ലിങ്ഗപുരാണമ്

ആ പ്രാചീനകാലത്ത്, പരമേശ്വരന്റെ ലിംഗത്തിൽ നിന്നു് അക്ഷരങ്ങളിലെ ആദി, 'അ', എന്ന ബീജം ഉദിച്ചുവന്നു. ആ ബീജം, 'ഉ' എന്ന ഗർഭത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അതു് എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും വ്യാപിച്ചു വളർന്നു. അങ്ങനെ, ആ ആദിബീജത്തെ ചുറ്റി ഒരു പൊന്നുമുട്ട് (ഹിരണ്യഗർഭം) രൂപം കൊണ്ടു; അതിൽ ആദി അക്ഷരത്തെ ചുറ്റി ഒരു ദിവ്യമായ ഗോളം, അനവധി വർഷങ്ങൾ ജലത്തിൽ നിലനിന്നു. ആയിരം വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, അതു് കാരണം ഇല്ലാതെയാണ് ജനിച്ച മുട്ട് രണ്ടായി പിളർന്നുപോയി. ആ മുട്ട് ജലത്തിൽ വിശ്രമിച്ചു കിടന്നപ്പോൾ, അതിനെ ആദിപ്രഭുവായ ഭഗവാൻ വിളിച്ചു. ആ മുട്ടിന്റെ മേൽഭാഗം ദൈവികമായ പൊൻചില്ലയായിരുന്നു; താഴെയുള്ള ഭാഗം ഭൂമിയായി, അതിന്റെ അഞ്ചു സ്വഭാവങ്ങളോടുകൂടി നിലനിന്നു. ആ മുട്ടിൽ നിന്ന് 'അ' എന്ന അക്ഷരത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവൻ നാലുമുഖൻ ബ്രഹ്മാവാണ്. അവൻ ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും, മൂന്ന് രൂപങ്ങളിലുള്ള പ്രഭുവുമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് യജുർവേദത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ "ഓം ഓം" എന്നു ഉച്ചരിക്കുന്നത്. യജുർവേദത്തിന്റെ വചനങ്ങൾ കേട്ടു, ഋക്‌വേദവും സാമവേദവും അതിനെ ആദരവോടെ അംഗീകരിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ഹരിയേ, ബ്രഹ്മനേ, അന്ന് വേദങ്ങൾ പറഞ്ഞതുപോലെ, ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവായ ഇശ്വരനെ വേദങ്ങൾ വിവരിച്ച പ്രകാരം മനസ്സിലാക്കി, വേദങ്ങളിൽ നിന്ന് ജനിച്ച മന്ത്രങ്ങളാൽ മഹാദേവനെ, പരമേശ്വരനെ, സ്തുതിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ സ്തുതികൾ കേട്ടു, പാപരഹിതനായ ഭഗവാൻ ആ ലിംഗത്തിൽ അഭിഷ്ടമായി നിലകൊണ്ടു. അവൻ ദിവ്യമായ, ശബ്ദരൂപമായ ഒരു രൂപം ധരിച്ച് അവിടെ പുഞ്ചിരിയോടെ നില്ക്കുന്നു. ആ ദേവന്റെ തല 'അ' അക്ഷരമാണ്; അവന്റെ നെറ്റി ദീർഘമാണ്. വലതുകണ്ണ് 'ഇ', ഇടതുകണ്ണ് 'ഈ'; വലതു ചെവി 'ഉ', ഇടതു ചെവി 'ഊ'. വലതു കവിൾ 'ഋ', ഇടതു കവിൾ 'ഋ', മൂക്കിന്റെ ഇരുവശങ്ങളും 'ഌ'യും 'ഌ'യും. മേൽതോടു 'എ', കീഴ്ത്തോടു 'ഐ'; രണ്ട് പല്ല് നിരകൾ 'ഒ'യും 'ഔ'യും. 