ലിങ്ഗപുരാണമ്

ഒരു മനുഷ്യൻ ഈ ജന്മത്തിൽ ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുമെന്ന് മനസ്സിൽ ഉറച്ചിരിക്കാൻ നിർദ്ദേശിക്കപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ ആ ആഗ്രഹം കൊണ്ടു, അവൻ തന്റെ രൂപത്തിനും വയസ്സിനും അനുയായിയായി മനുഷ്യരൂപത്തിൽ ജനിക്കുന്നു. ആ ജനനത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, ആകാശത്തിൽ നിന്നു വായു ഉരുക്കപ്പെടുന്നു, വായുവിൽ നിന്നു ജലം, ജലത്തിൽ നിന്നു ജീവൻ, ജീവത്തിൽ നിന്നു വീര്യം വർദ്ധിക്കുന്നു. രക്തത്തിന്റെ മുപ്പത്തിമൂന്ന് ഭാഗവും വീര്യത്തിന്റെ പതിനാലു ഭാഗവും ചേർത്ത് അതിന്റെ പാതി എടുത്ത് ചേർത്തപ്പോൾ ഭ്രൂണത്തിന്റെ രൂപം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ ഭ്രൂണത്തിൽ പിതാവിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള അവയവങ്ങൾ, അഞ്ചു വായുക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, രൂപം പ്രാപിക്കുന്നു. പിന്നീട് മാതാവിന്റെ ഭക്ഷണത്തിൽ നിന്നുള്ള പാചകമായ ആഹാരരസങ്ങൾ നാഭിമാർഗ്ഗം ജീവൻ ശരീരത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു; ഇവയാണ് ശരീരധാരികളുടെ അടിസ്ഥാനങ്ങൾ. ഒമ്പതു മാസം കഴിഞ്ഞാൽ, തലയും കഴുത്തും വളഞ്ഞ്, എല്ലാ അവയവങ്ങളും അടർന്നു, ആ ജീവൻ അകത്തു കുരുങ്ങി കിടക്കുന്നു. ഒമ്പതു മാസം കഴിഞ്ഞ്, ഗർഭദ്വാരത്തോട് നേരിട്ട്, തന്റെ പാപഫലങ്ങളാൽ അവൻ നരകത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. അവിടെ അവൻ വാൾപുല്ലുകളുടെ കാട്, ശാൽമലി വൃക്ഷത്തിന്റെ മുറിവുകൾ, അടികൾ, പുഴുവും രക്തവും ഭക്ഷണം എന്നിങ്ങനെയുള്ള കഠിനമായ വേദനകൾ അനുഭവിക്കുന്നു. ജലം വേർപെട്ടാൽ വീണ്ടും ഒന്നിക്കുന്നതുപോലെ, അവിടെ മുറിക്കപ്പെട്ടവരും തകർന്നവരും വീണ്ടും ആ നരകയാതനകളിലേക്ക് എത്തുന്നു. അങ്ങനെ സ്വയം സൃഷ്ടിച്ച പാപങ്ങൾകൊണ്ടും ശേഷിച്ച കർമ്മഫലങ്ങൾകൊണ്ടും ആത്മാക്കൾ ദുരിതം അനുഭവിക്കുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ, മറ്റെന്തെങ്കിലും അനുഭവപ്പെടുന്നു. മനുഷ്യൻ ഒരുത്തൻ മാത്രമായി യാത്ര ചെയ്യുന്നു; മറ്റാരും കൂടെ പോവുന്നില്ല. അവൻ ചെയ്ത കർമ്മങ്ങൾ മാത്രമാണ് അവനെ പിന്തുടരുന്നത്. യമലോകങ്ങളിൽ കുടിയിരിക്കുന്നവർ എപ്പോഴും കഷ്ടപ്പെട്ട്, അനാവശ്യബന്ധങ്ങളിൽ പെട്ട്, ദേഹങ്ങൾ വേദനയിൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, തീരാത്ത പീഡനങ്ങളിൽ കെട്ടിപ്പിടിക്കപ്പെട്ട് നിലവിളിക്കുന്നു. ഒരു വ്യക്തി പുനഃപുനം ചെയ്യുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങൾ, ചിന്തകൾ, വാക്കുകൾ—അവയുടെ സ്വഭാവം അവനെ കൊണ്ടുപോകുന്നു; അതുകൊണ്ട് സദാചാരം ചെയ്യണം. ഈ ജീവിയുടെ സഞ്ചാരചക്രം ആദിയില്ലാതെ, മുൻജന്മകർമ്മങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഉരുത്തിരിയുന്നത്; അത് ഭയാനകമായ അന്ധമായ സംസാരചക്രത്തിൽ ആറു രൂപങ്ങളിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. മനുഷ്യജന്മത്തിൽ നിന്നു മൃഗാവസ്ഥയിലേക്ക്, മൃഗത്തിൽ നിന്നു പിശാച്, പിശാചിൽ നിന്നു പക്ഷി, പക്ഷിയിൽ നിന്നു സർപ്പം എന്നിങ്ങനെ മാറുന്നു. സർപ്പത്തിൽ നിന്നു സസ്യാവസ്ഥയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല; സസ്യാവസ്ഥയിൽ കഴിയുമ്പോൾ പുതിയ ജന്മം ലഭിക്കുന്നതുവരെ അവിടെ തുടരുന്നു. ഒരു കുശവന്റെ ചക്രം പോലെ, മനുഷ്യർ മുതൽ സസ്യങ്ങൾ വരെ ഈ സംസാരചക്രം വീണ്ടും വീണ്ടും തിരിയുന്നു. ഈ ചക്രം 'തമസ്സികം' എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ 'സാത്വികം' എന്ന ചക്രം ബ്രഹ്മാവിൽ തുടങ്ങുന്നതും വിവരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. ദൈവലോകങ്ങളിൽspirits-ൽ അവസാനിക്കുന്ന ചക്രം അങ്ങനെ അറിയപ്പെടണം; ബ്രഹ്മാവസ്ഥയിൽ സത്വം മാത്രം, സസ്യാവസ്ഥയിൽ തമസ്സ് മാത്രം. പതിനാലു അവസ്ഥകളിൽ രാജസികം അടിസ്ഥാനമായി നിലകൊള്ളുന്നു; പ്രാണകേന്ദ്രങ്ങൾ ബാധിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ജീവൻ വേദന അനുഭവിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, മഹർഷേ, ആ പരമബ്രഹ്മത്തെ എങ്ങനെ ഓർക്കാൻ കഴിയും? ഈ സംസാരചക്രം മുൻകർമ്മങ്ങളുടെ വാസനകളാൽ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു. എപ്പോഴും മനുഷ്യജന്മം ലഭിക്കുന്നതിനാൽ, ഈ പതിനാലു സംസാരചക്രം മനസ്സിലാക്കി ധ്യാനത്തിൽ ഏർപ്പെടണം. സംസാരഭയത്തിലൂടെ കഷ്ടപ്പെടുന്നവർ സദാ ധർമ്മം ആചരിക്കണം; അങ്ങനെ, ക്രമേണ മാറി, സംസാരചക്രം കടക്കാൻ കഴിയും. അതുകൊണ്ട്, ഒരുപക്ഷേ സദാ ഭക്തിയോടെ, ധ്യാനത്തിൽ മനസ്സാക്ഷി, യോഗം അഭ്യസിച്ച് സ്വയം തിരിച്ചറിയണം. ഇതാണ് പരമജലം, പരമപ്രകാശം, അതുല്യമായ പാലം; അതിന്റെ വികാസത്തിലും ഐക്യത്തിലും എല്ലാ ജീവികളുടെയും ശാശ്വതസാരമാണ്. ആ പാലം, ആത്മാവ്, എല്ലാ ദിശകളിലുമുള്ള അഗ്നി, എല്ലായ് ജീവികളുടെയും ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്ന മഹേശ്വരൻ—ഇവയെ ആരാധിക്കണം. അകത്തുള്ള ദൈവത്തെ, തന്റെ ശക്തിയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവനെ, എട്ടുവിധങ്ങളിലും വീണ്ടും എട്ടുവിധങ്ങളിലും ധ്യാനിക്കണം. സൃഷ്ടിക്കായി അഗ്നിയെ സ്ഥാപിച്ച്, പിന്നീട് പിന്‍വലിച്ച് ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥാപിച്ച്, ലോകങ്ങളുടെ അധിപനായ രുദ്രനെ യുക്തിയായി ധ്യാനിക്കണം. അഞ്ചു ഹോമങ്ങൾ യഥാവിധി അർപ്പിച്ച്, മനസ്സു ആ ധ്യാനത്തിൽ ലയിപ്പിച്ച്, ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥാപിച്ച വൈശ്വാനരാഗ്നിയെ ക്രമമായി ധ്യാനിക്കണം. ശുദ്ധജലം ഒരിക്കൽ ആസ്വദിച്ച്, സമർപ്പണത്തിന് ശേഷം നിശബ്ദമായി ഇരിക്കണം; ആദ്യ ഹോമം പ്രാണവായുവിന് അർപ്പിച്ചതായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. രണ്ടാം ഹോമം അപാനവായുവിന്, മൂന്നാമത്തേത് വ്യാനവായുവിന്, നാലാമത്തേത് ഉദാനവായുവിന്, അഞ്ചാമത്തേത് സമാനവായുവിന് അർപ്പിക്കണം. ഓരോ ഹോമവും സ്വാഹാ മന്ത്രത്തോടെ വേർതിരിച്ച് അർപ്പിച്ചശേഷം, ശേഷിച്ച അഹാരം ഇഷ്ടാനുസരണം കഴിക്കാം; വീണ്ടും ജലം ആസ്വദിച്ച്, വായ് കഴുകിയശേഷം ഹൃദയത്തെ സ്പർശിക്കണം. പ്രാണങ്ങളുടെ ഗ്രന്ഥിയാണ് ആത്മാവ്; രുദ്രൻ തന്നെയാണ് ആത്മാവ്, എല്ലാം ലയിപ്പിക്കുന്നവൻ; രുദ്രൻ ആത്മാവിന്റെ പ്രാണവായുവാണ്, അങ്ങനെ അവൻ സ്വയം പോഷിപ്പിക്കുന്നു. രുദ്രൻ പ്രാണവായുവിൽ സ്ഥാപിതനാണ്, അതുകൊണ്ട് അവൻ പ്രാണസ്വരൂപനാണ്; പ്രാണനും രുദ്രനും അതിപവിത്രമായ അമൃതം അർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. "പ്രഭോ, കൃപയോടെ എന്നിൽ പ്രവേശിക്കണമേ—സ്വാഹാ—ബ്രഹ്മാത്മാവിൽ"; അങ്ങനെ ഈ അഞ്ചു ഹോമങ്ങൾകൊണ്ട് അനന്തനായ പ്രഭു പ്രസന്നനാകട്ടെ. നഗരത്തിനുള്ളിൽ വിരാജിക്കുന്ന, വിരൽപ്പൊളിയുടെ അളവിലുള്ള പുരുഷൻ, വിരലിൽ സ്ഥാപിതനായ പ്രഭോ, നീ പരമകാരണമാണ്. ലോകങ്ങളുടെ ശാശ്വതനായ പ്രഭു പ്രസന്നനാകട്ടെ; ദേവന്മാരിൽ ഏറ്റവും പ്രാചീനനും, രുദ്രനും, മഹാവൃഷഭനുമാണ് നീ. നീ ദയയോടെ ഇരിക്കണമേ, ഈ അഹാരം ഞങ്ങൾക്ക് ഉത്തമമായിരിക്കട്ടെ; ഈ ഹോമം നിന്റെതായിരിക്കട്ടെ—ഇങ്ങനെ ഗുണലാഭം സംബന്ധിച്ചുള്ള എല്ലാ കാര്യങ്ങളും വിശദീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ യോഗശാസ്ത്രം ബ്രഹ്മാവു തന്നെ ആദ്യകാലത്ത് ഉപദേശിച്ചതാണ്; അതുകൊണ്ട് പശുപതിയുടെ ജ്ഞാനം ശ്രദ്ധയോടെ മനസ്സിലാക്കണം.