ബ്രഹ്മാവും അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം മരീചിയെയും മറ്റു മഹർഷിമാരെയും കൂട്ടി, പാര്വതിദേവിയുടെ മഹാ തപോവനത്തിലേക്ക് പോയി. പദ്മത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവാണ് അവിടേയ്ക്ക് എത്തിയത്. അവിടേക്ക് എത്തിയ ശേഷം, ബ്രഹ്മാവ് ദേവിയെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, ലോകങ്ങളുടെ അഗ്നികുണ്ഡംപോലുള്ള ബ്രഹ്മാവ് ചോദിച്ചു: "പർവതികുമാരിയെ, നീ ഈ കടുത്ത തപസ്സിലൂടെ ലോകങ്ങളെന്തിനാണ് പീഡിപ്പിക്കുന്നത്?" "മാതാവേ, ഈ ലോകം മുഴുവൻ നിന്റെ സൃഷ്ടിയാണ്; അതിനെ നശിപ്പിക്കരുത്. നിന്റെ തേജസ്സുകൊണ്ടുതന്നെ നീ ഈ ലോകങ്ങളെ നിലനിർത്തുന്നു," ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു. "ഭവൻ, ദേവന്മാരുടെ ദേവൻ, സർവ്വലോകങ്ങളുടെ അധിപൻ, ഞങ്ങൾ ദേവന്മാർ പോലും സേവകന്മാരായി നിലകൊള്ളുന്നവൻ, അവനാണ് ഈ ലോകങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്. ആ പരമേശ്വരൻ തന്നെയാണ് നിന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കുക, അംബികേ, നിന്നെ ഉണ്ടാക്കിയത് അവനാണ്; നിന്നില്ലാതെ അവൻ തന്നെ ഇല്ല. ഇതിൽ ഒരു സംശയവും ഇല്ല — അവൻ തന്നെയാണ് നിന്റെ ഭർത്താവാകുന്നത്." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം ചെയ്ത്, ബ്രഹ്മാവ് പാര്വതിയെ നോക്കി. പിന്നീട് ബ്രഹ്മാവ് അവിടെ നിന്ന് പിന്മാറി. അതിനുശേഷം, പരമേശ്വരൻ, ദ്വിജസ്വരൂപത്തിൽ, അനുഗ്രഹം നൽകാൻ ആ ആശ്രമത്തിലേക്ക് എത്തി. ദ്വിജരൂപത്തിൽ മഹാദേവനെ കണ്ടപ്പോഴാണ് പാര്വതി അവൻ ആരാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയത്; അവളെ കാളമൃഗധ്വജനെ വന്ദിച്ചു. ബ്രാഹ്മണവേഷത്തിൽ വന്ന അനുഗ്രഹദായകനായ ദൈവത്തെ ആദരിച്ച്, പാര്വതി പരമേശ്വരനെ സ്തുതിച്ചു. ദേവിയെ അനുഗ്രഹിച്ച്, മഹാദേവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, ഹിമവാന്റെ കുടുംബധർമ്മത്തെ സംരക്ഷിച്ച്, അവളോട് പറഞ്ഞു: "ദേവതാസുന്ദരിയായ ദേവിയെ, സദ്ജനരോടൊപ്പം കളിക്കാനായി ദേവാധിപൻ നിന്റെ സ്വയംവരത്തിൽ എത്തും. ഞാൻ സൌമ്യരൂപം ധരിച്ച് നിന്നോടൊപ്പം വരും." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ദൈവം പാര്വതിയെ ദിവ്യദൃഷ്ടിയോടെ നോക്കി. അതിനുശേഷം, ദൈവം തനിക്കിഷ്ടമായ ദിവ്യനഗരത്തിലേക്ക് പോയി, പാര്വതി അവിടേയ്ക്ക് തിരിച്ചു. ദേവിയെ കണ്ടപ്പോൾ, അവളുടെ മാതാവ് മേനയും ഹിമവാനും അതീവ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു. തന്റെ മകളെ അണയിച്ചു, മുമ്മരമായി സ്നേഹിച്ചു, ആദരിച്ചെങ്കിലും, അവൾ ദേവദേവനാൽ മോഹിതയായെന്ന് ഹിമവാൻ അറിഞ്ഞില്ല. അപ്പോൾ, ദേവിയുടെ സ്വയംവര ചടങ്ങ് ലോകമാകെ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു. അതിനുശേഷം, മഹാനായ ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും, ജാനാർദനൻതാനും അവിടെ എത്തി. ഇന്ദ്രൻ, അഗ്നി, സൂര്യൻ, ഭാഗൻ, ത്വഷ്ടാവ്, ആര്യമാൻ, വിവസ്വാൻ, യമൻ, വരുണൻ എന്നിവരും എത്തിയിരുന്നു. വായു, സോമ, ഈശാനൻ, രുദ്രന്മാർ, മഹർഷിമാർ, അശ്വിനീദേവന്മാർ, പന്ത്രണ്ടു ആദിത്യന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, ഗരുഡൻ തുടങ്ങിയവരും അവിടെ വന്നു. യക്ഷന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ, സാധ്യന്മാർ, ദൈത്യന്മാർ, കിംപുരുഷന്മാർ, സർപ്പങ്ങൾ, സമുദ്രങ്ങൾ, നദികൾ, വേദങ്ങൾ, മന്ത്രങ്ങൾ, സ്തുതികൾ, കാലഘട്ടങ്ങൾ — ഇവയും അവിടെ സന്നിഹിതമായി. നാഗങ്ങൾ, എല്ലാ പർവതങ്ങളും, യാഗങ്ങൾ, സൂര്യനും മറ്റു ഗ്രഹങ്ങളും, മുപ്പത്തിമൂന്ന് ദേവന്മാർ, മൂന്നു തവണ മൂന്നു നൂറ്റി ഒന്ന് ദേവന്മാർ, മൂന്നു തവണ മൂവായിരം ദേവന്മാർ, അങ്ങനെ അനേകം ദേവന്മാർ സ്വയംവരത്തിൽ പങ്കെടുത്തു. പിന്നീട്, പർവതിയുടെ മകൾ പാര്വതി, എല്ലാ ദിക്കിലും ശുഭമായ, എല്ലാ രത്നങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഒരു സ്വർണ്ണരഥത്തിൽ കയറി. അവളെ ചുറ്റി, ആഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ്, അപ്സരസ്സ്മാർ നൃത്തം ചെയ്തു; ഗന്ധർവന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ, വിവിധ കിന്നരന്മാർ — എല്ലാവരും അവളുടെ ചുറ്റും സുന്ദരമായി നിലകൊണ്ടിരുന്നു. സ്തുതികൾ പാടുന്ന ചാരന്മാർ പർവതിയുടെ മകളെ പ്രശംസിച്ചു. വെളുത്ത ഛത്രം, രത്നങ്ങളുടെ കിരണങ്ങൾ ചേർത്ത്, അവളോട് കൊണ്ടുവന്നു. മലിനി അവള്ക്കായി ഒരു ഹാരവും, സന്ധ്യ പൂർണ്ണചന്ദ്രനുള്ള ചക്രവും കൈവശം വച്ചു; ദിവ്യസ്ത്രീകൾ ചാമരം കൈവശം വച്ചുകൊണ്ട് അവളെ ചുറ്റി നിന്നു. ജയ, ദിവ്യവൃക്ഷത്തിൽ നിന്നുള്ള ഹാരം പിടിച്ച് നിന്നു; വിജയ, വീശിനി പിടിച്ച് ദേവിയുടെ സമീപത്ത് നിലകൊണ്ടു. ദേവി ദേവസഭയിൽ ഹാരം കൈവശം വച്ച് നിന്നപ്പോൾ, കാളമൃഗധ്വജനായ മഹാദേവൻ കുട്ടിയായ് ലീലാപരമായി മാറി. ഭവൻ, ദൈവം, അവളുടെ മടിയിൽ കിടന്നുറങ്ങി. ദേവന്മാർ ആ കുട്ടിയെ അവളുടെ മടിയിൽ വിശ്രമിക്കുന്നതാകെ കണ്ടു. "ഇവൻ ആരാണ്?" എന്ന് അവർ തമ്മിൽ ആലോചിച്ചു; അതോടെ അവർ അശാന്തരായി. വൃത്രസൂരനെ സംഹരിച്ച ഇന്ദ്രൻ തന്റെ ഭുജം ഉയർത്തി, വജ്രായുധം എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അയാളുടെ ഭുജം കുട്ടിയിലേയ്ക്ക് നീങ്ങി, പക്ഷേ ദൈവം, കുട്ടിരൂപത്തിൽ, കളികൊണ്ട് അതിനെ തടഞ്ഞു. ഇന്ദ്രനു വജ്രം എറിയാനോ, കൈ നീക്കാനോ സാധിച്ചില്ല; അഗ്നിക്കും തന്റെ ശക്തി പ്രയോഗിക്കാനാവാതെ അവിടെ നിലച്ചു. യമനും തന്റെ ദണ്ഡമോ വാളോ ഉയർത്താനാവാതെ നിന്നു; നിരൃതിയും, മഹർഷിയായ വരുണനും, പാശം പിടിച്ചുകൊണ്ട് സമീരനും അങ്ങനെ തന്നെ അചഞ്ചലമായി നിന്നു. സോമൻ ഗദയും, ധനേശൻ ദണ്ഡവും, ദണ്ഡധാരികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഈശാനൻ ഉഗ്രമായ തിശൂലവും ഉയർത്തി, അചഞ്ചലമായി നിന്നു. രുദ്രന്മാർ തിശൂലങ്ങൾ, ആദിത്യന്മാർ ഗദകൾ, വസുക്കൾ ചുടുകൾ, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വസിക്കുന്ന ദേവന്മാർ എല്ലാവരും ദൈവത്താൽ ഒരുമിച്ച് നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടു. മറ്റു സ്വർഗ്ഗവാസികളായ ദേവന്മാരും ദേവാധിപനാൽ അങ്ങനെ തന്നെ നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടു. വിഷ്ണു, തല കുലുക്കി, ചക്രം ഉയർത്തി നിന്നു; പക്ഷേ കുട്ടി അവന്റെ തല അചഞ്ചലമാക്കി, ചക്രം എറിയാനോ കൈ നീക്കാനോ അവനാൽ സാധിച്ചില്ല. പൂഷൻ, പല്ല് കടിച്ചുകൊണ്ട്, ആശ്ചര്യത്തോടെ കുട്ടിയെ നോക്കി; ശംഭുവിന്റെ ഒരുനോട്ടത്തിൽ അവന്റെ പല്ലുകൾ ഒടിഞ്ഞുവീണു. ആ മഹാശക്തൻ അവരുടെ ശക്തിയും തേജസ്സും മുഴുവൻ നിയന്ത്രിച്ചു. ദേവന്മാർ എല്ലാം കോപത്തോടെ അവിടെ നിന്നു. അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് വലിയ ആശങ്കയോടെ ശങ്കരനെ ധ്യാനിച്ചു. ഉമയുടെ മടിയിൽ ഇരിക്കുന്ന ദേവാധിപതിയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഉടൻ ബ്രഹ്മാവ് അത്ഭുതത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു, ശംഭുവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ വന്ദിച്ചു, മഹാദേവനെ സ്തുതിച്ചു: "ഭഗവൻ, നീയാണ് സർവ്വലോകങ്ങളുടെ ബുദ്ധിയും, അഹങ്കാരവും; നീയാണ് സൃഷ്ടികർത്താവും, ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ അധിപനും.