ലിങ്ഗപുരാണമ്

രാഗം, തമസ്സ് എന്നിവയിൽ ജനിച്ച കർമ്മങ്ങൾ അനുഭവിച്ചവൻ അവിടത്തുതന്നെ മോചിതനാകുന്നു; അതുപോലെ, ധർമ്മപരമായ സത്കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തവൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ അതിന്റെ ഫലം അനുഭവിക്കുന്നു. അവിടുന്ന്, അത്യുത്തമനായവൻ വീണ്ടും മനുഷ്യജന്മം പ്രാപിക്കുന്നു; അവിടെനിന്ന്, അവൻ ശാശ്വതവും പരമമായ ബ്രഹ്മാനന്ദം പ്രാപിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മനെയാണ് ഒരാൾ സേവിക്കേണ്ടത്, കാരണം ബ്രഹ്മൻ തന്നെ പരമാനന്ദമാണ്; മഹായജ്ഞ്യാദികളുടെ പരിശ്രമം ഇതിനു വേണ്ടിയാണെന്ന് സത്യമാണ്. എന്നാൽ വീണ്ടും ഒരാൾ മരണമെന്ന ശക്തിയുടെ അധീനനാവുന്നു; അതുകൊണ്ട് മോക്ഷമാണ് പരമാനന്ദം. അല്ലെങ്കിൽ, ധ്യാനത്തിൽ ലയിച്ച് ബ്രഹ്മതത്ത്വത്തിൽ ഭക്തിയോടെ ഏകാഗ്രനാവുമ്പോൾ, അത്തരം വ്യക്തിയെ അനവധി യുക്തികളാലും അകറ്റാൻ കഴിയില്ല. അവൻ ദിവ്യനായ, സർവ്വദിക്കിലും മുഖം തിരിച്ചു നിൽക്കുന്ന വിശ്വപുരുഷനെ ദർശിക്കുന്നു. ഭൂമിയും പശുക്കളും അവന്റെ കാലുകളാണ്, തലയും കഴുത്തും അവന്റെ ഭാഗങ്ങളാണ്; സർവ്വവിശ്വരൂപനായ, സർവ്വസുഗന്ധമുള്ള, സർവ്വപുഷ്പമാലയണിയുന്ന, സർവ്വവസ്ത്രധാരിയായ ഭഗവാൻ, സർവ്വലോകത്തിന്റെ നാഥൻ, ഭൂപ്രപഞ്ചത്തെ ചലിപ്പിക്കുന്നു. പക്ഷികൾ ഈ രീതിയിൽ വീണ്ടും ജനിക്കാറില്ല; ഈ പ്രാചീനമുനി, അഭിപ്രഭു, സൂക്ഷ്മത്തിൽ സൂക്ഷ്മനും മഹത്വത്തിൽ മഹത്തനും ആണ്. യോഗത്തിലൂടെ മാത്രമേ അവനെ കാണാൻ കഴിയൂ; കണ്മാർകൊണ്ടല്ല. ഇന്ദ്രിയാതീതനായ പുരുഷൻ സ്വർണ്ണവർണ്ണൻ, ചിഹ്നരഹിതൻ, ഗുണരഹിതൻ, ജ്ഞാനസ്വരൂപൻ, ശാശ്വതൻ, എല്ലായ്പ്പോഴും സർവ്വവ്യാപകനും സർവ്വസാരവുമാണ്. കൈ, കാൽ, വയറ്, വശങ്ങൾ, നാവ് എന്നിവയൊന്നുമില്ല; ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കപ്പുറമാണ്, അത്യന്തം സൂക്ഷ്മനും ഏകനും. അവൻ എല്ലാം അറിയുന്നു, എന്നാൽ എല്ലാവരും അവനെ അറിയുന്നില്ല; അവനെയാണ് പുരുഷോത്തമൻ, മഹാപുരുഷൻ എന്നു വിളിക്കുന്നത്. യോഗികൾ പ്രകൃതിയെ, ജഡസ്വഭാവമുള്ളതും സർവ്വവ്യാപകവും സൂക്ഷ്മവുമായ സൃഷ്ടിയുടെ മൂലവും എല്ലാ ജീവികളോടും ചേർന്നിരിക്കുന്നതുമായ അതിനെ, ധ്യാനത്തിലൂടെ ഗ്രഹിക്കുന്നു. അവന് കൈകളും കാലുകളും എല്ലായിടത്തും ഉണ്ട്, മുഖങ്ങളും തലകളും വായകളും എല്ലായിടത്തും ഉണ്ട്; ലോകത്തിലെല്ലായിടത്തും കാതുകൾ ഉണ്ട്; സർവ്വവ്യാപിയായി അവൻ നിലകൊള്ളുന്നു. യോഗത്തിൽ ലയിച്ച ജ്ഞാനികൾ സർവ്വഭൂതങ്ങളിലുമുള്ള പുരുഷനെ, അനന്തനുമായ ഭഗവാനെ, എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുന്നവനെ തിരിച്ചറിയുന്നു; അത്തരം ജ്ഞാനികൾ മോഹിതരാകാറില്ല. എല്ലാ ജീവികളുടെയും ആത്മാവായ മഹാത്മാവിനെ, നാശരഹിതനായ പരമാത്മാവിനെ, സർവ്വാത്മാവിനെ, പരബ്രഹ്മത്തെ ധ്യാനിക്കുന്നവൻ മായ്ച്ചുപോകുന്നില്ല. എങ്ങനെയെന്നാൽ, വായുവു എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുന്നുവെങ്കിലും പിടിച്ചിടാൻ പ്രയാസമാണല്ലോ, ശരീരത്തിനുള്ളിലും അതുപോലെ; അതുപോലെ തന്നെ പുരുഷനെന്ന വ്യക്തി സൂക്ഷ്മനും ഗ്രഹിക്കാൻ പ്രയാസവുമാണ്. എങ്കിൽ, അവശിഷ്ട കർമ്മങ്ങളുമായി ഒരാൾ വിടപറഞ്ഞാൽ, സുക്ലശോണിതങ്ങളോട് ചേർന്ന് ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഗർഭത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. പുരുഷനും സ്ത്രീയും സംയോജിക്കുമ്പോൾ ഭഗവാൻ ജനിക്കുന്നു; പിന്നെ യോഗ്യമായ സമയത്ത് 'കലല' എന്ന അംബുവിന്റെ രൂപം ഉദ്ഭവിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം, കലല ഒരു ബുധ്ബുദമായി മാറുന്നു; ഒരു ചക്രത്തിൽ മണൽ ചതയ്ക്കുന്നതുപോലെ രൂപം പ്രാപിക്കുന്നു. കൈകളാൽ ചതച്ചപ്പോൾ അതൊരു ഗോളരൂപം സ്വീകരിക്കുന്നു; അകത്തുള്ള ശക്തികളാൽ, പ്രാണവായുവിന്റെ പൂരകത്താൽ അതിന്റെ വളർച്ച നടക്കുന്നു. "ഞാൻ ഗർഭത്തിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ മഹാഭഗവാനിൽ ശരണം പ്രാപിക്കും" എന്ന ആലോചനയോടെ, വൈഷ്ണവവായു നവജാതനിൽ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ മഹാദേവനെ ഭജിക്കേണ്ടതാണെന്ന് ധ്യാനിക്കണം. ആ കാലയളവിൽ, "ഞാൻ മഹാദേവനെ ഭജിക്കും" എന്ന ചിന്തയോടെ, മനുഷ്യൻ അവിടെ രൂപത്തിലും വയസ്സിലും അനുസരിച്ച് ജനിക്കുന്നു. ആകാശത്തിൽ നിന്നു വായു, വായുവിൽ നിന്നു ജലം, ജലത്തിൽ നിന്നു ജീവൻ, ജീവിയിൽ നിന്നു ശുക്ലം വർദ്ധിക്കുന്നു. രക്തത്തിന് മുപ്പത്തിമൂന്ന് ഭാഗവും, ശുക്ലത്തിന് പതിനാലു ഭാഗവും ഉണ്ട്; ഇവയിൽ പാതിഭാഗം ചേർത്ത് ഭ്രൂണരൂപം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. പിന്നീട്, ഭ്രൂണത്തിൽ ചേർന്നു, അഞ്ചു വായുക്കളാൽ ആവൃതനായി, പിതാവിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു ഓരോ അവയവവും വളരുന്നു. അമ്മയുടെ ഭക്ഷ്യത്തിൽ നിന്നുള്ള പാചകപദാർത്ഥങ്ങൾ നാഭിമാർഗ്ഗം പ്രാണവായുക്കൾക്കു പ്രവേശിക്കുന്നു; അവയാണ് ശരീരധാരകളുടെ ആധാരം. ഒമ്പതു മാസം കഴിഞ്ഞ്, തലയും കഴുത്തും വളഞ്ഞ്, അവയവങ്ങൾ ഒറ്റിപ്പിടിച്ച്, സ്വതന്ത്രമായി ചലിക്കാനാവാതെ, ദു:ഖിതനായവൻ അവിടെ വാസം ചെയ്യുന്നു. ഒമ്പതു മാസം കഴിഞ്ഞ്, ഗർഭദ്വാരത്തോട് മുഖം നോക്കി താഴേക്ക് കിടന്നിരുന്നവൻ, തന്റെ പാപഫലത്താൽ നരകത്തിൽ പതിക്കുന്നു. അവൻ കത്തിയുള്ളിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാട്ടിൻറെ വേദനയും, ശാൽമലി മരത്തിന്റെ വെട്ടലും, അടികൾക്കും, പുഴു, രക്തം എന്നിവയൊക്കെ ഭക്ഷിക്കേണ്ടി വരുന്നു. വെള്ളം പിരിഞ്ഞുപോയാൽ വീണ്ടും ഒന്നിച്ച് ചേരുന്നതുപോലെ, വെട്ടി തകർത്തവരും വീണ്ടും പീഡാനുഭവ സ്ഥലത്തു എത്തുന്നു. അങ്ങനെ, സ്വയം സൃഷ്ടിച്ച പാപങ്ങൾകൊണ്ടു പീഡിതരായ ആത്മാക്കൾ, അവശിഷ്ട കർമ്മങ്ങൾ അനുസരിച്ച് ദു:ഖം അനുഭവിക്കുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ, മറ്റേതെങ്കിലും അനുഭവം ലഭിക്കുന്നു. ഒരാൾക്ക് എല്ലാവരെയും വിട്ടു തനിക്കൊറ്റയ്ക്ക് പോകേണ്ടി വരും; അതിനാൽ നല്ല കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യണം, കാരണം അനുഭവിക്കേണ്ടത് തനിക്കൊറ്റയ്ക്കായിരിക്കും. യാത്രയിൽ പുറപ്പെടുന്നവനെ ആരും അനുഗമിക്കുകയില്ല; അവൻ ചെയ്ത കർമ്മം മാത്രമാണ് അനുഗമിക്കുന്നത്. യമലോകങ്ങളിൽ എപ്പോഴും പീഡിതരായി, അനവസരസംഗങ്ങളാൽ ദു:ഖിതരായി, അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ വേദനകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, അനേകം കടുത്ത, അവസാനമില്ലാത്ത പീഡനങ്ങൾകൊണ്ട് ക്ഷയിക്കുന്നു. ഒരു വ്യക്തി പുനഃപുനർ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ, ചിന്തയിലൂടെയോ വചനത്തിലൂടെയോ എന്ത് ആചരിക്കുന്നുവോ, അതാണ് അവനെ കൊണ്ടുപോകുന്നത്; അതുകൊണ്ട് നല്ലതായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ചെയ്യണം. ശരീരധാരയുടെ സൃഷ്ടിശൃംഖല ആദിയില്ലാത്തതും, മുൻജന്മക്കർമ്മങ്ങളിൽ നിന്നു ഉദിച്ചതുമായതും, ഭയാനകമായ അന്ധകാരസംസാരചക്രത്തിൽ ആറു രൂപങ്ങളായി പ്രവേശിക്കുന്നു. മനുഷ്യജന്മത്തിൽ നിന്ന് മൃഗാവസ്ഥയിലേക്ക്, മൃഗത്തിൽ നിന്ന് പശുവിലേക്ക്, പശുവിൽ നിന്ന് പക്ഷിയായി, പക്ഷിയിൽ നിന്ന് സർപ്പമായി മാറുന്നു. സർപ്പത്തിൽ നിന്ന് നിർവികാരമായ ഔഷധിയായ വൃക്ഷസ്ഥിതിയിലേക്ക് എത്തുന്നു; സംശയമില്ല. വൃക്ഷാവസ്ഥയിൽ പുതിയ ജനനം വരുംവരെ അവിടെ തുടരുന്നു. കുമാരന്റെ ചക്രം പോലെ, തുടർച്ചയില്ലാതെ തിരിയുന്നതുപോലെ, മനുഷ്യനിൽ നിന്ന് വൃക്ഷത്തിലേക്ക് ഈ ജനനചക്രം വീണ്ടും വീണ്ടും ചുറ്റുന്നു. ഈ ചക്രം താമസികമാണെന്നു മനസ്സിലാക്കണം; സാത്വികമായ ചക്രം ബ്രഹ്മാവിൽനിന്ന് ആരംഭിക്കുന്നതാണെന്നും പറയുന്നു. പിശാച്‌രൂപത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന ചക്രം സ്വർഗ്ഗലോകത്തിലെ ശരീരധാരക്കിടയിൽ അങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്നു; ബ്രഹ്മാവസ്ഥയിൽ സാത്വികത മാത്രമേയുള്ളു, വൃക്ഷാവസ്ഥയിൽ താമസികത മാത്രമേയുള്ളു.