ലിങ്ഗപുരാണമ്

ഇന്ദ്രനും വൃത്രനുമിടയിൽ മഹാസമരം നടന്നു. വിശ്വരൂപൻ തകർന്നുവീണപ്പോൾ, ശ്വേതൻ മരണുമായി സംഭാഷണം നടത്തി, ശ്വേതന്റെ خاطرത്തിൽ കാലം തന്നെ നശിച്ചു. തുടർന്ന്, ശംഭു ദേവദാരുവനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ശംകരന്റെ കഥയും, സുദർശനന്റെ വൃത്താന്തവും, സന്യാസത്തിന്റെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളുടെ സ്വഭാവങ്ങളും വിവരിക്കപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ, വിശ്വാസത്താൽ സിദ്ധനായ രുദ്രനെ ബ്രഹ്മാ വിവരിച്ചു; അതിനിടെ, മഹാബലവാനായവന്റെ ചലനം മധുവും കൈടഭനും അപഹരിച്ചു. പ്രാപ്യമായ പരമജ്ഞാനം, ഹരിയുടെ മീനാവതാരം, വിഷ്ണുവിന്റെ എല്ലാ നിലകളിലും ദിവ്യക്രീഡയായി ജനനം—ഇവയും വിവരിക്കപ്പെട്ടു. രുദ്രന്റെ അനുഗ്രഹത്തിൽ വിഷ്ണുവിന്റെയും ജിഷ്ണുവിന്റെയും ഉത്ഭവവും, അമൃതമഥനത്തിനായി ഹരി കൂർമ്മാവതാരം സ്വീകരിച്ചതും പ്രതിപാദിച്ചു. സംകർഷണന്റെ ജനനം, കൗശികിയുടെ പുനർജനനം, യദുക്കളുടെ ഉത്ഭവം, ഹരിയുടെ യാദവരൂപധാരണം—ഇവയും വിവരിക്കപ്പെട്ടു. ഹരിയുടെ അമ്മാവനായ രാജാ ഭോജന്റെ ദുഷ്ടതയും, ബാല്യകാലക്രീഡകളും, പുത്രലാഭത്തിനായി ശംകരനോടുള്ള ആരാധനയും കാണുന്നു. വൈഷ്ണവശിരസ്സിൽ നിന്നു നരൻ ഉദ്ഭവിച്ചു; ഭൂഭാരഹരണത്തിനായി ഹരി രുദ്രനെ ആരാധിച്ചു. മുൻകാലത്ത്, വൈന്യനായ പൃഥു ഭൂമിയെ ഉയർത്തി. ദേവാസുരസംഘർഷത്തിൽ ഭൃഗു വിഷ്ണുവിനെ ശപിച്ചു. കൃഷ്ണാവതാരത്തിൽ, മാധവൻ ദ്വാരകയിൽ വസിച്ചു; ദുർവാസസിന്റെ ശാപം ഹരിക്ക് ലാഭമായി. വൃഷ്ണികളും അന്ധകരും നശിക്കണമെന്ന ശാപം, ഏരകയുടെ ഉത്ഭവം, ഗദയുടെ ജനനം എന്നിവയും പ്രതിപാദിച്ചു. ഏരകാ പുല്ല് ലഭിച്ചതിനാൽ, വൃഷ്ണികൾ തമ്മിൽ കലഹം ഉണ്ടായി; അങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ സ്വകുലത്തെ ദിവ്യലീലയായി സംഹരിച്ചു. ഏരകാ പുല്ലിന്റെ ശക്തിയാൽ സ്വേച്ഛയാൽ ചലനം സംഭവിച്ചു; മോക്ഷജ്ഞാനവും ബ്രഹ്മജ്ഞാനവും വിശദമായി വിവരിച്ചു. പഴയ അന്ധകന്റെ, അഗ്നിയുടെ, ദക്ഷന്റെ, ഇന്ദ്രന്റെ, ആനയുടെ, മാൻ്റെ, പ്രഥമദേവനായ മദനന്റെ, അമരശത്രുവായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ രൂപങ്ങളെപ്പറ്റിയും വിവരിച്ചു. ഹലാഹലാസുരൻ പിനാകിയുടെ ഉപഹാസം നേരിട്ടു; ജലന്ധരന്റെ സംഹാരവും സുദർശനന്റെ ഉത്ഭവവും നടന്നു. വിഷ്ണു വരായുധം പ്രാപിച്ചു; രുദ്രന്റെ പ്രവർത്തികളും അനന്തമായ മറ്റു ദൈവികകൃത്യങ്ങളും വിവരിക്കപ്പെട്ടു. ഹരിയുടെ, പിതാമഹന്റെ, മഹാത്മാവായ ഇന്ദ്രന്റെ ശക്തിയും അനുഭവവും, ശിവലോകത്തിന്റെ വിവരണവും പ്രതിപാദിച്ചു. ഭൂമിയിലെ രുദ്രലോകം, പാതാളത്തിലെ ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രം, തപസ്സിന്റെ സ്വഭാവം, ദ്വിജന്മാരുടെ മഹിമ—ഇതെല്ലാം വിശദമായി വിവരിക്കപ്പെട്ടു. എല്ലാ രൂപങ്ങളിലും, പ്രത്യേകിച്ച് ലിംഗരൂപത്തിൽ, പരമോന്നതത്വം ക്രമത്തിൽ വിശദീകരിക്കപ്പെട്ടു. ഇതെല്ലാം മനസ്സിലാക്കി പുരാണസംഗ്രഹം ജപിക്കുന്നവർ പാപമുക്തരായി ബ്രഹ്മലോകം പ്രാപിക്കും. അവ്യക്തം ലിംഗത്തിന്റെ മൂലമാണെന്നും അതിനാൽ അവ്യക്തലിംഗം എന്നും പറയുന്നു. അവ്യക്തം ശിവൻ; ലിംഗം ശൈവം എന്നിങ്ങനെയാണ് ഓർക്കപ്പെടുന്നത്. പരമമായ ലിംഗം പ്രധാനം, പ്രകൃതിയെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുമ്പോൾ, അതിന് ഗന്ധം, വർണ്ണം, രുചി, ശബ്ദം, സ്പർശം എന്നിവയൊന്നുമില്ല. നിർഗുണം, ശാശ്വതം, അവിനാശിയെന്ന അവ്യക്തം ശിവന്റെ അടയാളമാണ്; ഗുണങ്ങളോടെ ഗന്ധം, വർണ്ണം, രുചി, ശബ്ദം, സ്പർശം എന്നിവയോടെ ഉള്ളത് മറ്റേതൊരു രൂപമാണ്. ഈ ലോകത്തിന്റെ ഉത്ഭവം, മഹാത്തത്ത്വം, സൂക്ഷ്മവും സ്ഥൂലവുമായ രൂപം, ഈ ലിംഗം സ്വയമായി അവ്യക്തത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ചു. ഏഴുവിധം, എട്ടുവിധം, പുനരായിരം പതിനൊന്നുവിധം എന്നിങ്ങനെ അവ്യക്തലിംഗങ്ങൾ മായയാൽ വ്യാപിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. അവയിൽ നിന്ന് പ്രധാനദേവന്മാരിൽ മൂന്നുപേർ, ശിവസ്വഭാവത്തോടെ, ഉദിച്ചു. ഒരൊറ്റതിൽ നിന്ന് ലോകം മൂന്നു രീതിയിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു; മറ്റൊന്ന് സംരക്ഷിക്കുന്നു. ഒരൊറ്റതിൽ നിന്ന് ലോകം ലയിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ശിവൻ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചു. അവ്യക്തവും ലിംഗവും, അവയുടെ രൂപങ്ങളും, ഇവയാണ് പ്രപഞ്ചത്തിലെ പ്രകടനങ്ങൾ. അതിനാൽ, ബ്രഹ്മാവാണ് ഈ ലോകം; അവ്യക്തനായ പ്രഭു വിത്താണ്; അവൻ തന്നെ പരമാധിപതി. വിത്ത്, ഗർഭം, വിത്തില്ലാത്തത്; വിത്തില്ലാത്തത് തന്നെ വിത്ത് എന്നു പറയുന്നു. വിത്ത്, ഗർഭം, പ്രധാനം—ഇവയിൽ സ്വയംനാമധാരിയായത് ഇവിടെ നിലകൊള്ളുന്നു. പരമാത്മാവായ ബ്രഹ്മാവ് സ്വഭാവത്തിൽ ശാശ്വതജ്ഞാനിയാണ്; ശുദ്ധനും; അതുപോലെ പുരാണത്തിൽ ശിവൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന രുദ്രനും. ശിവൻ പ്രകൃതിയെ കണ്ടപ്പോൾ, പ്രകൃതി ശൈവിയായി; സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ, അവൾ മുൻപിൽ അവ്യക്തമായിരുന്നുവെങ്കിലും ഗുണങ്ങളോടെ പ്രാപിച്ചു. അവളിൽ നിന്ന് പ്രപഞ്ചം ഉത്ഭവിച്ചു—അവ്യക്തത്തിൽ നിന്ന് പ്രത്യേകത്തിൽ വരെ; അവളാണ് ലോകധാത്രി, അജ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ശൈവപ്രകൃതിയാണ് അവൾ. ആ അജ, ചുവപ്പ്, വെള്ള, കറുപ്പ് നിറങ്ങളിൽ, അനേകം ജീവികളുടെ ഏക മാതാവാണ്; അവന്റെ സ്വന്തം രൂപത്തിൽ ആസ്വദിച്ച് അവളോടൊപ്പം ചേർന്നു. മറ്റൊരു അജ അവളെ അനുഭവിച്ച് വിട്ടുപോകുന്നു; ലോകങ്ങളുടെ അജമാതാവ് അജനൊപ്പം നിലകൊള്ളുന്നു. അജയുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം, സൃഷ്ടിക്കാലത്ത്, അവളിൽ നിന്ന് മഹത് ഉദിച്ചു; അതിന് മൂന്ന് ഗുണങ്ങളുണ്ട്, പുരുഷൻ അതിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. സൃഷ്ടിക്കാനാഗ്രഹിച്ച മഹത്, അവ്യക്തത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് സ്വയം നിലകൊള്ളുന്നു; അവിടുനിന്ന് വ്യക്തമായ സൃഷ്ടി ഉദിക്കുന്നു. മഹത്തിൽ നിന്ന്, സംകല്പശക്തിയും നിർണ്ണയശക്തിയും ഉദിക്കുന്നു; ഗുണത്രയയുക്തമായ മഹത്തിൽ നിന്ന്, രാജസികമായ അഹങ്കാരം ഉദിച്ചു. മഹത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ച അഹങ്കാരം, തമോഗുണം ആധിക്യമായതുകൊണ്ട്, സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങൾ—ജീവികളുടെ സ്രഷ്ടാക്കൾ—ഉദിച്ചു. അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് ശബ്ദതത്വം ഉദിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് അക്ഷരമായ ആകാശം; ശബ്ദസ്വഭാവമുള്ള ആകാശം അതിനെ ആവർണിച്ചു, ശബ്ദത്തിന് കാരണം ആകാശമാണ്. സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളിൽ നിന്ന് ഭൗതികഭൂതങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി നടന്നു; ആകാശത്തിൽ നിന്ന് സ്പർശതത്വം, അതിൽ നിന്ന് വായു ഉദിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ഈ മഹത്തായ വിശുദ്ധ കഥകൾ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിച്ച് സൃഷ്ടിയുടെ, ദേവതകളുടെ, ലിംഗത്തിന്റെ, പരമസത്യത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.