ലിങ്ഗപുരാണമ്

ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരുമൊത്ത് ആ മഹാപുരുഷനെ, അതായത് ശാശ്വതമായ വരാഹമൂർത്തിയെ, ആനന്ദത്തിൽ കംപിച്ച സ്വരത്തിൽ വന്ദിച്ചു. അവൻ ദണ്ഡധാരിയായ കർണ്ണധരൻ, ദന്തവാനായ മഹാവരാഹൻ. അവർ പറഞ്ഞു: “സർവ്വശക്തനായ നാരായണനേ, ബ്രഹ്മാവായ പരമാത്മാവേ, സൃഷ്ടികർത്താവേ, രക്ഷകനേ, ഭൂമിയെ ഉയർത്തിയവനേ, ദേവശത്രുക്കളെ സംഹരിച്ചവനേ, ദേവേന്ദ്രന്മാരുടെ നേതാവേ, എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളുടെ കർത്താവേ, ഞങ്ങൾ നിന്നെ വന്ദിക്കുന്നു.” “നിനക്ക് എട്ട് രൂപങ്ങളുണ്ട്, അനന്തരൂപങ്ങളുമുണ്ട്; നീ ആദിദേവൻ, അനന്തന്മാരാൽ അറിയപ്പെടുന്നവൻ; ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാ പ്രവർത്തികളും നിന്റെ കൃപയാൽ നടക്കുന്നു. ദേവാദിദേവനേ, ലോകനാഥനേ, മഹാവരാഹനേ, വിഷ്ണുവേ, ദയയുള്ളവനേ, ഞങ്ങളെ അനുഗ്രഹിക്കണമേ.” ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് തന്നെ, ഭവാനേ, ദാനവരുടെ നേതാക്കളും അവരുടെ പുത്രന്മാരും അനുചിതരുമായവരും, നിന്റെ ഏകദന്തത്തിന്റെ അഗ്രഭാഗം കൊണ്ട് മാത്രം സംഹരിക്കപ്പെട്ടു. ഭൂമിയെ നീ ഉയർത്തിയപ്പോൾ, അതിന്റെ മേൽ മലകൾ നിലകൊണ്ടിരുന്നു; എല്ലാ ജീവികളും സമുദ്രങ്ങളും ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും നിന്നെ സേവിച്ചു; നിന്റെ ചന്ദ്രസദൃശമായ മുഖം അവരാൽ ആരാധിക്കപ്പെട്ടു. ദേവന്മാർക്ക് ദാനവന്മാരെ നേരെ ജയമുണ്ടാക്കിയത് നിന്റെ ശക്തിയാൽ മാത്രമാണ്. വാഗ്ദേവിയെ നീ അനുഗ്രഹിച്ചു; അതിനാൽ ദേവന്മാർക്ക് വിജയവും അനുഗ്രഹവും ലഭിച്ചു. ഭൂമി പാതാളത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവളെ നിന്റെ പുറകിൽ നക്ഷത്രാദികളോടുകൂടി നീക്കിക്കൊണ്ടുപോയി. ലോകങ്ങളുടെ ഹിതത്തിനായി പുണ്യശലിനിയായ ഭവാൻ ഭൂമിയെ പാതാളത്തിലെ ഗർഭത്തിൽ എടുത്തു, പിന്നെ അവളെ ഉയർത്തി. ഈ ലോകം മുഴുവൻ നിന്റെ കൃപയാൽ നിലകൊള്ളുന്നു; നീ ലോകഗുരുവാണ്. ഇങ്ങനെ, വാഗ്ദേവതാവു വിഷ്ണുവിനെ അനേകം സ്തുതികളാൽ ആരാധിച്ചു, അമരന്മാരോടൊപ്പം ഭക്ത്യാ നമസ്കരിച്ചു. ഹരിയുടെ കൃപയാൽ പ്രജാപതി അനേകം വരങ്ങൾ നേടി. അതിനുശേഷം ദേവന്മാരും മഹർഷിമാരും ഭൂമിയെ ഉയർത്തി, അവരുടെ തലയിൽ വച്ചുകൊണ്ട് ചക്രധാരിയായ ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നമസ്കരിച്ചു. ഈ മഹാവരാഹൻ, കൃഷ്ണൻ, അനായാസമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന, ശതബാഹുവായ വിഷ്ണു തന്നെയാണ് ഭൂമിയെ ഉയർത്തിയത്. “മഹാവ്യാപ്തിയായ ഭൂമിദേവി, നീ ഈ ഭൂമി, അക്ഷയമായ കാമധേനു, ലോകങ്ങളുടെ ആധാരം; കിളർപ്പുള്ള