ലിങ്ഗപുരാണമ്

ദേവദേവനായ മഹാദേവനോട്, എല്ലാവിധ ലോകങ്ങളുടെയും മഹാപ്രഭുവായ ഭഗവാനോടു്, പഞ്ചാക്ഷര മന്ത്രത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ മഹത്വം ഞാൻ കേൾക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന് ദേവി ചോദിച്ചു. അപ്പോൾ ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ദേവി, പഞ്ചാക്ഷര മന്ത്രത്തിന്റെ മഹത്വം കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്കിടയിലും പൂർണ്ണമായി വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല; അതിനാൽ അതിന്റെ സാരം നീ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുക. സർവ്വം നിലയ്ക്കുന്ന ഘട്ടത്തിൽ, ചലനസ്ഥിരങ്ങളായ എല്ലാം നശിച്ചുപോകുമ്പോൾ, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും, സർപ്പന്മാരും രാക്ഷസന്മാരും ഇല്ലാതാവുമ്പോൾ, എല്ലാം ആദിപ്രകൃതിയിൽ ലയിച്ചു, നിന്നിലൂടെയാണ് പ്രളയത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നത്. അപ്പോൾ ഞാൻ മാത്രമേ അവശേഷിക്കൂ, ദേവി, രണ്ടാമത്തൊരുത്തൻ എവിടെയും ഇല്ല. ആ പ്രളയാവസ്ഥയിൽ തന്നെ, വേദങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും, ഈ പഞ്ചാക്ഷരമന്ത്രവും നിലനിൽക്കുന്നു; എന്റെ ശക്തിയാൽ അവ ഒരിക്കലും നശിച്ചിട്ടില്ല, അവയെ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ല. ആ സമയത്ത് ഞാൻ മാത്രം ഉണ്ടായിരിന്നു; പക്ഷേ പ്രകൃതിയും ആത്മാവും എന്ന വ്യത്യാസത്തിൽ ഞാൻ ഇരട്ടയായി. ആ നാരായണൻ, മായാമയമായ ശരീരത്തിലായിട്ടാണ്, ദൈവമായ് നിലകൊള്ളുന്നത്. ആ നാരായണൻ യോഗനിദ്രയിൽ വെള്ളത്തിനിടയിൽ വിശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ നാഭിക്കലിൽ നിന്നു പുഷ്പിച്ച കമലത്തിൽ നിന്ന് അഞ്ചുമുഖങ്ങളുള്ള ബ്രഹ്മാവു ജനിച്ചു. ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം ബ്രഹ്മാവിന് ഉണ്ടായിരുന്നു; എന്നാൽ അവൻ ഏകാന്തനായതിനാൽ, സഹായം ഇല്ലാത്തതിനാൽ, ആദ്യം അവൻ അതിശക്തിയുള്ള പത്തു മനസ്സിൽ ജനിച്ച പുത്രന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു. സൃഷ്ടി വിജയകരമാകാൻ, ബ്രഹ്മാവ് എന്നോട് അപേക്ഷിച്ചു: "മഹാദേവാ, മഹാപ്രഭുവേ, എന്റെ പുത്രന്മാർക്ക് ശക്തി പ്രദാനം ചെയ്യേണമേ." അപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ഞാൻ എന്റെ അഞ്ച് മുഖങ്ങളാൽ പഞ്ചാക്ഷരമന്ത്രം കമലത്തിൽ ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവിന് ഉപദേശിച്ചു. ബ്രഹ്മാവും തന്റെ അഞ്ച് മുഖങ്ങളാൽ അതു സ്വീകരിച്ചു; അങ്ങനെ ലോകങ്ങളുടെ പിതാവായ ബ്രഹ്മാവ്, നാമം-നാമീ ബന്ധത്തിലൂടെ പരമേശ്വരനെ ഗ്രഹിച്ചു. ദേവി, മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന ശിവൻ തന്നെയാണ് പഞ്ചാക്ഷരമന്ത്രത്തിൽ സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്; ആ പരമമന്ത്രം അവനിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ്, പഞ്ചാക്ഷരമന്ത്രം അവന്റെ സ്വരൂപമാണ്. ആ മന്ത്രത്തിന്റെ യുക്തമായ പ്രയോഗം മനസ്സിലാക്കി, അതിൽ സിദ്ധി നേടി, മഹാത്മാവായ അഞ്ചുമുഖ ബ്രഹ്മാവ് ലോകക്ഷേമത്തിനായി തന്റെ പുത്രന്മാരോട് ആ മഹാമന്ത്രം ഉപദേശിച്ചു. ലോകങ്ങളുടെ പിതാവിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് ആ രത്നമായ മന്ത്രം കൈപ്പറ്റി, അവർ പരമോന്നതനായ ശിവനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അപ്പോൾ ത്രിമൂർത്തികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ശിവൻ പ്രസന്നനായി, അവർക്കു സർവ്വവിദ്യയും അണിമാദി അഷ്ടസിദ്ധികളും അനുഗ്രഹിച്ചു. ആ സിദ്ധന്മാർ, കൂടുതൽ ആരാധനയ്ക്കായി, മനോഹരമായ മേരുപർവതത്തിന്റെ മുണ്ടവാൻ എന്ന പർവതശിഖരത്തിൽ, എന്നോടു് പ്രിയപ്പെട്ടതും, എന്റെ ഗണങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതുമായ ആ സ്ഥലത്തടുത്ത്, ലോകസൃഷ്ടിക്കായി അത്യന്തരമായ തപസ്സാരംഭിച്ചു. ആയിരം ദൈവവർഷങ്ങൾക്കാലം, വായു മാത്രം ആഹാരമാക്കി, ആ പുരാതന സപ്തർഷിമാർ കഠിനമായ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു, ദേവി, എന്റെ കൃപ ലഭിക്കാനായി. അവരുടെ മഹാഭക്തി കണ്ടു, ഞാൻ ഉടൻ അവരിൽ പ്രത്യക്ഷനായി; പഞ്ചാക്ഷരമന്ത്രം, അതിന്റെ ഋഷിഛന്ദസ്സ്, ദേവത, ശക്തി, ബീജം എന്നിവയോടുകൂടി അവർക്കു് ഉപദേശിച്ചു. ഞാൻ ആ മഹാത്മാക്കളെ ആറ് അങ്ങങ്ങളുടെ ന്യാസവും, ദിക്കുകളുടെ പ്രതിക്ഷേപവും, മന്ത്രത്തിന്റെ സർവ്വവിധ പ്രയോഗങ്ങളും വിശദീകരിച്ചു, ലോകക്ഷേമം ലക്ഷ്യമാക്കി. മന്ത്രത്തിന്റെ മഹത്വം കേട്ട അവർ, ഉപദേശിച്ച പ്രകാരം സർവ്വ മന്ത്രപ്രയോഗങ്ങളും നിർവഹിച്ചു. അതിന്റെ ഫലമായി, അന്നത്തെ സമയത്ത് ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും മനുഷ്യരും, വർണാശ്രമങ്ങൾ, ഉത്തമധർമ്മങ്ങൾ എന്നിവയും ലോകങ്ങളിലൊക്കെയും ഉദിച്ചുവന്നു. പഴയ യുഗങ്ങളിൽ ലോകങ്ങളും വേദങ്ങളും മഹർഷികളും എങ്ങനെ പ്രത്യക്ഷമായോ അതുപോലെ, പഞ്ചാക്ഷരമന്ത്രത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ ഇവയും ഉദിച്ചു. ശാശ്വതമായ ധർമ്മങ്ങളും, ദേവതകളും, ഈ സർവ്വവിശ്വവും നിലനിൽക്കുന്നു; ഇതിന്റെ സാരാംശം ഞാൻ ഇപ്പോൾ വിശദീകരിക്കാം, ദേവി, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുക. അക്ഷരങ്ങളിൽ ചുരുങ്ങിയെങ്കിലും അർത്ഥത്തിൽ വിശാലമായ ഈ വാക്ക് വേദസാരമാണ്, മോക്ഷം നൽകുന്നതാണ്, നിർവികാരവും ശിവസ്വരൂപവും ആണിത്. നാനാവിധ സിദ്ധികൾ ഉള്ളതും, ദൈവീകവും, ഭക്തജനങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ പ്രിയങ്കരവുമായതും, നിർവച്യമായ അർത്ഥവും ഗൗഭവുമായതുമായത് എന്റെ പരമവാക്യമാണ്. ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കാൻ എളുപ്പമാണ്, സർവ്വകാര്യങ്ങൾ സിദ്ധീകരിക്കുന്നു; എല്ലാ ജ്ഞാനത്തിന്റെയും ബീജം ഇതാണ്, മന്ത്രങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമവും മനോഹരവുമാണ്. അത്യന്തം സൂക്ഷ്മവും, അത്യർത്ഥവുമാണ്; വടവൃക്ഷത്തിന്റെ വിത്തുപോലെയാണ് അതിന്റെ സ്വഭാവം. ആ വേദം മൂന്ന് ഗുണാതീതമാണ്, സർവ്വജ്ഞാനമാണ്, സർവ്വകർമങ്ങളുടെ അധിപതിയാണ്. ഏകാക്ഷരമായ 'ഓം' ശിവനാണ്, എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുന്നു; സൂക്ഷ്മമായ ആറക്ഷരമന്ത്രത്തിൽ, ശിവൻ പഞ്ചാക്ഷരസ്വരൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. നാമവും നാമിയും എന്ന നിലയിൽ, സ്വഭാവത്താൽ നേരിട്ടുതന്നെ, ശിവൻ നാമിയാണ്, കാരണം അവൻ അറിവിന്റെ ലക്ഷ്യമാണ്; മന്ത്രം നാമം എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. ഈ നാമ-നാമി ബന്ധം ആദികാലം മുതൽ തന്നെ നിലനിൽക്കുന്നു; വേദത്തിൽ, ശൈവശാസ്ത്രങ്ങളിലും, ആറക്ഷരമന്ത്രം എവിടെയുണ്ടായാലും ഇതേ ബന്ധം. മന്ത്രം എല്ലായ്പ്പോഴും പ്രധാനമാണ്; ലോകത്തിൽ പഞ്ചാക്ഷരമന്ത്രം ഏറ്റവും ഉന്നതമാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. അനേകം മന്ത്രങ്ങൾക്കും വിവരണങ്ങൾക്കുമെന്ത് ആവശ്യം? ആരുടെയും ഹൃദയത്തിൽ ഈ പരമമന്ത്രം നിലനിൽക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവൻ പഠിക്കുന്നതും കേൾക്കുന്നതും ചെയ്യുന്നതും എല്ലാം സിദ്ധിയിലേക്കാണ്. പണ്ഡിതനായവൻ, വിധിപ്രകാരം പഠിച്ച് ശരിയായി ഉച്ചരിച്ചാൽ, അതാണ് ശിവജ്ഞാനം, അതാണ് പരമപദം. അതാണ് ബ്രഹ്മജ്ഞാനം; അതിനാൽ, ജ്ഞാനികൾ പഞ്ചാക്ഷരമന്ത്രം പ്രണവത്തോടെ എപ്പോഴും ജപിക്കണം—ഇതാണ് എന്റെ ഹൃദയം. ഇനി ഞാൻ ഏറ്റവും രഹസ്യമായ, നേരിട്ടുള്ള, അതിലുമുയർന്ന മോക്ഷജ്ഞാനം വിശദീകരിക്കും; ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ഋഷി, ഛന്ദസ്സ്, ദേവത എന്നിവയോടുകൂടി കേൾക്കുക. ബീജം, ശക്തി, സ്വരം, അക്ഷരം, ഓരോ അക്ഷരത്തിനും യോജ്യമായ സ്ഥാനം—വാമദേവൻ ഋഷിയാണ്, പംഗ്തി ഛന്ദസ്സാണ്. ദേവി, ഞാൻ തന്നെ ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ദേവതയായ ശിവനാണ്; 'ന' മുതലായ അക്ഷരങ്ങൾ ബീജമാണ്, അവ അഞ്ചു ഭൂതങ്ങളുടെ സ്വഭാവമുള്ളവയാണ്. പ്രണവം ആത്മാവായി അറിയുക, സർവ്വവ്യാപിയായും അക്ഷരമായും; നീ ദേവതകളാൽ ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന ദേവി, ശക്തി തന്നെയാണ്. നിന്റെ പ്രണവം വേറെയും, എന്റെ പ്രണവം വേറെയും; ദേവി, നിന്റെ പ്രണവം തന്നെയാണ് മന്ത്രങ്ങളുടെ ഉത്ഭവകാരണമായത്—ഇതിൽ സംശയമില്ല.