ലിങ്ഗപുരാണമ്

ശ്രദ്ധയോടെ, ഈ ശ്രുതികളിൽ വിവരിച്ചിരിക്കുന്ന കഥയെ മലയാളത്തിൽ ഒരു സ്നേഹപൂർവ്വമായ, ഭക്തിപരമായ ശൈലിയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു: ഉന്നത ബുദ്ധിയുള്ള ദേവനേ, പ്രകാശമുള്ളവനേ, വാമദേവനേ, സുന്ദരനേ, മഹാത്മാവേ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. പ്രാചീനനും ശ്രേഷ്ഠനുമായ രുദ്രനേ, വരദായകനേ, കാലനാശകനേ, മഹാത്മാവേ, നമസ്കരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, ഈ സ്തുതിയിലൂടെ, ദേവന്മാരുടെ അധിപനായ, ഋഷഭധ്വജനായ പ്രഭുവിനെ ആരാധിച്ചു. ഈ സ്തുതിയെ ഒരിക്കൽ പോലും പാരായണം ചെയ്യുന്നവൻ ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ പ്രവേശിക്കും. അല്ലെങ്കിൽ, ഈ സ്തുതിയെ ദ്വിജന്മാരുടെ ശ്രാദ്ധത്തിൽ കേൾപ്പിച്ചാൽ, അവൻ പരമപദം പ്രാപിക്കും. അങ്ങനെ, പിതാമഹൻ അവിടെ ധ്യാനത്തിൽ ലയിച്ചും നമസ്കരിച്ചും നിന്നു. പുണ്യവാനായ പ്രഭു പറഞ്ഞു: "ഞാൻ തൃപ്തനാണ്, നീ എന്താണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?" അപ്പോൾ, പിതാമഹൻ നമസ്കരിച്ച്, ശുദ്ധമായ വാക്കുകളാൽ മഹേശ്വരനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു. പ്രഭു, സന്തോഷത്തോടെ, രുദ്രനോടു പറഞ്ഞു: "നിന്റെ ഈ വിശ്വരൂപം, വിശ്വഗോമാതാവ്, ഏറ്റവും ശുഭമായ അധിപതിയാണു." "ഹേ പരമപ്രഭു, ഈ ഭാഗ്യവതിയായ, നാലു പാദങ്ങളുള്ള, നാലു മുഖങ്ങളുള്ള ദേവിയെ അറിയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവളെ എങ്ങനെ നാലു കൊമ്പ്, നാലു വായ്, നാലു ദന്തം, നാലു മുല, നാലു കൈ, നാലു കണ്ണ്, വിശ്വരൂപം എന്നിങ്ങനെ വിവരണം ചെയ്യുന്നു? അവളുടെ പേര്, വംശം, ആരുടെ ആണു, ശക്തിയും, കർമ്മവും എന്താണ്?" പിതാമഹൻ ചോദിച്ചു. ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ഋഷഭധ്വജനായ ദേവൻ, ദിവ്യമായ കാളയോടും, സ്വയംഭുവായ ബ്രഹ്മാവിനോടും, എല്ലാ മന്ത്രങ്ങളുടെ രഹസ്യവും, വിശുദ്ധവും, പോഷകവും ആയതിനെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. "സൃഷ്ടിയുടെ ആദിയിൽ എങ്ങിനെയുണ്ടായിരുന്നോ, അതുപോലെയാണ് ഈ പരമരഹസ്യം; അങ്ങനെ, അതനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നവൻ വിശ്വരൂപനായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു." "ഹേ പ്രഭു, നീ പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നത് ബ്രഹ്മയുടെ ആസനമാണ്; അതിന്റെ മുകളിൽ, ഹേ ദേവാ, വിശ്ണുവിന്റെ ശുഭമായ സ്ഥിതിയാണു. വിശ്ണു, ശുദ്ധനും, എന്റെ ഇടത്തുഭാഗത്തിൽ നിന്നുമാണ്, അല്ലെങ്കിൽ വൈകുണ്ഠൻ, അതിനുശേഷം, ഇത് മുപ്പത്തിയൊന്നാമത്തെ കല്പയാണ്. ലക്ഷത്തോളം സ്വയംഭുവായ കല്പങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. ആദിയിൽ, ഹേ ദേവാധിദേവാ, ആനന്ദനാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്, ആനന്ദത്തിൽ സ്തിരനാണ്; മാണ്ഡവ്യ വംശത്തിൽ, തപസ്സിലൂടെ, അവൻ എന്റെ പുത്രത്വം പ്രാപിച്ചു." "നിന്റെ ഉള്ളിൽ യോഗവും സാംഖ്യവും, തപസ്സും, ജ്ഞാനവും, യാഗങ്ങളും, സത്യം, യാഥാർത്ഥ്യം, ദയ, ബ്രഹ്മം, അഹിംസ, നല്ല ബുദ്ധി, ക്ഷമ, ധ്യാനം, ധ്യാനവിഷയം, സ്വയംനിയന്ത്രണം, ശാന്തി, ജ്ഞാനവും അജ്ഞാനവും, വിവേകം, ധൈര്യം, സൗന്ദര്യം, ധർമ്മം, കീർത്തി, ബുദ്ധി, ലജ്ജ, ദർശനം, സരസ്വതി, സംതൃപ്തി, പോഷണം, കർമ്മം, കൃപ—ഈ മുപ്പത്തിരണ്ട് ഗുണങ്ങൾ മുപ്പത്തിരണ്ട് അക്ഷരങ്ങളായി അറിയപ്പെടുന്നു." "ഹേ ബ്രഹ്മാ, പ്രകൃതിയാണ് നിയമിതമായത്; മഹാദേവി നിന്റെ പുത്രിയാണ്, വിശ്ണുവിന്റെയും മറ്റുള്ളവരുടെ പുത്രിയാണ്. ഈ ഭാഗ്യവതിയായ ദേവി എന്റെ പുത്രിയാണ്, നിലനിൽക്കുന്ന, നാലു മുഖങ്ങളുള്ള, ലോകത്തിന്റെ ഗർഭം, പ്രകൃതിയും, ഗോമാതാവും. അവളെ ഗൗരി, മായ, വിദ്യ, കൃഷ്ണ, ഹൈമവതീ, പ്രധാനി, പ്രകൃതി എന്നിങ്ങനെ തത്വചിന്തകർ വിളിക്കുന്നു." "അവളെ അജൻമ, ഏക, ചുവപ്പ്, വെളുപ്പ്, കറുപ്പ് നിറമുള്ളവളായി, എല്ലാ ജീവികളെയും സൃഷ്ടിക്കുന്നവളായി അറിയുക; ഞാൻ അജൻമ, അവളെ എന്റെ വിശ്വരൂപം, ഗായത്രി, വിശ്വഗോമാതാവ് എന്നിങ്ങനെ അറിയുക." അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മഹാദേവൻ, പരമപ്രഭു, സൃഷ്ടി നടത്തി; ദേവിയുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് എല്ലാ രൂപത്തിലുള്ള ബാലന്മാർ ജനിച്ചു. കേശമുരുക്കിയ, ശിരഃമുണ്ഡനായ, ചൂടു കെട്ടിയ, അർദ്ധമുണ്ഡനായവർ ജനിച്ചു; അതിനുശേഷം, യോഗാനുസരിച്ച്, മഹാശക്തിയുള്ളവർ. ആയിരം ദൈവീയ വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ്, മഹേശ്വരനെ ആരാധിച്ച്, അദ്ദേഹം ധർമ്മത്തിന്റെ പൂർണ്ണ ഉപദേശത്തിൽ നിന്നുള്ള യോഗത്തിൽ സ്തിരനായി. ശിഷ്യന്മാർ, സ്വയംനിയന്ത്രിതരായി, രുദ്രനിൽ ലയിച്ചു. ഇങ്ങനെ, സഹ്യാദ്രിയും