ലിങ്ഗപുരാണമ്

പരമേശ്വരന്റെ ഇച്ഛപ്രകാരം, സഞ്ചാരികളും അചഞ്ചലങ്ങളുമായ സകല ജീവികളും രൂപങ്ങൾ ധരിക്കുകയോ അപ്രകാരം നിലനിൽക്കാതിരിയ്ക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു. ഈ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും, ആഗ്രഹങ്ങൾ തനിക്കിഷ്ടമുള്ളപോലെ സഫലമാകുന്നു. ശബ്ദം, സ്പർശം, രുചി, ഗന്ധം, രൂപം, മനസ്സ്—ഇവയൊക്കെയും അവന്റെ ഇച്ഛപ്രകാരം ഉദ്ഭവിക്കുകയോ ഇല്ലാതിരിയ്ക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു. അവൻ ജനിക്കുകയില്ല, മരണപ്പെടുകയുമില്ല; അവനെ വെട്ടുകയോ കീറുകയോ കഴിയില്ല; അവൻ കത്തുകയുമില്ല, മോഹിതനാകുകയുമില്ല; അവൻ ലയിക്കുകയോ മലിനനാകുകയോ ഇല്ല. അവൻ കുറയുകയുമില്ല, ക്ഷയിക്കുകയുമില്ല; അവൻ എപ്പോഴും ദുഃഖം അനുഭവിക്കുകയുമില്ല; അവനെ ആരും നിർമ്മിച്ചിട്ടില്ല, എവിടെയും അവൻ മാറ്റം വരുത്തപ്പെടുന്നവനുമല്ല. അവനിൽ ഗന്ധമോ രുചിയോ രൂപമോ ഇല്ല; സ്പർശം ഇല്ല, ശബ്ദം ഇല്ല; വർണ്ണമില്ല, നാദമില്ല, ചിലപ്പോഴൊന്നും ലക്ഷണങ്ങളില്ല. അവൻ വിഷയങ്ങളെ അനുഭവിച്ചാലും അവയാൽ ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നില്ല; അത്യന്തം സൂക്ഷ്മനായി അവൻ പരമോന്നതനാണ്; ഈ സൂക്ഷ്മത കാരണം അവൻ മോക്ഷദായകനാണ്. എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതും മോക്ഷത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നതുമായതിനാൽ, ആ പരിപൂർണ്ണതയുള്ളവനെയാണ് പുരുഷൻ എന്നു വിളിക്കുന്നത്; സൂക്ഷ്മതയാൽ പുരുഷൻ പരമാധിപത്യത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. ഗുണങ്ങളെ അതിക്രമിച്ച പരമാധിപത്യത്തിൽ അവൻ എല്ലായിടത്തും ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മനായി അറിയപ്പെടുന്നു; ആ പരമാധിപത്യത്തെ പ്രാപിച്ചാൽ, ഏറ്റവും ഉന്നതമായ യോഗം ലഭിക്കുന്നു. അവിടെനിന്ന് മോക്ഷത്തിലേക്കാണ് യാത്ര; ആ സൂക്ഷ്മമായ പരമാവസ്ഥയിലേക്കാണ് പ്രവേശനം. മഹാമുനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഇതാണ് പാശുപതയോഗം അറിയേണ്ടത്. ഇത് സ്വർഗ്ഗഫലവും മോക്ഷഫലവും നൽകുന്നു; ശിവയുമായി ഐക്യത്തിന് കാരണമാകുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ, രാഗം കൊണ്ടു പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ മാർഗ്ഗം അറിഞ്ഞ് കർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിക്കുന്നു. രാഗത്താലോ തമസ്സാലോ ജനിച്ച കർമ്മങ്ങൾ അനുഭവിച്ചവൻ അവിടത്തുതന്നെ മോചിതനാകുന്നു; അതുപോലെ, പുണ്യകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തവൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ഫലം അനുഭവിക്കുന്നു. അവിടെനിന്ന്, ഏറ്റവും