മണ്ണേ, ഞങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യണമേ,” എന്നു അവർ പ്രാർത്ഥിച്ചു. “വരദായിനിയായ, കമലനയനിയായ ഭഗവാനേ, മനസ്സ്, വാക്ക്, കർമം എന്നിവയാൽ നീ പാപം ദഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കയാൽ, നിന്റെ കൃപയാൽ ഞങ്ങൾ ജീവിക്കുന്നു,” എന്നു അവർ പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ ദേവന്മാർ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ഭൂമിദേവി അവർക്കു വരാഹന്റെ ദന്തംകൊണ്ട് തുളച്ചെടുത്ത മണ്ണിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു: “ഈ മണ്ണ് ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ചുകൊണ്ട് തലയിൽ ധരിക്കുന്നവൻ പാപമുക്തനാകുന്നു, ദീർഘായുസ്സും ബലവും ഭാഗ്യവും പുത്രപൗത്രസമ്പത്തും ലഭിക്കുന്നു.” അവൻ തന്റെ കര്‍മഫലങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം, ഭൂമിയിൽ സ്വർഗ്ഗം അനുഭവിച്ച്, ദേവന്മാരോടൊപ്പം ആനന്ദിക്കുന്നു; പിന്നെ, വരാഹസ്വരൂപം വിട്ട് ദേവൻ ക്ഷീരസമുദ്രത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. പാപരഹിതനായ വരാഹൻ തൻ്റെ മഹാബലമുള്ള നെഞ്ച് ദേവാദിദേവന്റെ ദന്തഭാരത്തിൽ ചുരുണ്ടപ്പോൾ ഭൂമി വീണ്ടും പ്രകമ്പിച്ചു. അപ്പോൾ, ഭവൻ (ശിവൻ) അതു കണ്ടു, സർവ്വലോകനാഥൻ, ആ ദന്തം എടുത്തു തന്റെ അലങ്കാരത്തിനായി സ്വന്തമാക്കി. മഹാദേവൻ ആ ദന്തം തന്റെ ജടാമുടിയുടെ അറ്റത്തിൽ വലിയ നെഞ്ചിൽ ധരിച്ചു; ദേവന്മാരും ഇന്ദ്രനും ചേർന്ന് ദേവാദിദേവന്റെ മഹത്വം പാടിപ്പാടിച്ചു. ഇങ്ങനെ, സൃഷ്ടിജലപ്രളയകാലത്തും, വിഷ്ണുവിന്റെ ശരീരത്തെയും ദേവാദിദേവൻ തന്റെ ലീലാവിഭവത്തിൽ ഭൂമിയിൽ സ്ഥാപിച്ചു. ബ്രഹ്മാദിദേവന്മാരുടെ ലീലാവിഭാഗംകൊണ്ടും, ഭഗവാൻ അവരുടെ ശരീരഭാഗങ്ങൾകൊണ്ടും അലങ്കരിക്കപ്പെടുന്നു; ഭഗവാൻ ഇച്ഛിച്ചില്ലെങ്കിൽ മാത്രമേ അങ്ങിനെ സംഭവിക്കൂ. മഹേശ്വരൻ ആ ദന്തം ധരിച്ചില്ലെങ്കിൽ, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് മോക്ഷം എങ്ങനെ ലഭിക്കും? പണ്ടെ, ഹിരണ്യാക്ഷന്റെ മൂത്ത സഹോദരൻ, ഹിരണ്യകശിപു, നരസിംഹനാൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു എന്നാണ് ശ്രുതിയിലുള്ളത്. അയാളെ എങ്ങനെ നശിപ്പിച്ചു എന്ന് പറയൂ. ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ പുത്രനായ പ്രഹ്ലാദൻ, ധർമ്മത്തിൽ പണ്ഡിതനായിരുന്നു; സത്യശീലനും തപസ്സുകാരനും ഉത്തമബുദ്ധിയുമായിരുന്നു. ജനിച്ചതു മുതൽ തന്നെ അവൻ അക്ഷരമായ ദേവാദിദേവനായ വിഷ്ണുവിനെ, സർവ്വജ്ഞനെയും സർവവ്യാപിയെയും, ദേവതകളുടേയും ഉത്ഭവമായവനെയും ആരാധിച്ചു. ആ ആദിപുരുഷൻ, പരബ്രഹ്മസ്വരൂപൻ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഇശ്വരൻ, സൃഷ്ടി-സ്ഥിതി-സംഹാരങ്ങളുടെ കാരണം, അവനെ പ്രഹ്ലാദൻ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചു. തന്റെ പുത്രൻ ഇങ്ങനെ സമാധാനത്തോടെ ഭഗവാനെ ഭജിക്കുന്നതു കണ്ടു, ഹിരണ്യകശിപു ആവർത്തിച്ച് “നാരായണായ നമഃ! ഗോവിന്ദായ നമഃ!” എന്നു ഉച്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവനെ ഇങ്ങനെ സ്തുതിക്കുന്നതു കണ്ടു, ദേവശത്രുവായ ഹിരണ്യകശിപു ദുഷ്ടചിന്തകളോടെ പറഞ്ഞു: “നീ എന്നെ അറിയുന്നില്ല, മൂഢാ! ഞാൻ ദൈത്യരും ദേവന്മാരും എല്ലാം ഭയപ്പെടുന്ന ശാശ്വതനായ ഭഗവാനാണ്.” “പ്രഹ്ലാദാ, ദ്വിജന്മാർക്കും ദേവന്മാർക്കും ദുഃഖം നൽകുന്ന മക്കളിൽ നീ ഏറ്റവും ദുഷ്ടൻ! വിഷ്ണുവോ, ബ്രഹ്മാവോ, ഇന്ദ്രോ, വരുണനോ ആരാണു? വായു, സോമ, ഈശാന, പാവക—എനിക്ക് തുല്യനായ ആരുമില്ല; എന്നെ മാത്രം ഭക്ത്യാ ആരാധിക്കണം; നാരായണനെ എപ്പോഴും അവഗണിക്കണം.” “പ്രഹ്ലാദാ, നീ ജീവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ കേൾക്കു; നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ പറയൂ.” ഇങ്ങനെ ഹിരണ്യകശിപു പറഞ്ഞുവെങ്കിലും, പ്രഹ്ലാദൻ വീണ്ടും “നാരായണായ നമഃ” എന്നു ജപിച്ചു, ദൈത്യപുത്രന്മാരെ അതേ ഭഗവാനെ ഭജിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു. അവൻ ബ്രഹ്മജ്ഞാനത്തിന്റെ അതിരുകളില്ലാത്ത പാഠവും അവർക്കു പഠിപ്പിച്ചു; അതു ഇന്ദ്രനുമുപരി നേടാനാവാത്ത ജ്ഞാനമായിരുന്നു. തന്റെ കൽപ്പന മകനാൽ ലംഘിക്കപ്പെട്ടതു കണ്ടു, ഹിരണ്യകശിപു ദാനവന്മാരോട് പറഞ്ഞു: “ഈ ദുഷ്ടപുത്രൻ പലവിധത്തിലും മരണം അർഹിക്കുന്നു; നിങ്ങൾ അവനെ കൊല്ലണം.” അങ്ങനെ ആ ദുഷ്ടദൈത്യൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദാനവർ ദേവാദിദേവന്റെ ഭക്തനായ, അക്ഷരനായ പ്രഹ്ലാദിനെ ആക്രമിച്ചു. എന്ത് ചെയ്താലും, ദൈവത്തിന്റെ കൃപയാൽ, ക്ഷീരസമുദ്രത്തിൽ ശയിക്കുന്ന ഭഗവാന്റെ ശക്തിയിൽ, ദൈവപുത്രനു ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. അപ്പൊൾ, ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ അഹങ്കാരം തകർന്നപ്പോൾ, ഭഗവാൻ അവിടെ നരസിംഹസ്വരൂപം ധരിച്ച് പ്രത്യക്ഷനായി, അവനെ കൊല്ലാൻ എത്തി. അവൻ ആ ദുഷ്ടദാനവനെ കൊല്ലുകയും, തന്റെ മകനെ കണ്ട്, നൂറുകൈകളാൽ അവനെ വെട്ടിപൊളിക്കുകയും ചെയ്തു. ആ ദൈത്യനെ ബന്ധുക്കളോടുകൂടി സംഹരിച്ച ശേഷം, പാപനാശകനായ ഭഗവാൻ, പ്രളയകാലത്തിലെ അഗ്നിപോലെ, ദാനവരാജാവിനെ ഭയപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി. നരസിംഹന്റെ ഭയാനകമായ കരച്ചിലുകൾ കേട്ട്, ലോകം മുഴുവൻ ഭയപ്പെട്ടു; ബ്രഹ്മലോകം വരെ എല്ലാ സത്പുരുഷന്മാരും വിറച്ചു.