ലിങ്ഗപുരാണമ്

അവസ്ഥയിലേക്കു് എത്തിച്ചേരുന്നവർക്കും, മനസ്സിന്റെ ബന്ധനമൂലം വിശ്വാസം കുറവായിരിക്കുകയും ആചരണങ്ങളിൽ സ്ഥിരതയില്ലാതിരിക്കുകയും ചെയ്യാം. മനസ്സു് ഗുരുവിൽ, ജ്ഞാനത്തിൽ, ആചരണത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ ശിവനിൽ തുടങ്ങിയവയിൽ സ്ഥിരമായി നിലനിൽക്കുമ്പോൾ പോലും, തെറ്റായ അറിവ് ദോഷദർശനമായിത്തീരുന്നു. അജ്ഞാനത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, ആത്മാവിനെ ആത്മാവല്ലാത്തതിൽ തിരിച്ചറിയുന്നതു് അകത്തുള്ള ദുഃഖം ആണു്; അങ്ങനെ തന്നെ, പുറത്തുനിന്നും ദുഃഖം അനുഭവപ്പെടുന്നു. ദൈവികകാരണങ്ങളാൽ ഉണ്ടാകുന്ന ദുഃഖം മൂന്നാമത്തേതായി പറയപ്പെടുന്നു. ഈ മൂന്ന് ദുഃഖങ്ങളും സ്വാഭാവികമായവയാണ്. മനസ്സിന്റെ അശാന്തി, ആഗ്രഹങ്ങളുടെ തടസ്സം മൂലമാണ് ഉരുത്തിരിയുന്നത്. ഈ നിരാശയെ പരമവൈരാഗ്യത്തോടെ നിയന്ത്രിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതിൽ അജ്ഞാനവും രാഗദ്വേഷങ്ങളും കലർന്നാൽ അതിനെ ദുർമനസ്സെന്ന് പറയുന്നു. നിരാശ മനസ്സിൽ ഉദിക്കുമ്പോൾ അതിനെ ദുർമനസ്സെന്നു വിളിക്കുന്നു; യോജ്യമായതും അയോജ്യമായതും തിരിച്ചറിയാതെ, ബലമായി സ്വീകരിക്കുന്നതും അതാണ്. പലവിധ വസ്തുക്കളിലേക്കുള്ള ചഞ്ചലത, ജീവിയിൽ തടസ്സമായി അറിയപ്പെടുന്നു; യോജികൾക്ക് ഇവ യോഗത്തിലെ പ്രധാന തടസ്സങ്ങളാണ്. അത്യുത്തമമായ ഉത്സാഹമുള്ളവർക്കിതെല്ലാം നിർവ്യാജമായി നശിക്കുന്നു. ഈ തടസ്സങ്ങൾ നശിച്ചാൽ, യോജി മുന്നോട്ട് പോവുന്നു. അസാധ്യതകൾ ഉയിരുന്നു; അവ അപൂർണതയുടെ ലക്ഷണങ്ങളാണ്. ആദ്യം പ്രാപ്യമാകുന്നത് പ്രചോദനബുദ്ധിയാണ്, രണ്ടാംതേത് ശ്രവണശക്തി. മൂന്നാമത്തേത് വിവരശേഖരണം, നാലാമത്തേത് ദർശനം, അഞ്ചാമത്തേത് രുചി, ആറാമത്തേത് സ്പർശം. ചെറിയ അദ്ഭുതശക്തികളെയും ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, യഥാർത്ഥ സിദ്ധികൾ പ്രാപ്യമാണ്: പ്രചോദനബുദ്ധി, അതിന്റെ ഉദയം, അതിന്റെ നില. വിവേകശക്തിയെ ബുദ്ധി എന്നു പറയുന്നു; അതിലൂടെ സൂക്ഷ്മമായതോ, മറഞ്ഞതോ, കഴിഞ്ഞതോ, ദൂരെയോ, ഭാവിയിലോ ഉള്ളതോ അറിവിലേക്ക് എത്തുന്നു. എല്ലായിടത്തും, എല്ലായ്പ്പോഴും, അറിവ് ഉദിക്കുന്നു; പ്രചോദനബുദ്ധിക്ക് ശേഷം. എല്ലാ വാക്കുകളും കേൾക്കുമ്പോൾ, യോജി അതിനെ എളുപ്പത്തിൽ മനസ്സിലാക്കുന്നു. ചെറുതും വലുതുമായ ശബ്ദഭേദങ്ങൾ പോലും കേൾക്കുമ്പോൾ, സ്പർശശക്തിയും പ്രാപ്യമാണ്; ഇതാണ് പ്രത്യക്ഷം. ദൈവീകരൂപങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ, ശ്രമമില്ലാതെ ദർശനം ലഭിക്കും; ദൈവീകരുചിയുടെ ബോധത്തിൽ, സൗഖ്യവും. ബുദ്ധിയുടെ ബോധത്തിലൂടെ, യോജികൾ ദൈവീകഗന്ധത്തിന്റെ സാരവും എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും, ബ്രഹ്മലോകം വരെ, ഗ്രഹിക്കുന്നു. ഈ ലോകത്തും ശരീരത്തിനകത്തും, അറുപത്തിനാലു് ഗുണങ്ങൾ തുല്യമായി നിലനിൽക്കുന്നു; അവ തടസ്സങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഉദിക്കുന്നത്. അവയെല്ലാം സംയുക്തമാണ്. എല്ലാം, തടസ്സങ്ങളിൽ നിന്നു് ഉദിക്കുന്നതെല്ലാം, ആത്മാവു് എപ്പോഴും ഉപേക്ഷിക്കണം: അസുരസ്വഭാവം, ഭൂതലസ്വഭാവം, ജലസ്വഭാവം—രാക്ഷസപുരികളിൽ കാണുന്നവ. യക്ഷലോകത്ത് അഗ്നിശക്തിയാണ് പ്രധാനമായത്; ഗന്ധർവലോകത്ത് വായു; ഇന്ദ്രലോകത്ത് ആകാശം; സോമലോകത്ത് മനസ്സ്. പ്രജാപതിലോകത്ത് അഹങ്കാരം; ബ്രഹ്മലോകത്ത് പരമജ്ഞാനം; ഒന്നാമത്തിൽ എട്ട് രൂപങ്ങൾ, രണ്ടാമത്തിൽ പതിനാറ്. മൂന്നാമത്തിൽ ഇരുപത്തിയൊന്ന്, നാലാമത്തിൽ മുപ്പത്തിരണ്ട്, അഞ്ചാമത്തിൽ നാല്പത്; അഞ്ചാമത്തേത് പഞ്ചഭൂതങ്ങൾ ചേർന്നതാണ്. ഗന്ധം, രുചി, രൂപം, ശബ്ദം, സ്പർശം—ഇവയെല്ലാം എട്ടുപ്രകാരം സ്ഥാപിതമാണ്; അഞ്ചാമത്തിൽ, ഇത് ശതയജ്ഞപതിയുടെ സിദ്ധിയാകുന്നു. ഇങ്ങനെ, നാൽപ്പത്തിയെട്ട്, അമ്പത്തിയാറ്, പിന്നെ അറുപത്തിനാലു് ബ്രഹ്മഗുണങ്ങൾ പ്രാപ്യമാണ്. തടസ്സങ്ങളിൽ നിന്നു് ഉരുത്തിരിയുന്നതെല്ലാം ബ്രഹ്മലോകം വരെയും ഉപേക്ഷിക്കണം; യോജശാസ്ത്രം അറിയുന്നവൻ ലോകങ്ങളെ നിരീക്ഷിച്ച് പരമാനന്ദം പ്രാപിക്കുന്നു. സ്ഥൂലത, ചെറുത, ബാല്യം, വൃദ്ധാവസ്ഥ, യുവാവസ്ഥ, വിവിധരൂപങ്ങൾ—നാലിനാൽ ശരീരത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പ് ഉറപ്പാക്കുന്നു. ഭൂതത്വം ഇല്ലാതെ, ഒരാൾ എപ്പോഴും സുഗന്ധവും ഗന്ധവും ഉള്ളവനാകുന്നു; ഈ എട്ടു് മഹത്വം പരമഭൂതശക്തിയാകുന്നു. ജലംപോലെ ഒരാൾ വെള്ളത്തിൽ താമസിച്ച് കരയിൽ വരുന്നതുപോലെ, ഇച്ഛാശക്തിയുള്ളവൻ സമുദ്രം പോലും ഇച്ഛാനുസരണം കുടിക്കാം, അലസതയില്ലാതെ. ഈ ലോകത്തിൽ എവിടെയും ഇച്ഛിക്കുന്നിടത്ത് വെള്ളം