ലിങ്ഗപുരാണമ്

ശിവന്റെ മഹത്തായ ശക്തി എല്ലാം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടു, അവൻ പ്രസംഗിച്ചു: "നീ വന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകൂ; എങ്ങനെ ഉപകാരപ്രദമാകുമെന്നു പറയേണ്ടതില്ല. ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഈ സകല ജഗത്തെയും—ചലനവുമില്ലാത്തതും—വ്യാപിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നതും പിൻവലിക്കുകയാണ്. നശിപ്പിക്കുന്നവനു സ്വയം അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരുവൻ വഴി നാശം വരികയില്ല; എവിടെയും എന്റെ ആജ്ഞ മാത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്നു, എനിക്ക് മേലുള്ള മറ്റൊരു ഭരണാധികാരിയില്ല. എന്റെ കൃപയാൽ സകലവും അതിന്റെ അതിരുകളിലായി നിലനിൽക്കുന്നു; എല്ലാ ശക്തികളുടെയും ആരംഭവും അവസാനവും ഞാൻ തന്നെയാണ്. മഹത്വം, ഐശ്വര്യം, ശക്തി—എന്ത് ജീവിയും ഇതു കൈവരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അഖിലഗണാധിപതേ, അതു എന്റെ തേജസ്സിന്റെ വികാസമായാണു മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. ദേവതകളുടെ പരമാർത്ഥത്വം അറിയുന്നവർ എന്റെ പരമത്വം മാത്രമാണ് അറിയുന്നത്; ബ്രഹ്മാവും, ഇന്ദ്രനും മറ്റ് ദേവന്മാരും ശക്തിയുള്ളവർ എന്റെ വിഭൂതി ഭാഗങ്ങളാണ്. പണ്ടൊരിക്കൽ നാലുമുഖനായ ബ്രഹ്മാവ് എന്റെ നാഭികമലത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചു; വൃഷഭധ്വജൻ—ശിവൻ—എന്റെ നെറ്റിയിൽ നിന്നു ഉദിച്ചു. സൃഷ്ടാവിന് രാജസികത്വം, രുദ്രന് താമസികത്വം; ഞാൻ എല്ലാറ്റിനെയും നിയന്ത്രിക്കുന്നവൻ—എനിക്കു മേലുള്ള മറ്റൊരു ദേവതയില്ല. ലോകത്തെ അതിക്രമിച്ചും സ്വതന്ത്രനായി, ഞാൻ കർമ്മവും നാശവും എല്ലാം ചെയ്യുന്നവനും സർവ്വേശ്വരനും; ഈ എന്റെ പരമമായ തേജസ്സ് ആരാണ് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്? അതിനാൽ, എന്നിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചു, ഭയമില്ലാതെ നീ പോകൂ; ഈ പരമാവസ്ഥയെ അറിയുക—ഇതാണു ഭൂതപതിയായ മഹേശ്വരൻ. ഞാൻ കാലം, കാലത്തെ നശിപ്പിക്കുന്ന കാരണമാണു; ലോകങ്ങളെ സംഹരിക്കാനാണ് ഞാൻ ഉയർന്നത്. വീരഭദ്രാ, എന്നെ 'മൃത്യുമൃത്യു' എന്നറിയുക; ഈ ദേവന്മാർ എന്റെ കൃപയാൽ ജീവിക്കുന്നു. ഈ ഗർവ്വപൂർണ്ണമായ വാക്കുകൾ കേട്ടു, അതുല്യവീര്യനായ ഹരി ചിരിച്ചു; അവൻ ഉപഹാസത്തോടെ, അധരങ്ങൾ വളച്ച് പറഞ്ഞു: "നീ സർവ്വലോകനാഥനും സംഹാരകനുമാണ്, പിനാകധാരിയും ആണെന്നു അറിയുന്നില്ലേ? നിന്റെ വ്യാജവാദങ്ങളോ കലഹങ്ങളോ നിന്റെ തന്നെ നാശത്തിനാണ് വഴിവെക്കുന്നത്. നിന്റെതും അവന്റെതുമായ മറ്റെന്ത് അവതാരങ്ങൾ ശേഷിക്കുന്നു? ആരാണ് അവയെ നിർവ്വഹിച്ചത്? ഈ കഥകൾക്ക് അവസാനം വരുന്നത് ആരോ ഒരാളാൽ തന്നെയാകും. നിന്റെ തെറ്റു നീ കണ്ട്, ഈ നിലയിലേക്കു വന്നിരിക്കുന്നു; സംഹാരത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ആ ഒരാളാൽ നീ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് നശിപ്പിക്കപ്പെടും. നീ പ്രകൃതിയാണ്, രുദ്രൻ പുരുഷൻ; അവന്റെ ശക്തി നിന്നിൽ സ്ഥാപിതമാണ്; നിന്റെ നാഭികമലത്തിൽ നിന്ന് അഞ്ചുമുഖനായ പിതാമഹൻ ജനിച്ചു. സൃഷ്ടിക്കായി, ശംകരൻ—നീലവും ചുവപ്പുമുള്ളതുമായ—കടുത്ത തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ട്, തന്റെ നെറ്റിയിൽ ലോകത്തെ ചിന്തിച്ചു. ആ ശംഭുവിന്റെ നെറ്റിയിൽ നിന്നു സൃഷ്ടിക്കായി ആ ജീവൻ ഉദിച്ചു; അതു തെറ്റല്ല. ഞാൻ ദേവാദിദേവന്റെ, മഹാഭൈരവസ്വരൂപിയുടെ, ഒരു ഭാഗം മാത്രം. നിന്റെ സംഹാരത്തിനായി, വിനയത്താലും ശക്തിയാലും ഞാൻ നിയുക്തനാണ്; അങ്ങനെ, അസുരനെ കീറിക്കളഞ്ഞു, നീ ശക്തിയുടെ ഭാഗം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. നീ അഹങ്കാരത്താൽ, ക്ഷീണമില്ലാതെ ഗർജിക്കുന്നു; ദുഷ്ടർക്കു നീ നൽകുന്ന സഹായം അവരുടെ തന്നെ നാശത്തിനാണ്. സിംഹമേ, നീ നിന്നെ മഹേശ്വരനെന്നു കരുതുന്നുവെങ്കിൽ, പുനർജനിച്ചാലും നീ സ്രഷ്ടാവോ സംഹാരകനോ സ്വതന്ത്രനോ അല്ല. ഒരു കുഭാരന്റെ ചക്രംപോലെ, പിനാകധാരിയായവൻ നിന്നെ ചലിപ്പിക്കുന്നു; ഇപ്പോഴും, ആ കച്ഛപമൂർത്തിയുടെ ഖട്ഗം നിന്റെ മേൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഹരന്റെ മാലയിൽ നീയുണ്ടെന്നു എന്തുകൊണ്ടാണ് മനസ്സിലാക്കാത്തത്? കൂർമ്മതുഷാരത്തിന്റെ ഉദയത്തിൽ ബാധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ആ ഭാഗം നീ മറന്നുപോയോ? ഇന്നലത്തെ നിന്റെ വരാഹമൂർത്തിയിൽ, താരകശത്രുവിന്റെ ശത്രു നിന്നെ കത്തിച്ചു; അതിന്റെ ത്രിശൂലത്തിന്റെ അഗ്രത്തിൽ, വിശ്വക്സേനനായ നീ, വ്യൂഹത്തിൽ വെച്ചു നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ദക്ഷയാഗത്തിൽ, യജ്ഞസ്വരൂപിയായ നിന്റെ തല ഞാൻ വെട്ടി; ഇന്നും, ബ്രഹ്മാവിന്റെ അഞ്ചാമത്തെ തല നിലനിൽക്കുന്നു. ആ ഭാഗവും ആ ശക്തിയും അവൻ ഉദ്ദേശപൂർവ്വം വേർപെടുത്തി; നീയും