ലിങ്ഗപുരാണമ്

ഒരു മനുഷ്യൻ തുറന്നവേദിയിൽ, പകലോ രാത്രിയോ, ആരാണെന്നു അറിയാതെ കൊല്ലപ്പെടുമ്പോൾ, അവന്റെ ജീവൻ ദേഹത്തിൽ നിന്ന് വിടർന്നു പോകുന്നു; അവൻ ഇനി ജീവിച്ചിരിയുന്നില്ല. അങ്ങനെ തന്നെ, ഒരാൾക്ക് സ്വപ്നത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ അഗ്നിയിലാണ് കടന്നുപോകുന്നത്, അല്ലെങ്കിൽ അവൻ തന്റെ ഓർമ്മകൾ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, അതും ജീവന്റെ അവസാനമാണ്. സ്വപ്നത്തിൽ തന്നെ, ഒരാൾ തന്റെ തന്നെ വെള്ള, കറുപ്പ്, ചുവപ്പ് വസ്ത്രം കാണുകയാണെങ്കിൽ, മരണത്തിന്റെ കാലം അടുത്തിരിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ സൂചനയാണിത്. ഇത്തരത്തിലുള്ള അശുഭസൂചനകൾ ശരീരത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ, അതിന്റെ സമയമെത്തിയപ്പോൾ, ജ്ഞാനികൾ ദുഃഖവും നിരാശയും ഉപേക്ഷിച്ച് സമത്വഭാവത്തിൽ നിലകൊള്ളണം. അങ്ങനെയുള്ളവൻ കിഴക്കോട്ട് അല്ലെങ്കിൽ വടക്കോട്ട്, ശുദ്ധവും സമതലവുമായ, അത്യന്തം സ്ഥിരവുമായ, ജീവികൾ ഇല്ലാത്ത ഒറ്റപ്പെട്ട സ്ഥലത്ത് പോകണം. വടക്ക് അല്ലെങ്കിൽ കിഴക്ക് ദിശയിലായി മുഖം തിരിച്ച്, മനസ്സിലൊരു ശാന്തതയോടെ, സ്വസ്തികാസനത്തിൽ ഇരുന്നു, മഹേശ്വരനെ സ്മരിച്ചു വന്ദനം ചെയ്യണം. ശരീരവും തലയും കഴുത്തും നേരെയാക്കി, ചുറ്റും നോക്കാതെ, കാറ്റില്ലാത്ത സ്ഥലത്ത് വെച്ചിരിക്കുന്ന വിളക്ക് പോലെയാണ് മനസ്സിന്റെ അവസ്ഥയാകേണ്ടത്—അത് ഇളകാതെ, അശാന്തമാകാതെ. കിഴക്ക് അല്ലെങ്കിൽ വടക്ക് ചായുന്ന സ്ഥലത്ത്, ആ ശാസ്ത്രജ്ഞനായവൻ, ആഗ്രഹവും സംശയവും ആനന്ദവും ദുഃഖവും ഉപേക്ഷിച്ച്, യോഗാഭ്യാസം ആരംഭിക്കണം. മനസ്സുപൂർവ്വം ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ച്, ശുദ്ധമായ ധ്യാനത്തിൽ സ്ഥിരമായി, മൂക്കിലും നാവിലും കണ്ണിലും സ്പർശത്തിലും ആ ധ്യാനമാവിഷ്കരിക്കണം. ചെവികളിലും മനസ്സിലും ബുദ്ധിയിലും ഹൃദയത്തിലും, സമയവും പ്രവൃത്തികളും മനസ്സിലാക്കി, ആ ധ്യാനത്തിൽ നിലകൊള്ളണം. ഇങ്ങനെ ആന്തരികമായി പതിനേരടി ഈ ധ്യാനപദ്ധതിയാണ് യോഗധാരണ എന്ന് പറയുന്നത്; ഈ ധാരണയെ കിരീടത്തിൽ നൂറോ അമ്പതോ തവണ നിലനിർത്തണം. ധ്യാനത്തിൽ അശാന്തനായാൽ, ശ്വാസം മുകളിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു; അപ്പോൾ 'ഓം' എന്ന അക്ഷരത്തോടൊപ്പം ശരീരം ശ്വാസത്തോടെ നിറയ്ക്കണം. അങ്ങനെ യോഗി 'ഓം' ന്റെ സ്വരൂപമായിത്തീരും; അവൻ അക്ഷരമായതിൽ അക്ഷരനായി. പിന്നീട്, ആ 'ഓം' ന്റെ സ്വരൂപലക്ഷണങ്ങൾ വിശദീകരിക്കാമെന്ന് പറയുന്നു. 'ഓം' ന്റെ മൂന്നു അളവുകളുണ്ട്; അതിലെ വ്യഞ്ജനം ഭഗവാനാണ്. ആദ്യ അളവ് മിന്നൽപോലെയാണ്, രണ്ടാമത്തേത് തമോഗുണം നിറഞ്ഞതാണ്. മൂന്നാമത്തേത് ഗുണരഹിതവും അക്ഷരത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നതുമാണ്; അതിനെ ഗന്ധാരീ എന്നും പറയുന്നു, ഗന്ധാരസ്വരത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ചതും. ചിതലയുടെ നടപ്പുപോലെയുള്ള സ്പർശത്തോടെ ഇത് കിരീടത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നു; 'ഓം' പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ അതു പുറത്തേക്ക് നീങ്ങുന്നു. അങ്ങനെ യോഗി 'ഓം' ന്റെ സ്വരൂപമായിത്തീരും; അക്ഷരത്തിൽ അക്ഷരനാകും. പ്രണവം വില്ലാണ്, ആത്മാവ് അമ്പാണ്, ബ്രഹ്മം ലക്ഷ്യമാണ്. വിലയാൽ അമ്പ് ലക്ഷ്യത്തിൽ കുത്തുന്നതുപോലെ, ജാഗ്രതയോടെ അതിനെ കുത്തി, അതിൽ ലയിക്കണം. ഈ ഏകാക്ഷരമായ 'ഓം' ഹൃദയഗുഹ്യത്തിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ലക്ഷ്യമാണ്. 'ഓം' മൂന്നു ലോകങ്ങളാണ്, മൂന്നു വേദങ്ങളും മൂന്നു അഗ്നികളും; വിഷ്ണുവിന്റെ മൂന്നു ചുവടുകളും, ഋക്, സാമ, യജുര്‍ മന്ത്രങ്ങളും ഇതാണു. മൂന്നു അളവുകളും അർദ്ധ അളവും ശരിയായി മനസ്സിലാക്കണം; അതിനെ പ്രയോഗിക്കുന്ന യോഗി ആ ലോകത്തോടു ഐക്യപ്പെടുന്നു. 'അ' എന്ന അക്ഷരമാണ് അക്ഷരം, 'ഉ' അതിനോടു ചേർന്നതും, 'മ' 'അ'യുടെയും 'ഉ'യുടെയും കൂട്ടായ്മയുമാണ്—ഇങ്ങനെ 'ഓം' ന്റെ മൂന്നു അളവുകൾ. 'അ' ഭൂമിയെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, 'ഉ' അന്തരീക്ഷം, 'മ' സ്വർഗ്ഗലോകം. 'ഓം' മൂന്നു ലോകങ്ങളാണ്; അതിന്റെ തല ഭാഗം പരമാവധി സ്വർഗ്ഗമാണ്. ലോകങ്ങളുടെ എല്ലാം അവയവങ്ങളും ആ ബ്രഹ്മമാണ്, അതാണ് പരമപദം. അളവില്ലാത്ത ഭാഗം രുദ്രലോകവും, അളവില്ലാത്ത അവസ്ഥ ശിവസ്ഥിതിയും ആണെന്ന് പ്രത്യേകജ്ഞാനത്തിലൂടെ അറിയണം; അതിനാൽ അതിനെ ആരാധിക്കണം. നിത്യാനന്ദം ആഗ്രഹിച്ച്, ധ്യാനത്തിൽ സന്തോഷിക്കുന്നവൻ ആ അളവില്ലാത്ത അക്ഷരത്തെ ശ്രദ്ധയോടെ ആരാധിക്കണം. ആദ്യ അളവ് ചെറുതാണ്, രണ്ടാമത്തേത് ദീർഘവും മൂന്നാമത്തേത് അതിവിശാലവും ദീർഘവുമാണ്. ഈ അളവുകൾ യഥാക്രമം ശരിയായി മനസ്സിലാക്കി, എത്രത്തോളം നിലനിർത്താൻ കഴിയുന്നുവോ അത്രയേ അഭ്യസിക്കേണ്ടത്. ആത്മാവിനെയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും മനസ്സിനെയും അർദ്ധ അളവിലെങ്കിലും ധ്യാനിക്കുന്നവൻ നേടുന്ന ഫലത്തെക്കുറിച്ച് കേൾക്കൂ. ഒരാൾ മാസങ്ങളോളം, നൂറു വർഷം അശ്വമേധയാഗം നടത്തി സമ്പാദിക്കുന്ന പുണ്യം, ഈ അളവിന്റെ അഭ്യാസത്തിലൂടെ ലഭിക്കും. കഠിനതപസ്സു കൊണ്ടോ, ധാരാളം ദാനങ്ങളോടുകൂടിയ യാഗങ്ങൾ കൊണ്ടോ ഈ ഫലം നേടാൻ കഴിയില്ല; അളവിന്റെ ശരിയായ അഭ്യാസം കൊണ്ടേ അതു ലഭ്യമാവൂ. ഇവയിൽ 'പ്ലുത' എന്ന അളവാണ് നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നത്; ഗൃഹസ്ഥരും യോഗികളും അതിനെയാണ് അഭ്യസിക്കേണ്ടത്. എട്ടു സിദ്ധികൾക്ക് തുടക്കം കുറിക്കുന്ന ഈ അളവാണ് പ്രധാനമായും അറിയേണ്ടത്; അതിനാൽ, ദ്വിജന്മാരേ, അതിനെ അഭ്യസിക്കൂ. ഇങ്ങനെ യോഗത്തിൽ ലയിച്ച, ശുദ്ധനും സ്വസംയമനമുള്ളവനും ഇന്ദ്രിയജയനും ആത്മാവിനെ അറിയുന്നവനും ആയാൽ, അവൻ എല്ലാം നേടും. അതിനാൽ, പാശുപതയോഗങ്ങളാൽ ആത്മാവിനെ ചിന്തിക്കണം; ശുദ്ധന്മാരായ ആത്മജ്ഞാനികൾക്ക് സംശയമില്ല. ആത്മധ്യാനത്തിൽ ലീനനായ ബ്രാഹ്മണൻ ഋക്, യജുർ, സാമവേദങ്ങൾ, ഉപനിഷത്തുകൾ, യോഗത്തിൽ നിന്നുള്ള ജ്ഞാനം എന്നിവ നേടുന്നു. അവൻ എല്ലാ ദേവതകളോടും ഐക്യപ്പെടുന്നു; പിന്നെ ജനനം ഉണ്ടാകില്ല; ഗർഭപാതയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കേണ്ടതില്ല, ശാശ്വതപദം നേടുന്നു. കായം പാകമാകുമ്പോൾ കാറ്റ് അതിനെ മരത്തിൽ നിന്ന് വീഴ്ത്തുന്നതുപോലെ, പാപം രുദ്രനെ നമസ്കരിച്ചാൽ ഇല്ലാതാകുന്നു. രുദ്രനിൽ നമസ്കാരം ഉള്ളിടത്ത്, എല്ലാ ക്രിയകളുടെയും ഫലം ഉറപ്പാണ്; മറ്റു ദേവന്മാരെ നമസ്കരിച്ചാൽ ആ ഫലം ലഭ്യമല്ല. അതിനാൽ, യോഗി ദിവസത്തിൽ മൂന്നു പ്രാവശ്യം മഹാദേവനെയും പത്തുരൂപത്തിലുള്ള ബ്രഹ്മാവിനെയും, ബ്രഹ്മാവിന്റെ വിപുലതകളെയും ആരാധിക്കണം. ഇങ്ങനെ ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായവൻ തൻറെ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, ശിവനിൽ ഐക്യപ്പെടുന്നു; മൂന്ന് കുടുംബങ്ങളെയും ഉദ്ധരിക്കുന്നു.