ലിങ്ഗപുരാണമ്

ഉപമന്യുവിന്റെ കഠിനതപസ്സിനെ കുറിച്ച് ദേവന്മാരിൽ ഒരാൾ, കൃതജ്ഞതയോടെ ദൈവത്തെ നമസ്കരിച്ച്, കJoined palms കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “പ്രഭോ, ഉപമന്യു എന്ന ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ ഉണ്ടെന്നു കേട്ടിരിക്കുന്നു.” “അവൻ പാൽ ലഭിക്കാനായി എല്ലാം സമർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു; അവന്റെ തപസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കണം,” എന്ന് അപേക്ഷിച്ചു. അതേസമയം, പിനാകി—പരമേശ്വരൻ—ശക്രന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ച് അവനെ കാണാൻ പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. സദാശിവൻ, ദേവന്മാരും, അസുരന്മാരും, സിദ്ധന്മാരും, മഹാനാഗങ്ങളും ചേർന്ന്, അമരന്മാരുടെ രാജാവിന്റെ ശരീരത്തിൽ, വലിയ വെള്ളയാനയിലേറി ഉപമന്യുവിന്റെ തപോവനത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ശാചി ദേവിയെ ഇടതുവശത്ത് ഇരുത്തി, മറ്റൊരു കൈയിൽ വെള്ള പായകൊണ്ടു, ഭഗവാൻ സോമ, ശക്രന്റെ രൂപത്തിൽ, വെള്ള പായയുടെ തിളക്കത്തിൽ ചന്ദ്രനുമായി മന്ദാരഗിരി പ്രകാശിക്കുന്നതുപോലെ ദീപ്തിയായി. ശക്രന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം സ്വീകരിച്ച് പരമേശ്വരൻ ഉപമന്യുവിന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് ദയാപൂർവ്വം എത്തി. ശിവന്റെ ശക്രരൂപം കണ്ട ഉപമന്യു, സന്യാസികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ സന്യാസി, തലവാഴ്ത്തി പറഞ്ഞു: “ഈ ആശ്രമം ശുദ്ധമായിരിക്കുന്നു; ദേവതകളുടെ നാഥൻ, ലോകത്തിന്റെ അധിപൻ ശക്രൻ, ദീപ്തമായ പ്രഭുവാണ് ഇവിടെ വന്നത്.” അവൻ കൈകൾ ചേർത്ത് നിൽക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണനെ കണ്ട ഹരൻ, ശക്രന്റെ രൂപത്തിൽ, ഗൗരവമുള്ള വാക്കുകളിൽ പറഞ്ഞു: “ഞാനെന്തിന് സന്തോഷം; ഒരു വരം ചോദിക്കൂ, സ്ഥിരതയുള്ളവനേ. ഈ തപസ്സിന്റെ ഫലമായി, നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം ഞാൻ നൽകും, ധൗമ്യയുടെ മൂത്ത സഹോദരനേ.” ശക്രൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഉപമന്യു കൈകൾ ചേർത്ത് പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ശിവഭക്തി വേണമെന്നു വരമായി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു.” ഉപമന്യുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ദൈവം, അൽപം കോപത്തോടെ, ശക്രന്റെ രൂപത്തിൽ, ഉല്ലാസത്തോടെ പറഞ്ഞു: “നീ എന്നെ അറിയുന്നില്ലേ, ദൈവീയ സന്യാസിയേ? ഞാൻ ദേവതകളുടെ രാജാവാണ്, ലോകങ്ങളുടെ അധിപൻ ശക്രൻ, ദേവതകൾക്കിടയിൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്നവൻ.” “നീ എന്റെ ഭക്തനാവൂ, ബ്രാഹ്മണനിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ; എപ്പോഴും എന്നെ ആരാധിക്കൂ. ഞാൻ നിന്നെ സകലമംഗലങ്ങൾ നൽകും; നിർഗുണനായ രുദ്രനെ ഉപേക്ഷിക്കൂ.” ശക്രന്റെ വാക്കുകൾ, കാതിൽ തുളച്ചു, കേട്ട ഉപമന്യു, പഞ്ചാക്ഷരമന്ത്രം ജപിച്ച് പറഞ്ഞു: “ഇവിടെ ശക്രന്റെ രൂപത്തിൽ ആരോ താഴ്ന്ന ദാനവൻ, ധർമ്മത്തെ തടയാൻ വന്നിരിക്കുന്നു; ഇതിൽ സംശയമില്ല.” “നീ തന്നെയാണ്, പരമദേവന്റെ മഹത്വവും അതീതത്വവും അപകർഷിച്ച് പ്രഖ്യാപിച്ചത്.” “ഇവിടെ ഞാൻ കൂടുതൽ പറയേണ്ടതില്ല; ഇന്ന് ഞാൻ ഭവയെ അപകർഷിച്ച മറ്റൊരാളുടെ വലിയ പാപം മനസ്സിലാക്കി.” “ഭവയെ അപകർഷിക്കുന്നത് കേട്ടാൽ, അതേक्षणം തന്നെ സ്വന്തം ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കണം; അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, ആത്മഹത്യ ചെയ്തവൻ ശിവലോകം