ലിങ്ഗപുരാണമ്

ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ, ദേവി, ജപത്തിന്റെ വിശുദ്ധതയും ഗുരുവിന്റെ മഹത്വവും സംബന്ധിച്ചുള്ള പ്രബോധനം ഞാൻ പറയുന്നു. ഒരു ചണ്ഡാലനെ അന്നം നൽകുന്നതിന് തുല്യമായ പാപം ഉണ്ടാകുന്ന ചില പ്രവൃത്തികൾ ഉണ്ട്—ഇതിൽ യാതൊരു സംശയവുമില്ല. കാൽമുട്ടിൽ നിന്നുള്ള വായു, ഉലവയുടെ കാറ്റ്, വായിൽ നിന്നുള്ള ശ്വാസം—ഇവയൊക്കെ മറ്റൊരാളെ സ്പർശിച്ചാൽ, അവന്റെ പുണ്യഫലങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടും. അതുപോലെ, തലയിൽ തൊപ്പി ധരിച്ചവൻ, ജാക്കറ്റ് ധരിച്ചവൻ, നഗ്നനായവൻ, വെട്ടിത്തളർന്ന മുടിയുള്ളവൻ, മലിനമായവൻ—ഇവരും അശുദ്ധചിഹ്നങ്ങൾ കാണിക്കുന്നവനും, ശുദ്ധിയില്ലാത്തവനും, വ്യാകുലമായി സംസാരിക്കുന്നവനും, ചിലപ്പോൾ കോപത്തോടോ മദ്യപാനത്തോടോ, വിശപ്പോടോ, ഉറക്കത്തോടോ, തുപ്പിക്കൊണ്ടോ, അമർഷത്തോടോ ജപിക്കുന്നവനും—ഇവരും ജപത്തിനുള്ള ശത്രുക്കളാണ്. നായ് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതു കാണുകയോ, ഉറങ്ങുകയോ, വ്യാകുലമായി സംസാരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവരും ജപത്തിനുള്ള ശത്രുക്കളാണ്. ഇത്തരത്തിൽ എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ, സൂര്യനെയോ മറ്റ് ജ്യോതിശ്ചിഹ്നങ്ങളെയോ നോക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ, വെള്ളം ചുരണ്ടി ശേഷിച്ച ജപം തുടരാം, അല്ലെങ്കിൽ പ്രാണായാമം ചെയ്യാം. സൂര്യൻ, അഗ്നി, ചന്ദ്രൻ, ഗ്രഹങ്ങൾ, നക്ഷത്രങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം ജ്യോതിഷ്മതികൾ ആണെന്ന് പണ്ഡിത ബ്രാഹ്മണർമാർ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. കാൽ നീട്ടി ഇരുന്നോ, കോഴി നിലയിൽ ഇരുന്നോ ജപം ചെയ്യരുത്. ഇരിക്കാതെ, കിടന്നോ, വഴിയിൽ, ശൂദ്രന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, രക്തം വീണ നിലത്ത്, കിടക്കയിൽ—ഇവിടെയൊന്നും ജപം ചെയ്യരുത്. ശരിയായ നിലയിൽ ഇരുന്നു, മനസ്സു മന്ത്രാർത്ഥത്തിൽ ആകൃതമാക്കി ജപിക്കണം. ഇരിപ്പിടം പാറ്റുമല, വയൽപുല്ല്, വസ്ത്രം, പഞ്ചു, മരച്ചുവട്, ഇല—ഇവയിൽ ഏതെങ്കിലും ആകാം. ലാഭം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ദിനത്തിലെ മൂന്ന് സംധികളിലും ഗുരുവിനെ ആരാധിക്കണം. ഗുരു തന്നെയാണ് ശിവൻ; ശിവൻ തന്നെയാണ് ഗുരു എന്നും ഓർക്കണം. ശിവനുണ്ടെങ്കിൽ ജ്ഞാനം ഉണ്ട്; ജ്ഞാനം ഉണ്ടെങ്കിൽ ഗുരുവുണ്ട്. അതിനാൽ, ശിവനോടും ജ്ഞാനത്തോടും ഗുരുവോടും ഭക്തി പുലർത്തുന്നവൻ ഉചിതമായ ഫലം പ്രാപിക്കും. ദേവി, ഗുരുവിൽ എല്ലാ ദേവതകളും ശക്തികളും സംയുക്തമാണ്. ഗുണങ്ങളോടുകൂടിയവനായാലും, ഗുണാതീതനായാലും, ഗുരുവിന്റെ ആജ്ഞയെ ശിരസിൽ വഹിക്കണം. ക്ഷേമം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ഗുരുവിന്റെ ആജ്ഞയെ ഒരിക്കലും ലംഘിക്കരുത്—ചിന്തയിലുപോലും. ഗുരുവിന്റെ ആജ്ഞയെ യഥാവിധി അനുസരിക്കുന്നവൻ ജ്ഞാനസമ്പത്ത് നേടുന്നു. നടക്കുമ്പോഴും, നിൽക്കുമ്പോഴും, ഉറങ്ങുമ്പോഴും, ഭക്ഷിക്കുമ്പോഴും—എന്തു പ്രവർത്തിയാണെങ്കിലും—എല്ലാം ഗുരുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ അനുമതിയോടെ ചെയ്യണം. ഗുരുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലും ദേവതയുടെ സാന്നിധ്യത്തിലും ഇഷ്ടാനുസൃതമായി ഇരിക്കരുത്. ഗുരു ദൈവം തന്നെയാണ്; ഗുരുവിന്റെ ഭവനം ക്ഷേത്രം തന്നെയാണ്. ദുഷ്ടരുടെ കൂടാരത്തിൽ പാപം പകരുന്നതുപോലെ, ഗുരുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ പുണ്യഫലം ലഭിക്കുന്നു. സ്വർണ്ണം അഗ്നിയിൽ സമ്പർക്കം കൊണ്ടു ശുദ്ധമാകുന്നതുപോലെ, ഗുരുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ പാപം വിട്ടുപോകുന്നു. ഒരു പാത്രം നെയ്യ് തീക്കടുത്ത് വെച്ചാൽ അതു ഉരുകുന്നതുപോലെ, ഗുരുവിന്റെ അടുത്ത് പാപം ലയിക്കുന്നു. തീ കത്തുന്നപ്പോൾ ചാണകവും മരവും കത്തിയശേഷം ഇല്ലാതാകുന്നതുപോലെ, ഗുരുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ പാപം നശിക്കുന്നു. ഗുരു പ്രസന്നനായാൽ, തന്റെ മന്ത്രശക്തിയാൽ പാപം ദഹിപ്പിക്കുന്നു; ബ്രഹ്മ, ഹരി, രുദ്രൻ, ദേവതകൾ, ഋഷികൾ ഇവർ ചെയ്യുന്നതുപോലെ. ഗുരു പ്രസന്നനായാൽ, കൃപ നൽകുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല. പ്രവർത്തിയിൽ, ചിന്തയിൽ, വാക്കിൽ—ഗുരുവിനെ കോപിപ്പിക്കരുത്. ഗുരുവിന്റെ കോപം ആകുമ്പോൾ, ഒരാളുടെ ആയുസ്സ്, ഐശ്വര്യം, ജ്ഞാനം, പുണ്യഫലങ്ങൾ എല്ലാം നശിക്കുന്നു; ഗുരുവിനെ കോപിപ്പിക്കുന്നവരുടെ യാഗങ്ങൾ ഫലമില്ലാതാകും. ജപവും വ്രതങ്ങളും ഇവിടെയൊന്നും സഹായിക്കില്ല; ഗുരുവിനെ എതിർക്കുന്ന വാക്കുകൾ ഒരിക്കലും പറയരുത്. വലിയ മോഹത്തിൽ അങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ, രൗരവനാമക നരകത്തിലേക്ക് പോകേണ്ടിവരും. അതിനാൽ, മനസ്സിലും, ധനത്തിലും, വാക്കിലും—ദേവി—ഗുരുവിനോടു ഒരിക്കലും കപടത കാണിക്കരുത്, ഗുരുവിന്റെ ദോഷങ്ങൾ പരസ്യപ്പെടുത്തരുത്; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ, തന്റെ പുണ്യങ്ങൾ നൂറിരട്ടി കുറയും. പക്ഷേ, ഗുരുവിന്റെ ഗുണങ്ങൾ പ്രസിദ്ധമാക്കിയാൽ, എല്ലാ പുണ്യഫലങ്ങളും ലഭിക്കും. ഗുരുവിന് പ്രീതികരവും ഹിതകരവുമായ പ്രവൃത്തികൾ, നിർദേശം നൽകിയാലും ഇല്ലാതിരുന്നാലും, എല്ലായ്പ്പോഴും ചെയ്യണം. ഗുരുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലോ അഭാവത്തിലോ, മനസ്സിലും, വാക്കിലും, പ്രവർത്തിയിലും ഗുരുവിന് ഹിതം ചെയ്യണം. അതിന്യായമല്ലാത്ത രീതിയിൽ പ്രവർത്തിച്ചാൽ, താഴ്ന്ന അവസ്ഥയിൽ വീണു അവിടെ തന്നെ ചുറ്റിക്കറങ്ങേണ്ടിവരും. അതിനാൽ, ഗുരുവിനെ എല്ലായ്പ്പോഴും ആരാധിക്കുകയും ആദരിക്കുകയും ചെയ്യണം. ഗുരുവിന്റെ അടുത്ത് ഇരിക്കുമ്പോഴും, അനുമതിയില്ലാതെ സംസാരിക്കരുത്, ഗുരുവിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞുനില്ക്കരുത്. ഇങ്ങനെ ഭക്തിയോടെ, ജപത്തിൽ നിരന്തരം ലീനനായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ—ഗുരുവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നവനാണ് മന്ത്രം പ്രയോഗിക്കാൻ യോഗ്യൻ. ഇപ്പോൾ ഞാൻ മന്ത്രപ്രയോഗവും സിദ്ധമന്ത്രത്തിന്റെ ഉപയോഗവും വിശദീകരിക്കുന്നു. പ്രയോഗം അറിയാതെ മന്ത്രം ദുർബലമാകും; ഓരോ മന്ത്രവും അതിന്റെ ലക്ഷ്യത്തിൽ അനുസരിച്ച് പ്രയോഗിക്കണം. ഈ പ്രയോഗം ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും ഫലപ്രദമാണ്; ശരിയായ പ്രയോഗത്തിൽ നിന്നാണ് ദീർഘായുസ്സ്, ആരോഗ്യവും സ്ഥിരതയും ലഭിക്കുന്നത്. സാമ്രാജ്യം, അധികാരം, ജ്ഞാനം, സ്വർഗ്ഗം, മോക്ഷം, അഭിഷേകം, പാപനാശം—ഇവയെല്ലാം പ്രാപിക്കാം. സ്നാന സമയത്തും, രണ്ട് സംധികളിലും, പതിനൊന്നാം (മന്ത്രം) ഉപയോഗിച്ച് ജപം ചെയ്യണം; ശുദ്ധനായവൻ ഒരു മലയിൽ കയറി, ക്ഷീണമില്ലാതെ ഒരു ലക്ഷത്തവണ ജപം ചെയ്യണം. വലിയ ഒരു നദിയിൽ ഇരുന്ന് ഇരുനൂറായിരം പ്രാവശ്യം ജപിച്ചാൽ ദീർഘായുസ്സു ലഭിക്കും; ദുർവാഗ്രസ്, എള്ള്, ഗുഡൂചി, ഗുളികകൾ എന്നിവയോടും ഇതുപോലെ ചെയ്യാം. ഇതിൽ, ബുദ്ധിമാനായവൻ ആയുസ്സു വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ പത്തായിരം ഹോമങ്ങൾ നടത്തണം, അശ്വത്ഥവൃക്ഷത്തിനടുത്ത് ഇരുന്ന് ഇരുനൂറായിരം മന്ത്രങ്ങൾ ജപിക്കണം. ശനിദിനത്തിൽ, അശ്വത്ഥവൃക്ഷത്തെ സ്പർശിച്ച്, ജപം ചെയ്താൽ ദീർഘായുസ്സു ലഭിക്കും; ശനിദിനത്തിൽ, വൃക്ഷത്തെ സ്നേഹപൂർവ്വം സ്പർശിക്കണം. നൂറു എട്ട് പ്രാവശ്യം ജപിച്ചാൽ, സോമനെയും മരണത്തെയും അതിജയിക്കും; സൂര്യനെ നോക്കി, അചഞ്ചലമായ മനസ്സോടെ, ഒരു ലക്ഷത്തവണ ജപം ചെയ്യണം. സൂര്യനോട് നൂറു എട്ട് പ്രാവശ്യം ജപിച്ച് ഹോമം ചെയ്താൽ, രോഗമുക്തി ലഭിക്കും; എല്ലാ രോഗശാന്തിക്കായി, പാലാശക്കൊമ്പ് അഗ്നിയിൽ അർപ്പിക്കണം. പത്തായിരം ഹോമങ്ങൾ ചെയ്താൽ, രോഗം മാറും; ദിവസേന നൂറു എട്ട് പ്രാവശ്യം ജപിച്ച് സൂര്യന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ വെള്ളം കുടിച്ചാൽ, ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ എല്ലാ വയറു രോഗങ്ങളും മാറും; പതിനൊന്നാം തിയതി പ്രസാദഭക്ഷണം കഴിക്കണം. ഇവയെല്ലാം പുണ്യഫലത്തിനും, ശുദ്ധിയ്ക്കുമായി നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു, ദേവി.