'അം' ആ ദേവന്റെ താലുവാണ്; 'ക' മുതലുള്ള അഞ്ചു അക്ഷരങ്ങൾ അവന്റെ വലത് കൈകളാണ്. 'ച' തുടങ്ങിയ അഞ്ചു അക്ഷരങ്ങൾ ഇടത് കൈകൾ; 'ട' തുടങ്ങിയ അഞ്ചു അക്ഷരങ്ങൾ കാലുകളും, 'ത' തുടങ്ങിയവയും കാലുകളാണ്. 'പ' അവന്റെ വയറാണ്, 'ഫ' വലതു വശം; 'ബ' ഇടതു വശം, 'ഭ' ഭുജം. 'മ' ശംഭുവിന്റെ ഹൃദയമാണ്; 'യ' മുതൽ 'സ' വരെ ഏഴു അക്ഷരങ്ങൾ അവന്റെ ജീവസാരങ്ങൾ. 'ഹ' അവന്റെ സ്വരൂപം, 'ക്ഷ' ക്രോധം. മഹാദേവനായ മഹേശ്വരനെ ഉമയോടൊപ്പം ദർശിച്ചശേഷം, ഭക്തനായ വിഷ്ണു വീണ്ടും ഓം-ൽ നിന്ന് ഉദിച്ച മന്ത്രത്തെ, അഞ്ചു കലകളോടുകൂടി, മുകളിൽ ദർശിച്ചു. അതു് ശുദ്ധമായ സ്ഫടികംപോലെ പ്രകാശിച്ച, മുപ്പത്തിരണ്ട് മനോഹരമായ അക്ഷരങ്ങൾകൊണ്ടു നിർമ്മിതമായ, ബുദ്ധിയുടെ മൂലവും ധർമ്മങ്ങളുടെ ഉറവിടവുമായിരുന്നു. ഗായത്രീയിൽ നിന്ന് ഉദിച്ച മന്ത്രം, പച്ച നിറത്തിൽ, ഇരുപത്തുനാലു അക്ഷരങ്ങളോടും നാലു കലകളോടും കൂടിയതും, അതുല്യമായ ശക്തിയുമുള്ളതുമായിരുന്നു. അതർവണമന്ത്രം കറുത്ത നിറത്തിൽ, എട്ടു കലകളോടും മുപ്പത്തിമൂന്നു അക്ഷരങ്ങളോടും കൂടിയതും, അതിശക്തമായ മായാവിദ്യകൾക്കു യോഗ്യമായതുമായിരുന്നു. യജുർവേദബന്ധിതമായ മന്ത്രം, മുപ്പത്തിയഞ്ച് അക്ഷരങ്ങളോടും എട്ടു കലകളോടും കൂടിയതും, ശുദ്ധവെളുപ്പും ശാന്തിയും പകർന്നതുമായിരുന്നു. പതിമൂന്ന് കലകളോടും ചുവപ്പ് നിറത്തിൽ, ബാലാദിദേവതകളോടൊപ്പം, സാമവേദത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ച, ലോകത്തിൽ ആദിയായ, വർദ്ധനയും നാശവും നൽകുന്ന മന്ത്രവും അവൻ കണ്ടു. ഈ മന്ത്രത്തിലെ അക്ഷരങ്ങൾ അറുപത്തിയാറാണ്. അങ്ങനെ ആഞ്ചുമന്ത്രങ്ങളും ലഭിച്ച ശേഷം, ഭഗവാൻ ഹരി അവയെ ജപിച്ചു. പിന്നീട്, കാലത്തിന്റെ വിഭജനരൂപം, ഋഗ്, യജുർ, സാമവേദങ്ങളാൽ ആകൃതമായ, ആദിമാനവമുഖം, ഇശാനൻ എന്ന പ്രഭു, അഘോറഹൃദയത്തോടുകൂടി, ഇടതുഭാഗം