ലിങ്ഗപുരാണമ്

രാത്രിയോ പകലോ, ഒരാൾ വീണ്ടും വീണ്ടും വിറയുന്നു, വിളക്കിന്റെ സുഗന്ധം പോലും അനുഭവിക്കാതിരിക്കുന്നു എങ്കിൽ, മരണം അടുത്തിരിക്കുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. ഒരാൾ രാത്രിയിൽ ഇന്ദ്രധനുസ്സും, പകൽ നക്ഷത്രവൃത്തവും കാണുകയോ, മറ്റൊരാളുടെ കണ്ണിൽ തനിയെ കാണാതിരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു എങ്കിൽ, ആ വ്യക്തി ജീവിച്ചിരിപ്പില്ല. ഒരാളുടെ ഒരു കണ്ണ് കണ്ണുനീർ ചോർന്നാൽ, ചെവികൾ തങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്ത് നിന്ന് വീണുപോയാൽ, മൂക്ക് വക്രമായാൽ, അതിനർത്ഥം ജീവൻ വിട്ടുപോയിരിക്കുന്നു എന്നതാണ്. നാവു കറുപ്പും കരടിയുമാണെങ്കിൽ, വായിൽ താമരപൂവിന്റെ രൂപം കാണിച്ചാൽ, കവിളിൽ ചുവന്ന വീക്കം ഉണ്ടെങ്കിൽ, മരണം അടുത്തിരിക്കുന്നു. ഒരാൾ ചുരുണ്ട മുടി അഴിച്ചുവിട്ട്, ചിരിച്ചോ പാടിയോ നൃത്തം ചെയ്തോ, തെക്കോട്ട് മുഖം തിരിച്ച് നടക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ, അവന്റെ ജീവൻ അവസാനിക്കുന്നു. ആരുടേയും രൂപം വീണ്ടും വീണ്ടും വെള്ളയും കട്ടിയുള്ളതുപോലെയോ, വെള്ള കടുകുപോലെയോ, മുഴുവനും വെളുപ്പായിരിക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ, മരണസൂചന അടുത്തിരിക്കുന്നു. സ്വപ്നത്തിൽ ഒരാൾ ഉത്തമരഥത്തിൽ ഒട്ടകങ്ങളെയോ കഴുതകളെയോ കെട്ടിയുള്ളത് കാണുകയോ, പ്രത്യേകിച്ച് തെക്കോട്ട് പോയാൽ, ആ വ്യക്തി ജീവിച്ചിരിപ്പില്ല. രണ്ട് അല്ലെങ്കിൽ ഏറ്റവും ഭയാനകമായ അശുഭസൂചനകൾ ഒരാളിൽ ഒന്നിച്ചുകൂടി, അവൻ ചെവിയിൽ ശബ്ദം കേൾക്കാതെയും, കണ്ണിൽ വെളിച്ചം കാണാതെയും പോകുമ്പോൾ, അത് ഗുരുതരമായ ലക്ഷണമാണ്. സ്വപ്നത്തിൽ കുഴിയിൽ വീണു, ഒരു വാതിൽ അടച്ചുപൂട്ടി, ആ കുഴിയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റില്ലെങ്കിൽ, ജീവൻ അവസാനിക്കുന്നു. വായിലെ വരണ്ടതും, നാഭി അകത്തായതും, മൂത്രം അതിയായി ചൂടായതും, അതിനർത്ഥം അപകടാവസ്ഥയാണ്. ആരെങ്കിലും പകൽ അല്ലെങ്കിൽ രാത്രി വെളിയിൽ കൊല്ലപ്പെടുകയും, കൊല്ലുന്നവനെ കണ്ടില്ലെങ്കിൽ, ജീവൻ വിട്ടുപോയിരിക്കുന്നു. സ്വപ്നം അവസാനിക്കുമ്പോൾ അഗ്നിയിൽ കടക്കുകയോ, ഓർമ്മശക്തി നഷ്ടപ്പെടുകയോ ചെയ്താൽ, ജീവൻ അവസാനിക്കുന്നു. സ്വന്തം വെള്ള