പ്രാപിക്കും.” “ശിവനെ അപകർഷിക്കാൻ ആസ്വദിക്കുന്നവന്റെ നാവു പിഴുതെടുത്താൽ, ഇരുപത്തൊന്ന് തലമുറകൾ ഉയർത്തിയ ശേഷം ശിവലോകം പ്രാപിക്കും.” “പാലിനുള്ള എന്റെ ആഗ്രഹം ഇനി മാറ്റി വയ്ക്കുന്നു; ദേവന്മാരിൽ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവനേ, ശിവായുധംകൊണ്ട് നിന്നെ വധിച്ച ശേഷം ഞാൻ ഈ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കും.” “എന്റെ അമ്മ എപ്പോഴോ പറഞ്ഞിരുന്നു—നിസ്സംശയമായി—മുന്‍ ജന്മത്തിൽ നാം പ്രഭുവിനെ ആരാധിച്ചില്ല.” ഇങ്ങനെ ദൈവത്തോടു പറഞ്ഞ ഉപമന്യു, ഭയമില്ലാതെ, ശക്രനെ അഥർവൻ അസ്ത്രംകൊണ്ട് കൊല്ലാൻ തീരുമാനിച്ചു; മന്ത്രത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ, ബലശാലിയായവൻ, ചിതഭസ്മം കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച്, ഒരു പിടി ചിതഭസ്മം എടുത്ത്, അഥർവൻ അസ്ത്രം ശക്രന്റെ നേരെ പ്രയോഗിച്ചു, ഉരുണ്ടു. പിന്നീട്, തന്റെ ശരീരം ദഹിപ്പിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച്, അഗ്നിസമാധിയിൽ മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി, ഉരുണ്ടു, ഉണങ്ങിയ ഇന്ധനത്തോളം ഉറച്ചതും ക്ഷയിക്കാത്തതുമായ നിലയിൽ. ബ്രാഹ്മണൻ ഇങ്ങനെ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ, ഭഗയുടെ കണ്ണ് നശിപ്പിച്ച പ്രഭു, സാവധാനം ഉപമന്യുവിന്റെ യോഗസമാധി തടഞ്ഞു. പിന്നീട്, നന്ദിയും ചന്ദ്രകനും അഥർവൻ അസ്ത്രം, കാലാഗ്നിപോലുള്ള പ്രകാശത്തിൽ, പിൻവലിച്ചു. പരമേശ്വരൻ, തന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, ബ്രാഹ്മണനു മുന്നിൽ ചന്ദ്രക്കലാമുടിയോടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവൻ ചുറ്റും ആയിരം പാലിനദികൾ, പാലിന്റെ സമുദ്രം, തൈറിന്റെ സമുദ്രം, നെയ്യിന്റെ സമുദ്രം, ഫലങ്ങളുടെ സമുദ്രം, കുട്ടിക്കു വേണ്ടി, ഭക്ഷണങ്ങളുടെ സമുദ്രം, അനവധി വിഭവങ്ങൾ, മലകളോലമാക്കി കക്കുകൾ, എല്ലാം ചുറ്റും നിലകൊണ്ടിരുന്നു. ഭഗവാൻ, ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, ഉപമന്യുവിനെ, ബന്ധുക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവനായി, ഗിരിജയെ, കരുണാപൂർവ്വം ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, അനുകമ്പയോടെ നോക്കി, സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു: “നിന്റെ ഇഷ്ടാനുസരണം, ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം, ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിക്കൂ, മകനേ.” “ഇന്ന് ഞാൻ നിന്നെ എന്റെ മകനാക്കി; പാലിന്റെ സമുദ്രം, മധുവിന്റെ സമുദ്രം, തൈറിന്റെ സമുദ്രം, നെയ്യിന്റെ സമുദ്രം, ഫലങ്ങളും മധുരങ്ങളും, കക്കുകളുടെ മലകൾ, വീണ്ടും ഭക്ഷണങ്ങളുടെ സമുദ്രം—all നിനക്ക് നൽകി.” “സന്യാസിയേ, നിന്റെ പിതാവ് മഹാദേവൻ, ലോകങ്ങളുടെ പിതാവാണ്; നിന്റെ മാതാവ്, ഭാഗ്യശാലിയേ, ലോകത്തിന്റെ മാതാവാണ്—ഇതിൽ സംശയമില്ല.” “നിനക്ക് അമരത്വവും ഗണാധിപത്വവും ഞാൻ നൽകി; കൂടുതൽ വരങ്ങൾ ചോദിക്കൂ, ഞാൻ നൽകും—ഇവിടെ സംശയിക്കേണ്ടതില്ല.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മഹാദേവൻ ഉപമന്യുവിനെ കൈകൊണ്ട് അണയിച്ച്, തലവാസിച്ചു, ദേവിയോടൊപ്പം ഭവൻ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി. ദേവി, തന്റെ മകനെ കാണുമ്പോൾ, സന്തോഷത്തോടെ, യോഗശക്തിയും ബ്രഹ്മജ്ഞാനവും നൽകുകയും ചെയ്തു. അവനും, ദേവിയുടെ വരം, ശാശ്വത യൗവനം ലഭിച്ച ശേഷം, സന്തോഷത്തിൽ ചിതയാവുന്ന വാക്കുകളിൽ മഹാദേവനെ സ്തുതിച്ചു. പിന്നീട്, വീണ്ടും വീണ്ടും കൈകൾ ചേർത്ത്, വന്ദിച്ച്, പാപരഹിതനായ, ദൈവത്തിന്, മറ്റൊരു വരം ചോദിക്കാനായി അപേക്ഷിച്ചു.