മറച്ചും, സദാശിവനായി, മഹാസർപ്പരാജാവാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടും, മഹാദേവന്റെ അടിവയ്പ്പായി, സകലഭാഗത്തും മുഖവും കാലും കണ്ണുകളും കൈകളും ഉള്ള, ബ്രഹ്മാവിന്റെ പ്രഭുവായ, സൃഷ്ടി-സ്ഥിതി-സംഹാരങ്ങളുടെ കാരണം ആയ ശിവനെ, വീണ്ടും ഇഷ്ടവചനങ്ങളാൽ സ്തുതിച്ചു. "രുദ്രായ ഏകാക്ഷരായ, അക്ഷരമായ അ, ആത്മസ്വരൂപനായ ഉ, ആദിദേവനായ, ജ്ഞാനമായ ശരീരനായ ഭഗവാനെ നമസ്കരിക്കുന്നു. മൂന്നാമത്തെ അക്ഷരമായ 'മ'യെയും, ശിവനായ പരമാത്മാവിനെയും, സൂര്യനിലയും അഗ്നിനിലയും ചന്ദ്രനിലയും ഉള്ളവനെയും, പൂജ്യനെയും നമസ്കരിക്കുന്നു. അഗ്നിരൂപിയായ രുദ്രനായ, രുദ്രാധിപനായ, ശിവമന്ത്രമായ, സദ്യോജാതനായ സ്രഷ്ടാവിനെയും നമസ്കരിക്കുന്നു. വാമനേ, വാമദേവനേ, വരദായകനേ, അമരനേ, അഘോരനേ, അത്യന്തം ഭീകരനേ, സദ്യോജാതനേ, ത്വരിതനേ—നമസ്കാരം. ഈശാനനേ, ശ്മശാനനാഥനേ, അത്യന്തം ക്ഷിപ്രനേ, വേദങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനമായവനേ, ഊർദ്ധ്വലിംഗനേ, ലിംഗധാരിയേ—നമസ്കാരം. സ്വർണ്ണലിംഗനേ, സ്വർണ്ണവപുഷേ, ജലലിംഗനേ, ജലസ്വരൂപനേ, ശിവനേ, ശിവലിംഗനേ, സർവവ്യാപിയായവനേ, ആകാശവ്യാപിയായവനേ—നമസ്കാരം. വായുവിനേ, വായുസമാനവേഗിയേ, സർവവ്യാപിയായ വായുവേ, പ്രകാശസ്വരൂപനായവനേ, പ്രകാശനാഥനേ, സർവവ്യാപിയായ പ്രകാശനേ—നമസ്കാരം. ജലമായവനേ, ജലസ്വരൂപനേ, സർവവ്യാപിയായ ജലമേ, ഭൂമിയേ, അന്തരീക്ഷമേ, സർവവ്യാപിയായ ഭൂമിയേ—നമസ്കാരം. ശബ്ദസ്പർശരൂപിയേ, രുചിഗന്ധസ്വരൂപനേ, സുഗന്ധിയേ, ഭൂട്ടങ്ങളുടേയും നാഥനേ, ഗുഹ്യഗുഹ്യനായവനേ—നമസ്കാരം. അനന്തനായ, രൂപരഹിതനായ, അനന്തമായ, രോഗരഹിതനായ, നിത്യനായ, പരമനായ, ജലഗർഭനായ, യോഗിനേ—നമസ്കാരം. ജലത്തിൽ സ്ഥിരനായവനേ, ഞങ്ങളുടെയിടയിൽ പ്രകാശമായവനേ, രക്ഷകനേ, സംഹാരകനേ, സദാ സ്രഷ്ടാവേ, ലയേഷ്വരനായവനേ—നമസ്കാരം. അചേതനനായവനേ, ചിന്താവ്യനായവനേ, ചിതിയുടെ സംഹാരകനേ, രൂപരഹിതനായവനേ, സൗന്ദര്യരൂപിയായവനേ, ശരീരരഹിതനായവനേ, ശരീരസംഹാരകനേ—നമസ്കാരം." ഇങ്ങനെ, ഭക്തനായ വിഷ്ണു, പരമേശ്വരനെ, സർവ്വലോകങ്ങളുടെ ആദിദേവതയെ, വേദങ്ങൾക്കു അനുസൃതമായി, അക്ഷരങ്ങൾക്കും മന്ത്രങ്ങൾക്കും രൂപമായി, ഹൃദയപൂർവ്വം സ്തുതിച്ചു.