ഉന്നതനായവൻ വീണ്ടും മനുഷ്യരൂപത്തിൽ ജനിക്കുന്നു; അവിടെനിന്ന് ശാശ്വതവും പരമവും ആയ ബ്രഹ്മാനന്ദം പ്രാപിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവിനെയാണ് ഒരുവൻ സേവിക്കേണ്ടത്; ബ്രഹ്മാവാണ് പരമസുഖം; മഹായജ്ഞങ്ങളുടെ ശ്രമം ഇതിന് വേണ്ടിയാണെന്ന് സത്യമായും പറയാം. വീണ്ടും ഒരുവൻ മരണാധീനനാകും; അതിനാൽ മോക്ഷമാണ് പരമസുഖം; അല്ലെങ്കിൽ, ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായി ബ്രഹ്മതത്വത്തിൽ ഭക്തിയോടെ ഇടപെടുമ്പോൾ— അവനെ നൂറുകണക്കിന് യುಗങ്ങൾ വന്നാലും അലയിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല; ദിവ്യമായ വിശ്വപുരുഷനെ, സർവ്വദിക്കിലും മുഖം തിരിച്ചു നിൽക്കുന്നവനെ, അവൻ കാണുന്നു. ഭൂമി അവന്റെ പാദങ്ങളായി, തലയും കഴുത്തും അവന്റേതായി, സർവ്വരൂപിയായ ഭഗവാൻ, സർവ്വഗന്ധം, സർവ്വമാല, സർവ്വവസ്ത്രം ധരിച്ചവൻ—ഭൂമിയെ ചലിപ്പിക്കുന്നു; പശുക്കളോടും പക്ഷികളോടും കൂടെ വീണ്ടും സൃഷ്ടി നടക്കാറില്ല; ഇങ്ങനെയാണ് ആ പ്രാചീനമുനി, അധിപൻ, സൂക്ഷ്മത്തിൽ സൂക്ഷ്മനും മഹത്വത്തിൽ മഹത്തനും. യോഗത്താൽ മാത്രമേ അവനെ കാണാനാകൂ, കണ്ണുകൊണ്ട് അല്ല; ഇന്ദ്രിയാതീതനായ പുരുഷൻ, സ്വർണവർണ്ണൻ, ചിഹ്നരഹിതൻ, ഗുണരഹിതൻ, ചൈതന്യസ്വരൂപൻ, നിത്യൻ, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നവൻ, സകലത്തിന്റെയും സാരം. കൈകളോ കാലുകളോ വയറോ വശങ്ങളോ നാവോ ഇല്ല; അവൻ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് അതീതനാണ്, അത്യന്തം സൂക്ഷ്മനാണ്, ഏകനാണ്. അവൻ എല്ലാം അറിയുന്നു, എന്നാൽ എല്ലാവരും അവനെ അറിയുന്നില്ല; പുരുഷന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, മഹാപുരുഷൻ എന്നാണ് അവനെ വിളിക്കുന്നത്. യോഗികൾ പ്രകൃതിയെ കാണുന്നു—ജഡമായ, സർവ്വവ്യാപിയായ, സൂക്ഷ്മമായ, സൃഷ്ടിയുടെ കാരണമായ, സകലഭൂതങ്ങളോടും ചേർന്നിരിക്കുന്നതിനെ. ആ പുരുഷൻ എവിടെയും കൈകളും കാലുകളും മുഖവും തലയും വായും ഉള്ളവനാണ്; ലോകത്തിൽ എല്ലായിടത്തും ചെവികൾ ഉള്ളവനായി, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചവനായി അവൻ നിലകൊള്ളുന്നു. യോഗത്തിൽ ഐക്യമായ ജ്ഞാനികൾ, സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെയും പുരുഷനായ, നിത്യനായ, സർ്വവ്യാപിയായ ഭഗവാനെ അറിയുന്നു; അവർ മോഹിതരാവുന്നില്ല. സകലഭൂതങ്ങളുടെയും ആത്മാവായ, മഹാത്മാവായ, അക്ഷരമായ പരമാത്മാവായ, സർവാത്മാവായ പരബ്രഹ്മത്തെയായി ധ്യാനിക്കുന്നവൻ മോഹിതനാകുന്നില്ല. വായു എല്ലാ രൂപങ്ങളിലും നിലകൊണ്ടിട്ടും പിടിക്കാനാവാത്തതുപോലെ, ശരീരത്തിനുള്ളിൽ വസിക്കുന്നതുപോലെ, പുരുഷനും സൂക്ഷ്മനും ഗ്രഹിക്കാൻ ദുഷ്കരനുമാണ്. എന്നാൽ, ഒരുവൻ അവശേഷിച്ച കർമ്മഫലങ്ങളോടെ വിടുന്നുവെങ്കിൽ, ശുക്ലശോണിതങ്ങളുമായി ഐക്യമായി ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഗർഭത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. പുരുഷനും സ്ത്രീയും ഐക്യപ്പെടുമ്പോൾ, അദ്ഭുതമായ പ്രഭാവത്തിൽ, ഭഗവാൻ അവിടെ ജനിക്കുന്നു; പിന്നീട്, സമയമാകുമ്പോൾ, കലല എന്ന പേരിൽ ഒരു ഗർഭപിണ്ഡം ഉദ്ഭവിക്കുന്നു. ആ കലല, കാലക്രമത്തിൽ, ഒരു ബുഡ്ബുദം പോലെ രൂപം എടുക്കുന്നു; ചക്രത്തിൽ കുഴി ചൂണ്ടുന്നതുപോലെ, അതിന് ആകൃതി ലഭിക്കുന്നു. കൈകളാൽ രൂപം നൽകിയാൽ, അത് ഒരു ഗോളമായി മാറുന്നു; അകത്തുള്ള ശക്തികളും പ്രാണവായുവും നിറഞ്ഞ്, അത് വളരുന്നു. ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരുമ്പോൾ, ഞാൻ മഹാദേവനിൽ അഭയം തേടും; വൈഷ്ണവവായു നവജാതനിൽ സ്പർശിക്കുന്നതുവരെ, മഹാദേവനെ ധ്യാനിച്ച് ആരാധിക്കണമെന്ന് ചിന്തിക്കണം. ആ സമയം മുഴുവനും, 'ഞാൻ മഹാദേവനെ ആരാധിക്കും' എന്ന് മനസ്സിൽ ധരിക്കണം; പിന്നെ, ആകൃതിയനുസരിച്ച്, കാലം അനുസരിച്ച്, മനുഷ്യൻ അവിടെ ജനിക്കുന്നു. ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വായു, വായുവിൽ നിന്ന് ജലം, ജലത്തിൽ നിന്ന് ജീവൻ, ജീവത്തിൽ നിന്ന് ശുക്ലം വർദ്ധിക്കുന്നു. രക്തം മുപ്പത്തിമൂന്ന് ഭാഗം, ശുക്ലം പതിനാലു ഭാഗം—ഇവയുടെ പാതി ചേർന്ന് ഗർഭം രൂപപ്പെടുന്നു. പിന്നെ, ഗർഭവുമായി ഐക്യപ്പെട്ട്, അഞ്ചു പ്രാണവായുക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, പിതാവിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു ഓരോ അവയവവും വികസിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം, മാതാവിന്റെ ഭക്ഷ്യത്തിൽ നിന്ന്, പാചകമായ ആഹാരം വഴി, പ്രാണവായുക്കൾ നാഭിമാർഗ്ഗം ശരീരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു; അവയാണ് ദേഹധാരികൾക്ക് അടിസ്ഥാനമായത്. ഒമ്പത് മാസം കഴിഞ്ഞ്, തലയും കഴുത്തും വളഞ്ഞ്, എല്ലാ അവയവങ്ങളും ചുരുങ്ങി, അനക്കാനാവാതെ, ഭ്രാന്തനായവൻ അവിടെ കഷ്ടപ്പെടുന്നു. ഒമ്പത് മാസം കഴിഞ്ഞ്, ഗർഭദ്വാരത്തിങ്കൽ താഴോട്ട് മുഖം തിരിച്ച് കിടക്കുന്നവൻ, തൻ്റെ പാപഫലങ്ങൾ കൊണ്ട് നരകത്തിൽ പതിക്കുന്നു. അവൻ കട്ടിപ്പുള്ള കുരിശുമരങ്ങൾ, ശാൽമലി വൃക്ഷം വെട്ടുന്നത്, അടിയേറ്റം, പുഴു-രക്തം കഴിക്കൽ തുടങ്ങിയ നരകയാതനകൾ അനുഭവിക്കുന്നു. വെവ്വേറെ ഒഴുകിയ വെള്ളങ്ങൾ വീണ്ടും ചേരുന്നതുപോലെ, വെട്ടി തകർത്തവരും നരകസ്ഥലത്ത് വീണ്ടും ഒന്നിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, താനേ ചെയ്ത പാപങ്ങൾകൊണ്ടു പീഡിതരായ ആത്മാക്കൾ അവശേഷിച്ച കർമ്മഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ, മറ്റെന്തെങ്കിലും അനുഭവം നേരിടുന്നു.