മരുത്‌ഗണങ്ങളും യുദ്ധത്തിൽ ദധീചിയാൽ പരാജയപ്പെട്ടു. നിന്റെ തലയിൽ ചൊറിഞ്ഞപ്പോൾ, പ്രിയപ്പെട്ട ചക്രം എവിടെ നിന്നു ലഭിച്ചുവെന്നും ആരാണ് അതു നിർമ്മിച്ചതെന്നും നീ മറന്നുപോയോ? ഞാൻ എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും പിടിച്ചുവെക്കുമ്പോൾ, നീ ക്ഷീരസമുദ്രത്തിൽ ആയിരുന്നു. നീ സത്ത്വഗുണിയായവനാണെന്നു എങ്ങനെ പറയാം, നീ ഉറക്കത്തിൽ കീഴടക്കപ്പെട്ട് നിദ്രയിൽ മുങ്ങുമ്പോൾ, രുദ്രന്റെ ശക്തി നിന്റെ ആധാരത്തിൽ നിന്ന് മുകളിലേക്കു വ്യാപിക്കുന്നു. നീ ശക്തനും ജ്വലിക്കുന്നവനും ആണെങ്കിലും, മായയാൽ മൂടപ്പെട്ടവനാണ്; നിങ്ങൾ ഇരുവരും ആ പരമശക്തിയുടെ മഹത്വം കാണാൻ കഴിയാത്തവരാണ്. വൈകുന്ഠം, ദ്യു, ഭൂമി, ഇന്ദ്രൻ, അഗ്നി, യമൻ, വരുണൻ—വിഷ്ണുവിന്റെ ആ പരമധാമം ഗ്രോസ്സ് (സ്ഥൂലമായി) കാണുന്നവർ അജ്ഞാനികൾ. അന്ധകാരത്തിന്റെ ഗർഭത്തിൽ ചന്ദ്രൻ ജനിക്കുന്നു; നീ കാലം, പരമേശ്വരൻ, മഹാകാലൻ, കാലത്തിന്റെ കാലൻ, മഹേശ്വരൻ. അതിനാൽ, നിന്റെ ഭയങ്കരസ്വരൂപം കൊണ്ട്, നീ തന്നെ മൃത്യുവിന്റെ മൃത്യുവായി മാറണം; നിശ്ചയമായിരിക്കുക, നീ വില്ലുധരൻ, സംഹാരകൻ, വീരൻ, എല്ലാവർക്കും മീതെയുള്ള സ്വാമി. ഉയർന്ന കൈകൊണ്ട് നീ ഭയങ്കരമായ പിതാവായ പിത്തം, സ്വർണ്ണമൃഗവും പക്ഷിയും; നീ ലോകത്തെ മുഴുവൻ ശിക്ഷിക്കുന്നവൻ—നീയോ നാലുമുഖനോ അല്ല. ഇങ്ങനെ എല്ലാം കണ്ടു, നീ നിന്റെ താത്വികത്വം നിന്റെ അകത്തേക്ക് പിൻവലിക്കണം; അല്ലെങ്കിൽ മഹാഭൈരവന്റെ കോപം ഇപ്പോൾ വീഴും. സ്ഥാണുവിന്റെ വജ്രംപോലെ, മരണവും നിന്റെ മേൽ വീഴും—വീരഭദ്രൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, നരസിംഹൻ ക്രോധത്തിൽ അടിയറവില്ലാതെ വലിയ ഗർജനയോടെ വീരഭദ്രനെ പിടിക്കാൻ ഓടി; അപ്പോൾ, ശിവന്റെ ശക്തിയിൽ നിന്നു ഉദിച്ച, ഭയങ്കരമായ, ശത്രുക്കളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു രൂപം ആകാശം നിറച്ച്, അപ്രതിഭാത്യമായി, വീരഭദ്രൻ രൂപംകെട്ടി പ്രത്യക്ഷമായി. അത് സ്വർണ്ണം പോലെയോ സാന്ത്വനമായതോ സൂര്യനോ അഗ്നിജനിതമോ മിന്നൽപോലെയോ ചന്ദ്രനോ ആയിരുന്നില്ല—അപ്രതിമമായ മഹേശ്വരന്റെ രൂപം. അപ്പോൾ എല്ലാ ശക്തികളും ആ ശംകരസ്വരൂപത്തിൽ ലയിച്ചു; അതിൽ നിന്നു അതിമഹത്തായ ഒരു പ്രകാശം പുറത്ത് പ്രത്യക്ഷമായി. അത് രുദ്രന്റെ ലക്ഷണങ്ങളുമായി, വിചിത്രമായ രൂപത്തിൽ; പിന്നെ, സംഹാരസ്വരൂപത്തിൽ, പരമേശ്വരൻ വ്യക്തമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.