ലിങ്ഗപുരാണമ്

കൃഷ്ണന്റെ വൃഷ്ണി, അന്ധക വംശങ്ങളുടെ നാശത്തിനായുള്ള ശാപം, എരകയുടെ ഉത്ഭവം, കൂടാതെ ഗദയുടെ ജനനം—ഇവയെല്ലാം പൗരാണിക കഥയിൽ വിശദമായി വിവരിക്കപ്പെടുന്നു. എരക പുല്ല് ലഭിച്ചതിനെ തുടർന്ന്, വൃഷ്ണികൾക്കിടയിൽ തർക്കവും സംഘർഷവും ഉണ്ടായി. ഇതെല്ലാം കൃഷ്ണൻ തന്റെ ദൈവിക ലീലയായി തന്റെ തന്നെ വംശത്തിനെ നശിപ്പിക്കുന്നതിലേക്ക് നയിച്ചു. ഈ എരക പുല്ലിന്റെ ശക്തിയാൽ ആഗ്രഹപ്രകാരം ചലനം നടക്കുന്നു; മോക്ഷവും ബ്രഹ്മജ്ഞാനവും വിശദമായി ഇവിടെ പ്രതിപാദിക്കപ്പെടുന്നു. പുരാതന അന്ധക, അഗ്നി, ദക്ഷ, ഇന്ദ്രൻ, ആന, മാൻ, മദനൻ എന്ന ആദിദേവൻ, അമരൻ്റെ ശത്രുവായ ബ്രഹ്മൻ—ഇവരുടെ വിവിധ രൂപങ്ങളും, ഹാലാഹല എന്ന അസുരൻ പിനാകിനാൽ അപമാനിക്കപ്പെട്ടതും, ജലന്ധരന്റെ വധവും, സുദർശന ചക്രത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും വിവരിക്കപ്പെടുന്നു. വിഷ്ണു വരായുധം നേടിയതും, രുദ്രന്റെ പ്രവർത്തികളും, അനേകം രുദ്രലീലകളും ഇവിടെ വിവരിക്കുന്നു. ഹരി, പിതാമഹൻ, മഹാത്മാവായ ഇന്ദ്രൻ—ഇവരുടെ ശക്തിയും അനുഭവങ്ങളും, ശിവലോകത്തിന്റെ വിവരണവും ഇവിടെ ഉണ്ട്. ഭൂമിയിലെ രുദ്രലോകം, പാതാളത്തിലെ ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രം, തപസ്സിന്റെ സ്വഭാവം, ദ്വിജന്മാരുടെ മഹിമ—ഇവയെല്ലാം ക്രമത്തിൽ വിശദീകരിക്കുന്നു. എല്ലായ്പ്പോഴും രൂപങ്ങളിൽ ലിംഗരൂപത്തിന്ുള്ള പരമോന്നതത്വവും പ്രത്യേകം പ്രതിപാദ്യമാണ്. ഈ പൗരാണിക സംഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കി, ആവർത്തിച്ച് ഉച്ഛരിക്കുന്നവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിലും നിന്ന് മോചിതനായി ബ്രഹ്മലോകം പ്രാപിക്കും. ലിംഗത്തിന്റെ മൂലമാണ് അവ്യക്തം; അതിനാൽ അവ്യക്ത ലിംഗം എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്. ഈ അവ്യക്തം തന്നെയാണ് ശിവൻ; ലിംഗം ശൈവരൂപമായി ഓർക്കപ്പെടുന്നു. പരമമായ ലിംഗം പ്രധാനം, പ്രകൃതിയായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു—അത് ഗന്ധം, വർണ്ണം, രുചി, ശബ്ദം, സ്പർശം എന്നിവയൊന്നുമില്ലാത്തതും, ഗുണരഹിതവും, ശാശ്വതവും, അക്ഷരവുമാണ്. അതാണ് ശിവന്റെ അടയാളം. എന്നാൽ ഗന്ധം, വർണ്ണം, രുചി, ശബ്ദം, സ്പർശം എന്നിവയുള്ളത് സവിശേഷതകളോടുകൂടിയതും, ലോകങ്ങളുടെ രൂപമായതുമായ ലിംഗം അവ്യക്തത്തിൽ നിന്നു സ്വയം ഉദിച്ചുവന്നു. ഏഴു, എട്ട്, പതിനൊന്ന് വകകളായി, ഈ അവ്യക്ത ലിംഗങ്ങൾ മായയാൽ വ്യാപിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. അവയിൽ നിന്ന് പ്രധാന