കാണുന്നു; ആഗ്രഹിച്ച വസ്തുക്കൾ എളുപ്പത്തിൽ ആസ്വദിക്കുന്നു. മൂന്ന് ശരീരങ്ങൾ അവയുടെ സ്വഭാവങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് നിലനിർത്തുന്നത്, കൈയിൽ ഒരു വെള്ളത്തുള്ളി പാത്രമില്ലാതെ പിടിക്കുന്നതുപോലെയാണ്. ശരീരത്തിന്റെ അക്ഷതാവസ്ഥയും ഭൂതത്വം ചേർന്നതും പതിനാറുഭാഗം ജലശക്തിയാകുന്നു. അഗ്നിയിൽ നിന്നുള്ള ശരീരസൃഷ്ടി ദഹനഭയമില്ലാതെ നടക്കുന്നു; ലോകം മുഴുവൻ ദഹിച്ചാലും, മറ്റൊന്ന് അതിന്റെ ക്രമത്തിലൂടെ ദഹിക്കപ്പെടുന്നില്ല. വെള്ളത്തിനുള്ളിൽ അഗ്നിയെ വയ്ക്കുന്നത് അതിനെ സംരക്ഷിക്കുന്നു; കൈകൊണ്ട് അഗ്നിയെ നിയന്ത്രിക്കുകയും, ഓർമ്മിച്ചാൽ വിളിച്ചുവരുത്തുകയും ചെയ്യാം. മുന്പുപോലെ തന്നെ, ചിതാഭസ്മം ഇച്ഛാനുസരണം സൃഷ്ടിക്കാം; രൂപം രണ്ട് മൂലകങ്ങളിൽ നിന്നു് ഉദിക്കുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ മൂന്നു് മൂലകങ്ങളിൽ നിന്നു് സ്വയം. ഇരുപത്തിയൊന്ന് ഘടകങ്ങളാൽ ഇതാണ് തേജസ്സായ ശക്തി; ജീവികളിൽ മനസ്സിന്റെ ചലനവും, അവയുടെ അന്തർമുഖവാസവും. വീണ്ടും, വലിയ പർവതശൃംഗങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നതും, ഭാരം കുറയ്ക്കുന്നതും, കൂട്ടുന്നതും, വായുവിനെ കൈകൊണ്ട് നിയന്ത്രിക്കുന്നതുമാണ്. വിരലിന്റെ അഗ്രം അടിച്ചാൽ ഭൂമിയിൽ എവിടെയും സ്പന്ദനം ഉണ്ടാകും; ശരീരസൃഷ്ടിയും വായുവിലെ പ്രഭുത്വവും ജ്ഞാനികൾ തിരിച്ചറിയുന്നു. നിഴലില്ലാതെ സൃഷ്ടിക്കാനും, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കാനും, എപ്പോഴും ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കാനും, ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങൾക്കൊപ്പം നിലനിൽക്കാനും കഴിയും. ദൂരെയുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കാനും, എല്ലാശബ്ദങ്ങളിലും ലയിക്കാനും, സൂക്ഷ്മചിഹ്നങ്ങൾ പിടിക്കാനും, എല്ലാ ജീവികളെയും തിരിച്ചറിയാനും കഴിയും. ഇത് ഇന്ദ്രസദൃശമായ ശക്തി എന്നാണ് പറയുന്നത്; ഇങ്ങനെ പ്രാചീനവൻ, ഇച്ഛാനുസരണം വരവും പോകലും പ്രാപിക്കുന്നു. സർവ്വഭൗമത്വം, എല്ലാ രഹസ്യങ്ങളുടെയും വെളിപ്പെടുത്തൽ, ഇച്ഛാനുസരണം സൃഷ്ടി, പ്രഭുത്വം, മനോഹരമായ രൂപം—ഇവയൊക്കെയാണ് ഈ സിദ്ധികളുടെ ഫലങ്ങൾ.