ലിങ്ഗപുരാണമ്

യോഗസാധനയിലേക്കുള്ള ആന്തരികമായ പന്ത്രണ്ടുവിധമായ അഭ്യാസം യോഗചിത്തശുദ്ധിയാണെന്ന് പറയുന്നു. ഈ ചിത്തശുദ്ധി തലമുടിയുടെ മുകളിലെ കിരീടത്തിൽ നൂറോ അമ്പതോ പ്രാവശ്യം ഉറപ്പിച്ചു നിലനിർത്തണം. ഒരാൾക്ക് ഈ ചിത്തശുദ്ധി നിലനിർത്താൻ കഴിയാതെ ക്ഷീണിതനാകുമ്പോൾ, ശ്വാസം മേലോട്ടു ചലിക്കുന്നു; അപ്പോൾ, ശരീരം മുഴുവൻ ഒം എന്ന അക്ഷരത്തോടൊപ്പം നിറയ്ക്കണം. ഇങ്ങനെ, യോഗി ഒം-മയനാവുന്നു; അക്ഷരത്തിൽ അവൻ അക്ഷരനാകുന്നു. ഇനി, ഒം അക്ഷരത്തെ പ്രാപിക്കുന്നതിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം. ഒം-ന് മൂന്നു ഘടകങ്ങളുണ്ട്; അവയിൽ ഉള്ള വ്യഞ്ജനമാണ് ഭഗവാൻ. ആദ്യഘടകം മിന്നൽപോലെയാണ്, രണ്ടാമത്തേത് തമോഗുണമുള്ളതായാണ് ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നത്. മൂന്നാമത്തെ ഘടകം ഗുണരഹിതവും അക്ഷരപ്രാപ്തിയിലേക്കും നയിക്കുന്നതുമാണ്; ഇത് ഗന്ധാരീനാമത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്നു, ഗന്ധാരസ്വരത്തിൽ നിന്നുമാണ് ഉത്ഭവം. ഇത് അരിയുടെ നടക്കൽപോലെ സൂക്ഷ്മമായി തലമുടിയുടെ മുകളിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നു; ഒം ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ അതു തലമുടിയുടെ മുകളിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വ്യാപിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, യോഗി ഒം-മയനാകുന്നു; അക്ഷരത്തിൽ അവൻ അക്ഷരനാകുന്നു. പ്രണവം ധനുവാണ്, ആത്മാവ് അമ്പാണ്, ബ്രഹ്മം ലക്ഷ്യമാണ്. ഒരാൾ ജാഗ്രതയോടെ അമ്പുപോലെ അതിനെ തുളച്ച് അതുമായി ഏകീകരിക്കണം. ഈ ഒം എന്ന ഏകാക്ഷരം ഹൃദയഗുഹയിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ലക്ഷ്യമാണ്. 'ഒം' മൂന്നു ലോകങ്ങളാണ്, മൂന്നു വേദങ്ങളാണ്, മൂന്നു അഗ്നികളാണ്; അതുപോലെ വിഷ്ണുവിന്റെ മൂന്നു പാദങ്ങളും, ഋക്, സാമ, യജുസ് സ്തോത്രങ്ങളും. മൂന്നു ഘടകങ്ങളും അരഘടകവും യഥാർത്ഥത്തിൽ മനസ്സിലാക്കണം; അതു പ്രയോഗിക്കുന്ന യോഗി ആ ലോകത്തോടു ഐക്യപ്പെടുന്നു. 'അ' എന്ന അക്ഷരം അക്ഷരമാണെന്ന് അറിയണം, 'ഉ' അതിനോട് ചേർന്നതാണ്, 'മ്' ആ ഇരട്ടയും ചേർന്ന് ഒം എന്ന മൂന്നു ഘടകമുള്ള അക്ഷരമാകുന്നു. 'അ' ഭൂമിയാണു, 'ഉ' അന്തരീക്ഷം, 'മ്' സ്വർഗ്ഗലോകം. ഒം ആ മൂന്നു ലോകങ്ങളാണ്; അതിന്റെ തല ഭാഗം പരമോന്നതമായ സ്വർഗ്ഗമാണ്. ലോകങ്ങളിലെ എല്ലാ അംഗങ്ങളും ആ ബ്രഹ്മവും പരമാവസ്ഥയുമാണ്. അളവില്ലാത്ത ഭാഗം രുദ്രലോകമാണ്; അളവില്ലാത്ത അവസ്ഥ ശിവാവസ്ഥയാണ്. അതിനാൽ, പ്രത്യേക ജ്ഞാനത്തോടെ ആ അവസ്ഥയെ ആരാധിക്കണം. ആനന്ദം പ്രാപിക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ആ അളവില്ലാത്ത അക്ഷരത്തെ പരിശ്രമത്തോടെ ആരാധിക്കണം. ആദ്യഘടകം ചെറുതാണ്, രണ്ടാമത്തേത് ദീർഘമാണ്, മൂന്നാമത്തേത് നീണ്ടതാണ്. ഈ ഘടകങ്ങൾ കൃത്യമായി ക്രമത്തിൽ മനസ്സിലാക്കണം; എത്രത്തോളം നിലനിർത്താൻ കഴിയുമോ അത്ര മാത്രം അഭ്യസിക്കണം. ആത്മാവിലും ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലും മനസ്സിലും ബുദ്ധിയിലും അർദ്ധഘടകമെങ്കിലും ചിന്തിക്കുന്നവൻ നേടുന്ന ഫലം കേൾക്കൂ: നൂറ് വർഷം മാസംതോറും അശ്വമേധയാഗം ചെയ്യുന്നവൻ നേടുന്ന പുണ്യം ഇതു പ്രയോഗിക്കുന്നവനും