ദേവന്മാരിൽ മൂവർ, ശിവസ്വഭാവമുള്ളവർ, ഉദിച്ചുവന്നു. ഒരുവനിൽ നിന്ന് ഈ ലോകം മൂവിധമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; ഒരുവനാൽ അത് സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. ഒരുവനാൽ തന്നെ ഈ സൃഷ്ടി ലയിക്കുന്നു; ശിവൻ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. അവ്യക്തവും ലിംഗവും, അവയുടെ രൂപങ്ങളും, ഇതാണ് സൃഷ്ടിയുടെ അടിസ്ഥാനരൂപങ്ങൾ. ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവാണ് ലോകം; അവ്യക്തനായ ഭഗവാൻ തന്നെ വിത്താണ്, പരമാധിപതിയാണ്. വിത്ത്, ഗർഭം, വിത്തില്ലാത്തത്—ഇവയിൽ, വിത്തില്ലാത്തതിനെ തന്നെ വിത്ത് എന്നു വിളിക്കുന്നു. ഇവയുടെ ഇടയിൽ സ്വയംസ്ഥിതനായ പരമാത്മാവുണ്ട്. പരമാത്മാവായ മഹർഷി ബ്രഹ്മാവും, ശുദ്ധനും, ശിവൻ എന്നറിയപ്പെടുന്ന രുദ്രനും, ശാശ്വതജ്ഞാനികളുമാണ്. ശിവൻ പ്രകൃതിയെ ദർശിച്ചപ്പോൾ, അവൾ ശൈവിയായി; സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ അവൾ ഗുണങ്ങൾ ഉടനീളം പ്രാപിച്ചു. അവളിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടി, അവ്യക്തത്തിൽ നിന്ന് വ്യക്തിയിലേക്കുള്ള ക്രമത്തിൽ, ഉദിച്ചു. അവളെയാണ് 'അജ' എന്നും, ലോകങ്ങളുടെ പോഷകയെന്നുമാണ് ഓർക്കുന്നത്. ആ അജ, ചുവപ്പ്, വെളുപ്പ്, കറുപ്പ് എന്നിങ്ങനെ ഭേദങ്ങളുള്ള, അനേക ജീവികളുടെ ഏക മാതാവാണ്. അവളുടെ കൂടെ, സ്വരൂപത്തിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയ അവൻ ചേർന്നു. മറ്റൊരു അജ അവളിൽ നിന്ന് ആനന്ദം അനുഭവിച്ച് വിട്ടുപോകുന്നു; ലോകങ്ങളുടെ അജയായ മാതാവ് അജനോടൊപ്പം നിലകൊള്ളുന്നു. അവളുടെ നിർദേശപ്രകാരം, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ മഹത് തത്ത്വം ഉദിച്ചു; അതിന് മൂന്നു ഗുണങ്ങളുണ്ട്, പുരുഷൻ അതിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. സൃഷ്ടിയിലേക്കുള്ള ആഗ്രഹത്താൽ മഹത്, അവ്യക്തത്തിൽ പ്രവേശിച്ച്, സ്വയം നിലകൊണ്ടു, വ്യക്തമായ സൃഷ്ടിയെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. മഹതിൽ നിന്ന് നിർണ്ണയശക്തി ഉദിക്കുന്നു; ഗുണത്രയമുള്ള മഹതിൽ നിന്ന്, രാജസിക സ്വഭാവമുള്ള അഹങ്കാരം ജനിക്കുന്നു. ആ അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന്, തമോഗുണം ആധിപത്യമായതിൽ നിന്ന്, സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു—അവയാണ് ജീവികളുടെ സൃഷ്ടികൾക്ക് കാരണമാകുന്നത്. അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് ശബ്ദതത്ത്വം, അതിൽ നിന്ന് ആകാശം; ആകാശം ശബ്ദഗുണമുള്ളതും, ശബ്ദത്തിന്റെ കാരണവുമാണ്. സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളിൽ നിന്ന് ഭൂതങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി നടക്കുന്നു; ആകാശത്തിൽ നിന്ന് സ്പർശതത്ത്വം, അതിൽ നിന്ന് വായു; അതിൽ നിന്ന് രൂപതത്ത്വം, അതിൽ നിന്ന് അഗ്നി; രുചിയിൽ നിന്ന് ജലം, അതിൽ നിന്ന് ഗന്ധതത്ത്വം, അതിൽ നിന്ന് ഭൂമി. ആകാശം സ്പർശതത്ത്വത്തെയും, വായു രൂപതത്ത്വത്തെയും പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അഗ്നി നേരിട്ട് രുചിതത്ത്വത്തെയും, ജലങ്ങൾ ഗന്ധതത്ത്വത്തെയും പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഭൂമി അഞ്ചു ഗുണങ്ങളോടുകൂടിയതാണ്; അവയിൽ നിന്ന് കുറഞ്ഞ ഗുണങ്ങളുള്ള വസ്തുക്കൾ ഉദിക്കുന്നു. അഗ്നിക്ക് മൂന്നു ഗുണങ്ങളുണ്ട്; വായുവിന് രണ്ട്; ആകാശം ഒരു ഗുണം മാത്രം ഉള്ളതും, അഖണ്ഡമായതുമാണ്. സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളിൽ നിന്ന് ഭൂതങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. സത്ത്വഗുണമുള്ള വൈകാരികം ഒരുപോലെ മുന്നേറുന്നു; അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്നുള്ള സൃഷ്ടി ഇപ്രകാരമാണ്. അതിൽ നിന്ന് അഞ്ചു ജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങൾ, അഞ്ചു കർമേന്ദ്രിയങ്ങൾ, ഇരുവിധ ഗുണങ്ങളും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന മനസ്സ്—ഇവ ശബ്ദാദികൾ ഗ്രഹിക്കാനായി സൃഷ്ടിക്കുന്നു. മഹതിൽ നിന്ന് സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങൾവരെ, അവ അണ്ഡം സൃഷ്ടിക്കുന്നു; ആ അണ്ഡത്തിൽ നിന്ന്, ജലത്തിൽ ബുഡ്ബുദം പോലെ, പിതാമഹൻ ബ്രഹ്മാവു ഉദിക്കുന്നു. ആ ഭഗവാൻ രുദ്രൻ, വിഷ്ണുവാണ്; അവൻ സർവ്വലോകങ്ങളെയും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നാധിപതിയാണ്. ആ ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിനകത്ത് ഈ ലോകങ്ങളും സകല സൃഷ്ടികളും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. അണ്ഡത്തിന്റെ പുറത്ത്, അതിനേക്കാൾ പത്ത് മടങ്ങ് വലുപ്പമുള്ള ജലം അകമ്പടിയുണ്ട്; ആ ജലത്തിന്റെ പുറത്ത്, അതിനേക്കാൾ പത്ത് മടങ്ങ് വലിയ അഗ്നി അകമ്പടിയുണ്ട്. ഇങ്ങനെ, സൃഷ്ടിയുടെ ആധികാരികമായ രഹസ്യങ്ങൾ, ശിവലിംഗത്തിന്റെ മഹത്വം, ബ്രഹ്മജ്ഞാനത്തിന്റെ ഗഹനത്വം, സൃഷ്ടിയുടെ ഉത്ഭവവും ക്രമവും—all ഇവ പരമഭക്തിയോടും വിശ്വാസത്തോടും കൂടി ഈ പുരാണത്തിൽ വിവരിക്കപ്പെടുന്നു.