ലിങ്ഗപുരാണമ്

ഗൗരിയാണ്, മായയാണ്, വിദ്യയാണ്, കൃഷ്ണയാണ്, ഹൈമവതിയാണ്, പ്രധാനിയാണ്, പ്രകൃതിയാണ് — യാഥാർത്ഥ്യത്തെ ചിന്തിക്കുന്നവർ അവളെ ഇങ്ങനെ വിളിക്കുന്നു. അവളെ അജജന്മയായി, ഏകയായി, ചുവപ്പും വെളുപ്പും കറുപ്പും നിറമുള്ളവളായി, സകല ജീവികളെയും സൃഷ്ടിക്കുന്നവളായി, സമാന രൂപമുള്ളവളായി അറിയുക. ഞാൻ അജജന്മനാണ്; എന്നെ അവളെ, വിശ്വരൂപമായ ഗായത്രിയെ, സർവ്വ ജനനമായ പശുവിനെ, മനസ്സിലാക്കി അറിയുക. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മഹാദേവൻ, പരമേശ്വരൻ, സൃഷ്ടി നടത്തി; അതിനുശേഷം, ദേവിയുടെ വശത്തുനിന്ന്, എല്ലാ രൂപങ്ങളിലുള്ള ബാലന്മാർ ഉദിച്ചു. ചുരുളുകെട്ടിയ മുടിയുള്ളവരും, തല മുടിയില്ലാത്തവരും, ചൂടു കിരീടമുള്ളവരും, അർധം മുടിയുള്ളവരും ജനിച്ചു; അവരിൽ, യോഗം പ്രകാരം, മഹാശക്തിയുള്ളവരും ഉണ്ടായിരിന്നു. ആയിരം ദൈവീയ വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മഹേശ്വരനെ പൂജിച്ചുകൊണ്ട്, അവൻ ധർമ്മത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ ഉപദേശങ്ങളാൽ രൂപപ്പെടുത്തിയ യോഗത്തിൽ ഉറപ്പോടെ സ്ഥിതിചെയ്തു. ശിഷ്യന്മാർ, ആത്മസംയമനം പാലിച്ച്, രുദ്രനിൽ പ്രവേശിച്ചു. ഈ രീതിയിൽ, സഹ്യപർവ്വതവും മറ്റു പർവ്വതങ്ങളും എങ്ങനെ ഉരുത്തിരിഞ്ഞുവെന്നതിന്റെ സംക്ഷിപ്ത ഉദ്ഭവം പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ആരെങ്കിലും ഇതു ജപിച്ചാലും, കേട്ടാലും, അല്ലെങ്കിൽ മികച്ച ദ്വിജന്മാർക്ക് കേൾപ്പിച്ചാലും, പരമേശ്വരന്റെ കൃപയാൽ ബ്രഹ്മയുമായി ഏകീകരണം ലഭിക്കും. ശങ്കരനെ പൂജിച്ച ശേഷം, ലിംഗത്തിൽ ലിംഗം എങ്ങനെ ഉദിച്ചു എന്നതും, ലിംഗം എന്താണ്, ലിംഗി ആരാണ് എന്നതും, സുതാ, നീ ഇവിടെ പറയേണ്ടതുണ്ട്; അങ്ങനെ, ദേവതകളും ഋഷികളും, പിതാമഹനോട് നമസ്കരിച്ച് ചോദിച്ചു: “പ്രഭോ, ലിംഗം എങ്ങനെ ഉരുത്തിരിഞ്ഞു? മഹേശ്വരനായ രുദ്രനെ ലിംഗത്തിൽ എങ്ങനെ പൂജിക്കണം?” പിതാമഹൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: പ്രധാന ലിംഗം പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; ലിംഗി പരമേശ്വരനാണ്. സമുദ്രത്തിൽ സംരക്ഷണത്തിനായി, വിശ്ണു എന്റെ വേണ്ടി നിന്നു; ദേവതകളുടെ സൃഷ്ടി, ജനസലോകത്തിലേക്ക്, ഋഷികൾക്കൊപ്പം പോയപ്പോൾ, സംരക്ഷണകാലം പൂർത്തിയായപ്പോൾ, പിരിച്ചെടുക്കലും നടന്നു; ആയിരം ചതുര്‍യുഗങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ദേവതകൾ സത്യലോകത്തിലേക്ക് പോയി. ബ്രഹ്മയുടെ സമയത്തിന്റെ അവസാനം, ഭരണവുമില്ലാതെ സമത്വം നിലനിന്നപ്പോൾ, ആകെ വരണ്ടതോടെ, എല്ലാ അചലങ്ങളുമാകെ ഉണങ്ങി. പശുക്കൾ, മനുഷ്യർ, വൃക്ഷങ്ങൾ, മാംസഭക്ഷകരായ ഭൂതങ്ങൾ, ഗന്ധർവന്മാർ മുതലായവർ, പരമ്പരയായി, സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് ചുട്ടുപോകപ്പെട്ടു. ഒരു ഭയാനകമായ സമുദ്രത്തിൽ, എല്ലാ ദിശകളും ഇരുട്ടിൽ പൊതിഞ്ഞു, യോഗാത്മാവ്, ശുദ്ധമായ, അശാന്തിയില്ലാത്ത അവസ്ഥയിൽ, വെള്ളത്തിൽ വിശ്രമിച്ചു. ആയിരം തലകൾ, ആയിരം കണ്ണുകൾ, ആയിരം കാലുകൾ, ആയിരം കൈകൾ, സർവ്വജ്ഞൻ, ദേവതകളുടെ ഉത്ഭവം — ആ വിശ്വാത്മാവാണ്. ഹിരണ്യഗർഭൻ, രാജസ്, തമസ് ഗുണങ്ങൾ കൊണ്ട് ശങ്കരനാണ്; സത്വഗുണത്തിൽ വിശ്ണു സർവ്വ വ്യാപിയായവനാണ്; മഹേശ്വരൻ സർവ്വത്മാവാണ്. കാലത്തിന്റെ ആത്മാവും, കാലം നാഭിയായവനും, വെളുപ്പാണ്; കറുപ്പുള്ളവൻ ഗുണരഹിതനാണ്; നാരായണൻ, മഹാബാഹുവാണ്, സതും അസതും ചേർന്ന സർവ്വത്മാവാണ്. അവനെ ഇങ്ങനെ, താമരക്കണ്ണുള്ളവനെ, കിടന്നിരിക്കുന്നതും, ഞാൻ അവന്റെ മായയിൽ മോഹിതനായി, കോപത്തോടെ അവനോടു സംസാരിച്ചു: “നീ ആരാണ്?” എന്നിട്ട്, ശാശ്വതനെയാണ് കൈകൊണ്ട് ഉയർത്തി; പിന്നെ, ശക്തമായ കൈയുടെ പ്രഹരത്തിൽ, അവൻ ഉണർന്നു, കുറച്ചു നേരം ഇരുന്ന്, ആത്മസംയമനം പുലർത്തി, ഉറക്കം ഇല്ലാത്ത, ശുദ്ധവും വ്യക്തവുമായ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് നോക്കി. എന്റെ മുന്നിൽ, ഭാഗ്യശാലിയായ ഹരി, പ്രകാശവും ദീപ്തിയും നിറഞ്ഞവനായി നിലകൊണ്ടു; ഉയർന്ന്, ആ ദൈവം, ഒരു മധുരമായ പുഞ്ചിരിയോടെ, എന്നോടു പറഞ്ഞു: “സ്വാഗതം, സ്വാഗതം, മകനേ, മഹാപിതാവേ!” ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ദേവതകളിൽ പ്രധാനനായവൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു. ആസക്തിയും വൈരാഗ്യവും കൊണ്ട് ബന്ധിതനായ ഞാൻ, ജനാർദ്ദനനോട് പറഞ്ഞു: “നീ സൃഷ്ടി-ലയം നടത്തുന്നവൻ എന്നെ ‘മകനേ, മകനേ’ എന്ന് വിളിക്കുന്നു; എന്തുകൊണ്ട്?” ഇവിടെ, ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ, നീ എന്നോട് — ദോഷരഹിതനായവൻ — ഒരു ഗുരു ശിഷ്യനോടു പറയുന്നപോലെ സംസാരിക്കുന്നു; ഞാൻ ലോകങ്ങളുടെ നേരിട്ടുള്ള സ്രഷ്ടാവും, പ്രകൃതിയുടെ ആരംഭകനുമാണ്. നീ എന്നെ ശാശ്വതനായി, അജജന്മനായ വിശ്ണുവായി, സ്രഷ്ടാവായി, സർവ്വത്മാവായി, നിർമ്മാതാവായി, പോഷകനായി, താമരക്കണ്ണനായവനായി വിളിക്കുന്നു. എന്തുകൊണ്ട്, മായയിൽപ്പെട്ട്, ഇങ്ങനെ പറയുന്നു? നീ സത്യം വേഗത്തിൽ അറിയിക്കണം. അപ്പോൾ, അവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു: “ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവാണ് ഞാൻ — കാണുക!” “നീ പോഷകനും ലയകനുമാണ്, എന്റെ അവിനാശിയായ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചവൻ. നീ നാരായണനെ, ലോകത്തിന്റെ അധിപനെ, ദുഃഖരഹിതനെയാണ് മറന്നു.” “പരമപുരുഷൻ, പരമാത്മാവ്, ഏറ്റവും ആരാധിക്കപ്പെടുന്നവൻ, മനുഷ്യരിൽ ഏറ്റവും പ്രശസ്തനായ വിശ്ണു, ചലനരഹിതനായ പ്രഭു, ലോകത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും ഉറവിടവുമാണ്.” “നീ ഇവിടെ യാതൊരു പാപവും ചെയ്തിട്ടില്ല; ഇതൊക്കെ എന്റെ മായ കൊണ്ടാണ്. സത്യം കേൾക്കു, നാലുമുഖനായവാ: എല്ലാവിധ ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവാണ് ഇതു.” “ഞാനാണ് സ്രഷ്ടാവ്, നേതാവ്, ലയകൻ; എനിക്ക് തുല്യൻ ആരുമില്ല, മഹാബലനായവാ. ഞാനാണ് പരമബ്രഹ്മം, പരമസത്യം, പിതാമഹനേ.” “ഞാനാണ് പരമജ്യോതി, പരമാത്മാവ്, സർവ്വവ്യാപിയുള്ളവൻ. ഈ ലോകത്തിൽ കാണുന്നതൊക്കെ, ചലിക്കുന്നതും അചലമായതും, എല്ലാം എന്റെ ഉള്ളിലാണ്.” “നാലുമുഖനായവാ, ഈ എല്ലാം എന്നിൽ നിന്നാണ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത് എന്ന് അറിയുക. മുമ്പ്, ഞാൻ സ്വയം അവ്യക്തമായ നാല്പത്തിയൊന്ന് തത്ത്വങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു.” “ശാശ്വതമായ അനുസൂയകൾ, കൂട്ടിച്ചേർത്ത്, സൃഷ്ടിച്ചു — കോപം മുതലായവയും ഉദിച്ചു. നിന്റെ കൃപയാൽ, നിരവധി അണ്ഡങ്ങൾ ഇവിടെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു.” “ബുദ്ധി ഞാൻ സൃഷ്ടിച്ചു; അതിൽ നിന്ന്, മൂന്നായ അഹങ്കാരം ഉദിച്ചു. അതിൽ നിന്ന്, അഞ്ചു സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങൾ; അവയിൽ നിന്ന്, മനസും ആറു ഇന്ദ്രിയങ്ങളും.” “ആകാശം തുടങ്ങി, അവയുടെ സ്ഥൂലരൂപങ്ങൾ, ഞാൻ വിനോദമായി സൃഷ്ടിച്ചു.” ഇങ്ങനെ അവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഞാൻയും അതുപോലെ പറഞ്ഞപ്പോൾ— നമ്മുടെ ഇടയിൽ, പ്രലയം സമുദ്രത്തിൽ, ഇരുവരും ആസക്തിയും വൈരാഗ്യവും കൊണ്ട് ബന്ധിതരായി, ഭയാനകവും രോമാഞ്ചവും നൽകുന്ന യുദ്ധം ഉടലെടുത്തു. അപ്പോൾ, നമ്മുടെ മുന്നിൽ, ഒരു പ്രകാശമുള്ള ലിംഗം പ്രത്യക്ഷമായി, നമ്മുടെ വാദം അവസാനിപ്പിക്കാനും, ബോധം ഉണർത്താനും. അതു ആയിരം ജ്വാലകളുടെ മാലകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിന്നു; നൂറു പ്രലയാഗ്നികൾക്ക് സമാനമായിരുന്നു; വളർച്ചയോ ക്ഷയമോ ഇല്ല; ആരംഭം, മധ്യം, അവസാനമൊന്നുമില്ല.