വസ്ത്രം, കറുപ്പ് അല്ലെങ്കിൽ ചുവപ്പ് വസ്ത്രം സ്വപ്നത്തിൽ കാണുമ്പോൾ, മരണസൂചന അടുത്തിരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെയുള്ള സൂചനകൾ ശരീരത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട്, സമയം എത്തിയാൽ, ജ്ഞാനികൾ ദുഃഖവും നിരാശയും വിട്ട് സമാധാനത്തോടെ ഇരിക്കുക തന്നെ വേണം. അത്തരം സമയത്ത്, കിഴക്ക് അല്ലെങ്കിൽ വടക്ക് ദിശയിലേക്ക് പുറത്ത് പോകണം, ശുദ്ധവും സമതലവുമായ, സ്ഥിരതയുള്ള, പ്രാണികളില്ലാത്ത ഒറ്റപ്പെട്ട സ്ഥലത്ത് ഇരിക്കുക. വടക്ക് അല്ലെങ്കിൽ കിഴക്ക് മുഖം തിരിച്ച്, മനസ്സ് ശാന്തമായി, സ്വസ്തികാസനത്തിൽ ഇരുന്നു, മഹേശ്വരനോട് വന്ദനം ചെയ്ത ശേഷം, ശരീരം, തല, കഴുത്ത് നേരെ നിർത്തി, ചുറ്റും നോക്കാതെ, കാറ്റില്ലാത്ത സ്ഥലത്ത് വെച്ചിരിക്കുന്ന വിളക്ക് പോലെയാവണം. കിഴക്ക് അല്ലെങ്കിൽ വടക്ക് ചരിഞ്ഞ സ്ഥലത്ത്, ആഗമജ്ഞാനമുള്ളവൻ ഇങ്ങനെ അഭ്യസിക്കണം—ആശ, സംശയം, ആനന്ദം, ദുഃഖം എന്നിവയെല്ലാം വിട്ട്. മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ച്, ശുദ്ധമായ ധ്യാനത്തിൽ, മൂക്കിലും നാവിലും കണ്ണിലും സ്പർശത്തിലും മനസ്സുകൊണ്ടു നിരന്തരം ചിന്തിക്കണം. ചെവികളിലും മനസ്സിലും ബുദ്ധിയിലും, ഹൃദയത്തിലും ഈ ധ്യാനം നിലനിർത്തണം; സമയവും പ്രവർത്തിയും മനസ്സിലാക്കി, എല്ലായിടത്തും ഈ അഭ്യാസം തുടരണം. ഇങ്ങനെ ഉള്ളത് പന്ത്രണ്ടുവിധമായ ആന്തരിക യോഗധാരണയാകുന്നു; തലയിൽ നൂറോ അമ്പതോ തവണ ഈ ധാരണ നിലനിർത്തണം. ധാരണയില്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചാൽ, ശ്വാസം മേലേയ്ക്കുയരും; അപ്പോൾ, 'ഓം' എന്ന അക്ഷരത്തോടൊപ്പം ശരീരം നിറയ്ക്കണം. ഇങ്ങനെ യോഗി 'ഓം' ആകുന്നു; അവൻ അക്ഷരത്തിൽ അക്ഷരനാകുന്നു. ഇനി ഞാൻ ഓം പ്രാപിക്കുന്ന ലക്ഷണങ്ങൾ വിശദീകരിക്കാം. ഇത് മൂന്നു അളവുകളുള്ളതാണെന്ന് അറിയണം; ഇതിലെ വ്യഞ്ജനം ഭഗവാനാണ്. ആദ്യ അളവ് മിന്നലുപോലെയാണ്, രണ്ടാമത്തേത് തമോഗുണം നിറഞ്ഞതാണ്. മൂന്നാമത്തേത് ഗുണരഹിതവും അക്ഷരപ്രാപ്തിക്കും വഴിയൊരുക്കുന്നതുമാണ്; ഇത് ഗന്ധാരി എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു, ഗന്ധാരസ്വരത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ചതാണ്. ഇത് പുഴുവിന്റെ നടക്കുപോലെ സാവധാനം തലയിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നു; ഓം പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ, അതു തലയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കു പോകുന്നു. ഇങ്ങനെ യോഗി ഓം ആകുന്നു; അക്ഷരത്തിൽ അക്ഷരനാകുന്നു. പ്രണവം വില്ലാണ്, ആത്മാവ് അമ്പാണ്, ബ്രഹ്മം ലക്ഷ്യമാണ്. ശ്രദ്ധയോടെ അമ്പുപോലെ അതിനെ തുളച്ച്, അതിൽ ലയിക്കണം. ഈ ഏകാക്ഷരമായ 'ഓം' ഹൃദയഗുഹയിലെ ഗൂഢലക്ഷ്യമാണ്. 'ഓം' തന്നെ മൂന്നു ലോകങ്ങളും, മൂന്നു വേദങ്ങളും, മൂന്നു അഗ്നികളും, വിഷ്ണുവിന്റെ മൂന്നു ചുവടുകളും, ഋക്, സാമ, യജുസ് രചനകളും. മൂന്നു അളവുകളും അര അളവും ശരിയായി മനസ്സിലാക്കണം; അതിൽ അഭ്യാസം ചെയ്യുന്ന യോഗിക്ക് ആ ലോകത്തിൽ ഐക്യം ലഭിക്കും. 'അ' എന്ന അക്ഷരം അക്ഷരമാണെന്ന് അറിയണം, 'ഉ' അതിനൊപ്പം ചേർന്നതും, 'മ' 'അ'യുടെയും 'ഉ'യുടെയും കൂടെ ചേർന്നതുമാണ്; അതിനാൽ ഓം മൂന്നു അളവുകളുള്ളതാണെന്ന് പറയുന്നു. 'അ' ഭൂലോകം, 'ഉ' അന്തരീക്ഷം, 'മ' സ്വർഗ്ഗലോകം; ഓം ആണ് ഈ മൂന്നു ലോകങ്ങളും; അതിന്റെ തല ആകാശലോകം; ലോകങ്ങളുടെ എല്ലാ അവയവങ്ങളും ബ്രഹ്മം, അതാണ് പരമാവസ്ഥ. അളവില്ലാത്ത ഭാഗം രുദ്രലോകം, അളവില്ലാത്ത അവസ്ഥ ശിവസ്ഥിതി; അതിനാൽ, പ്രത്യേകജ്ഞാനത്തോടെ ആ അവസ്ഥയെ ആരാധിക്കണം. അതിനാൽ, ധ്യാനത്തിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നവൻ, അളവില്ലാത്ത, അക്ഷരമായ ആ ഏകാക്ഷരത്തെ നിരന്തരം ആരാധിക്കണം, ശാശ്വതസുഖം പ്രാപിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്. ആദ്യ അളവ് ചെറുതാണ്, രണ്ടാമത്തേത് ദീർഘം, മൂന്നാമത്തേത് നീണ്ടതായാണ് പഠിപ്പിക്കുന്നത്. ഈ അളവുകൾ ശരിയായി, ക്രമത്തിൽ മനസ്സിലാക്കണം; എത്രത്തോളം നിലനിർത്താൻ കഴിയുന്നുവോ അത്ര മാത്രം അഭ്യസിക്കണം. ആത്മാവിൽ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ്, ബുദ്ധി എന്നിവയിൽ അർദ്ധ അളവിനേടത്തോളം പോലും ധ്യാനം ചെയ്യുന്നവൻ—അവൻ നേടുന്ന ഫലം കേൾക്കൂ. മാസങ്ങളോളം, നൂറുവർഷം അശ്വമേധയാഗം നടത്തുന്നവൻ നേടുന്ന ഫലമത്രയും, ഈ അളവിന്റെ അഭ്യാസത്തിൽ ലഭിക്കും. കഠിനമായ തപസ്സിനാലോ, ധാരാളം ദാനങ്ങളുള്ള യാഗങ്ങളാലോ, ഈ അളവിന്റെ ശരിയായ അഭ്യാസത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലം ലഭിക്കില്ല.