൽ, ഭൂമി അഞ്ചു ഗുണങ്ങളിൽ സമ്പന്നമാണ്; അവളിൽ നിന്ന് കുറവ് രുചിയുള്ള വസ്തുക്കൾ ഉദിക്കുന്നു; അഗ്നി മൂന്നു ഗുണങ്ങളിൽ സമ്പന്നനും വായു രണ്ട് ഗുണങ്ങളിൽ സമ്പന്നനുമാണ്. പിന്നെ, ആകാശം ഏകഗുണധരനായ ദേവനാണ്, വിഭജിക്കാനാവാത്തതും; സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളിൽ നിന്ന് ഭൂതങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി പരസ്പരം ബന്ധമുള്ളതെന്നു മനസ്സിലാക്കണം. സത്ത്വികമായ വൈകാരികം ഒരുമിച്ച് ഉദിക്കുന്നു; അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്നുള്ള സൃഷ്ടി ഇങ്ങനെയാണ്. അതിൽ നിന്ന് അഞ്ചു ജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങൾ, അഞ്ചു കർമ്മേന്ദ്രിയങ്ങൾ, അവയെപ്പോലെ മനസ്സും ഉദിക്കുന്നു—ശബ്ദം മുതലായവ ഗ്രഹിക്കാൻ അവയൊക്കെ. മഹതിൽ നിന്ന് സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളിലേക്ക്, അവ അണ്ടകം സൃഷ്ടിക്കുന്നു; വെള്ളത്തിൽ ഒരു ബുഡ്ബുദം പോലെ, അതിൽ നിന്ന് പിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവ് ഉദിച്ചു. ആ ഭഗവാൻ രുദ്രൻ തന്നെയാണ് വിഷ്ണുവും; വിശ്വം മുഴുവൻ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ഭരണാധിപൻ. ആ അണ്ടകത്തിൽ ഈ ലോകങ്ങളും ഈ സർവ്വവിശ്വവും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. അണ്ടത്തിന്റെ പുറത്ത് അതിന്റെ പത്തിരട്ടി വെള്ളം പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ആ വെള്ളം വീണ്ടും പത്തിരട്ടി അഗ്നിയിൽ പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അഗ്നി പത്തിരട്ടി വായുവിൽ പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; വായു വീണ്ടും പത്തിരട്ടി ആകാശത്തിൽ പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. വായുവിനെ ആകാശം പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് ശബ്ദം ഉദിക്കുന്നു; ശബ്ദത്തിന് മൂലമായ മഹത്ത്വം പ്രധാനം കൊണ്ടു മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അണ്ടത്തിന് ഏഴ് പൊതികൾ ഉണ്ട് എന്ന് പറയുന്നു; അതിന്റെ ആത്മാവ് പദ്മാസനനായവനാണ്; അങ്ങനെ അനേകം കോടിയോളം അണ്ടങ്ങൾ ഇവിടെ ഉണ്ട്. ഓരോന്നിലും നാലുമുഖ ബ്രഹ്മാക്കളും വിഷ്ണുക്കളും ഭവന്മാരും പ്രധാനം മുഖേന, ശംഭുവിന്റെ സാന്നിധ്യം നേടിയാണ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നത്. അങ്ങനെ പരസ്പര ലയം, സൃഷ്ടി, അണ്ടത്തിന്റെ അവസാനംവരെ നടക്കുന്നു; മഹേശ്വരൻ സൃഷ്ടി, സംഹാരം, നിലനിൽപ്പ് എന്നിവയുടെ കര്‍ത്താവാണ്. സൃഷ്ടിയിൽ രാജസികഗുണം, സംരക്ഷണത്തിൽ സാത്വികഗുണം, സംഹാരത്തിൽ താമസികഗുണം—ഇങ്ങനെ അവൻ ത്രൈവിധ്യത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. അവൻ ജീവികളുടെ ആദിസ്രഷ്ടാവും സംഹാരകനും രക്ഷകനുമാണ്; അതുകൊണ്ട് മഹേശ്വരനായ ശിവൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഇശ്വരനാണ്. സദാശിവൻ, ഭവൻ, വിഷ്ണു, ബ്രഹ്മാവ്—ഇവരെല്ലാം അവന്റെ വിശ്വരൂപങ്ങളാണ്; ഓരോ അണ്ടത്തിലും ലോകങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു. ഇതാണ് പുരുഷന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സ്വാഭാവിക സൃഷ്ടി; ആദ്യമായും മംഗളമായ സൃഷ്ടി, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, ആലോചനയില്ലാതെ ഉദിക്കുന്നു. ഇവിടെ ഈ പ്രാഥമിക സൃഷ്ടിയുടെ കാലം ഒരു ദിവസം എന്നാണറിയപ്പെടുന്നത്; സൃഷ്ടിയുടെ രാത്രി അങ്ങനെ സ്വാഭാവിക ലയത്തിന്റെ രാത്രിയും ആകുന്നു.