നേടുന്നു. കഠിനമായ തപസ്സിലൂടെയും ധാരാളം ദാനങ്ങളോടുകൂടിയ യാഗങ്ങളിലൂടെയും ഈ ഘടകത്തിന്റെ ശരിയായ പ്രയോഗത്തിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന ഫലം ലഭ്യമാകില്ല. ഇവയിൽ പ്ലുതഘടകം നിർദേശിച്ചിരിക്കുന്നു; ഗൃഹസ്ഥരും യോഗികളും ഇതു മാത്രം അഭ്യസിക്കണം. പ്രത്യേകിച്ച്, അണിമ തുടങ്ങിയ അഷ്ടസിദ്ധികളിൽ ഈ ഘടകം അറിയണം; അതിനാൽ, ദ്വിജന്മാരേ, അതു അഭ്യസിക്കൂ. ഇങ്ങനെ യോഗയോടെ ഐക്യമായവൻ, ശുദ്ധനും ഇന്ദ്രിയജയനും ആത്മജ്ഞാനിയുമാകുന്നവൻ, ദ്വിജന്മാരേ, എല്ലാം പ്രാപിക്കും. അതിനാൽ, ജ്ഞാനികൾ പാശുപതയോഗത്തിലൂടെ ആത്മാവിനെ ചിന്തിക്കണം; ശുദ്ധരും ആത്മജ്ഞാനികളും സംശയമില്ലാതെ മോക്ഷം പ്രാപിക്കും. ആത്മചിന്തയിൽ ലീനനായ ബ്രാഹ്മണൻ ഋഗ്, യജുർ, സാമവേദങ്ങളും ഉപനിഷത്തുകളും യോഗജന്യമായ ജ്ഞാനവും പ്രാപിക്കും. ദേവതകളുമായി ഐക്യമായവൻ വീണ്ടും ജനിക്കില്ല; ഗർഭപഥം ഉപേക്ഷിച്ച് ശാശ്വതാവസ്ഥയിലേക്കെത്തും. പഴുത്ത ഫലം കാറ്റ് തട്ടി വൃക്ഷത്തിൽ നിന്ന് വീഴുന്നതുപോലെ, രുദ്രനോട് പ്രണാമം ചെയ്യുമ്പോൾ പാപങ്ങൾ നശിക്കുന്നു. രുദ്രനോട് പ്രണാമം ചെയ്യുന്നിടത്ത് എല്ലാ കർമ്മഫലവും ഉറപ്പാണ്; മറ്റ് ദേവന്മാർക്ക് പ്രണാമം ചെയ്താൽ ആ ഫലം ലഭ്യമാകില്ല. അതിനാൽ, യോഗി പ്രതിദിനം മൂന്നു പ്രാവശ്യം മഹാദേവനെയും പത്തുഗുണമായ ബ്രഹ്മനെയും, ബ്രഹ്മന്റെ വിപുലതകളെയും ആരാധിക്കണം. ഇങ്ങനെ ധ്യാനശക്തിയോടെ തൻ്റെ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ ശിവയോടു ഐക്യപ്പെടുന്നു; തന്റെ മൂന്നു കുടുംബങ്ങളെയും ഉന്നതിയിലേക്കുയർത്തുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ, മരണസമീപം കണ്ടു, വാർണാസിയിലെ അവിമുക്തേശ്വരനിലേക്കു പോയാൽ ശുദ്ധി ലഭിക്കും. ഏതുവിധത്തിലും ഒരാൾ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചാൽ മോക്ഷം ലഭിക്കും; ശ്രീപർവതത്തിലും ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചാൽ അതുപോലെ. അവൻ ശിവയോടു ഐക്യപ്പെടുന്നു—ഇവയിൽ സംശയമില്ല; അവിമുക്തം പരമക്ഷേത്രമാണ്, എല്ലായ്പ്പോഴും ജീവികൾക്ക് മോക്ഷം നൽകുന്നു. മരണസമീപത്തിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ജ്ഞാനികൾ അതിനെ സേവിക്കണം. ഇവിടെ, സുഗമമായ സൂതനേ, വാർണാസി ഇത്രയും പവിത്രമാണെങ്കിൽ, അതിന്റെ മഹത്വം ഞങ്ങൾക്ക് വിശദമായി പറയേണ്ടതുണ്ട്. ഈ അവിമുക്തക്ഷേത്രത്തിന്റെ മഹത്വം പരമ്പരാഗതമായി ഞങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഞാൻ ശരിയായ രീതിയിൽ, സംക്ഷിപ്തമായി, വാർണാസിയിലെ അവിമുക്തക്ഷേത്രത്തിന്റെ മഹത്വം ഭഗവാൻ ഭവൻ പറഞ്ഞതുപോലെ വിവരിക്കാം. കോടികൾക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം പോലും, ബ്രഹ്മാവായ ഞാൻ പോലും അതിന്റെ മഹത്വം മുഴുവനായി വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല. പണ്ടൊരു കാലത്ത്, നീലയും ചുവപ്പും നിറമുള്ള ശങ്കരൻ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഹിമവതിന്റെ ഉച്ചിയിൽ നിന്ന് ഹൈമവതിയായ ദേവിയോടും ഗണാധിപന്മാരോടുമൊപ്പം ഇറങ്ങി. അവർ വാർണാസിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ, ശങ്കരൻ അവിമുക്തേശ്വരലിംഗം പ്രതിഷ്ഠിച്ചു അവിടെ വസിച്ചു.