മറ്റു മലകളുടെ ഉദ്ഭവം സംക്ഷിപ്തമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഈ കഥ പാരായണം ചെയ്യുകയോ, കേൾക്കുകയോ, ദ്വിജന്മാരെ കേൾപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവൻ, പരമപ്രഭുവിന്റെ കൃപയാൽ ബ്രഹ്മാനുഭവം പ്രാപിക്കും. ശങ്കരനെ ആരാധിച്ച്, ലിംഗത്തിൽ ലിംഗം എങ്ങനെ ഉദിച്ചുവെന്നു, ലിംഗം എന്താണ്, ലിംഗി ആരാണ് എന്ന് സൂതൻ പറയണം; ദേവതകളും ഋഷികളും, പിതാമഹനോട് നമസ്കരിച്ച്, "ഹേ പ്രഭു, ലിംഗം എങ്ങനെ ഉദിച്ചുവെന്നു?" "മഹേശ്വര-രുദ്രനെ ലിംഗത്തിൽ എങ്ങനെ ആരാധിക്കണം?" "ലിംഗം എന്താണ്, ലിംഗി ആരാണ്?" എന്ന് ചോദിച്ചു. പിതാമഹൻ മറുപടി നൽകി: പ്രധാന ലിംഗം പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു, ലിംഗി പരമപ്രഭുവാണ്. സമുദ്രത്തിൽ സംരക്ഷണത്തിനായി, വിശ്ണു എനിക്കായിരുന്നുവു; ദേവതകളുടെ സൃഷ്ടി ജനലോകത്തിലേക്ക് പോയപ്പോൾ, സംരക്ഷണകാലം പൂർത്തിയായപ്പോൾ, ആഴ്ച്ചവട്ടം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, ആയിരം ചതുര്‍യുഗങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ദേവതകൾ സത്യലോകത്തിലേക്ക് പോയി. ബ്രഹ്മയുടെ കാലത്തിന്റെ അവസാനം, ഭരണമില്ലാതെ സമത്വം നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, എല്ലായിടത്തും ഉരുക്കായ വൃക്ഷങ്ങൾ ഉണങ്ങിയപ്പോൾ, കാറ്റിൽ കാട്ടു, മനുഷ്യർ, വൃക്ഷങ്ങൾ, രാക്ഷസങ്ങൾ, ഗന്ധർവന്മാർ തുടങ്ങിയവർ സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് ചൂടുപിടിച്ചു. ഭീമമായ ഒരു സമുദ്രത്തിൽ, എല്ലാ ദിശകളിലും ഇരുണ്ടതിൽ, യോഗത്തിന്റെ ആത്മാവ്, ശുദ്ധവും, അശാന്തിയില്ലാത്തതും, ജലത്തിൽ കിടന്നു. ആയിരം തല, ആയിരം കണ്ണ്, ആയിരം കാലുകൾ, ആയിരം കൈകൾ, സകലജ്ഞൻ, ദേവതകളുടെ ഉത്ഭവമൂലമായ വിശ്വാത്മാവ്. ഹിരണ്യഗർഭൻ, രജസും തമസും കൊണ്ടു ശങ്കരനാണ്; സത്വം കൊണ്ടു വിശ്ണു സർവവ്യാപിയാണു; മഹേശ്വരൻ സകലത്തിന്റെയും ആത്മാവാണ്. കാലത്തിന്റെ ആത്മാവ്, കാലം നാഭിയുള്ളത്, വെളുപ്പാണ്; കറുപ്പുള്ളത് ഗുണരഹിതമാണ്; നാരായണൻ, ശക്തികരനായവൻ, സകലത്തിന്റെയും ആത്മാവാണ്, സതും അസതും കൊണ്ടുള്ളത്. അദ്ദേഹത്തെ, താമരക്കണ്ണുള്ളവനെ, കിടന്നിരിക്കുന്നതിനെ കണ്ടപ്പോൾ, ഞാൻ അവന്റെ മായയിൽ ഭ്രമിച്ചു, ക്രോധത്തോടെ അവനോട് സംസാരിച്ചു. — ഇതാണ് ഈ ശ്രുതികളിൽ വിവരിച്ചിരിക്കുന്ന കഥ.