ലിങ്ഗപുരാണമ്

ഭക്തജനങ്ങൾ പലവിധങ്ങളിൽ ശിവനെ ആരാധിക്കുന്നു. ചിലർക്ക്, സഗുണവും നിർഗുണവുമായ രൂപങ്ങളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ആരാധന നടത്താൻ ഇഷ്ടമാണ്; ചിലർ എല്ലാം അറിയുന്ന ദൈവത്തെ ഹൃദയത്തിൽ, അല്ലെങ്കിൽ ശിവലിംഗത്തിൽ, അല്ലെങ്കിൽ അഗ്നിയിൽ ആരാധിക്കുന്നു. ഗൃഹസ്ഥരായ ചില സന്യാസികൾ, കുടുംബജീവിതത്തിൽ മുഴുകിയവരും, സഗുണരൂപത്തിൽ മാത്രം ശിവനെ ആരാധിക്കുന്നു. ഭാര്യയും മക്കളുമുള്ള പുരുഷന്മാർ ഈ വിധം നിരന്തരം ആരാധനയിൽ ഏർപ്പെടുന്നു. ശിവൻ എങ്ങനെയോ, അതുപോലെ ഭഗവതിയും; ഭഗവതി എങ്ങനെയോ, ശിവനും അങ്ങനെയാണ്. ഈ അഭേദബോധം മനസ്സിലാക്കി, ഇരുപത്തിയേഴു ഭേദങ്ങൾ പ്രതിപാദിക്കുന്നു. ഭക്തർ, ശരീരത്തിനകത്തും പുറത്തും, നാലു വശം, ആറു കോണം, പത്തു ചക്രം, പന്ത്രണ്ട് ചക്രം, പതിനാറു ചക്രം, മൂന്നു വശം എന്നിങ്ങനെയുള്ള രൂപങ്ങളിൽ ആരാധിക്കുന്നു. സ്വന്തം ഇച്ഛയാൽ, ശിവൻ ഭഗവതിയോടൊപ്പം നിലകൊള്ളുന്നു. മോക്ഷസാധനത്തിനായി, ശിവൻ സതാസത്വ്യക്തിയിലുമപ്പുറമാണ്. ചിലർ ശിവനെ ഏകനായാണ് പറയുന്നു; ചിലർ ദ്വിതീയനാണെന്ന്; ചിലർ ത്രയസ്വഭാവനാണെന്ന്; വേദജ്ഞന്മാരായ മറ്റുചിലർ, ശിവൻ സഞ്ചരിക്കുന്ന ആത്മാവാണെന്ന് പറയുന്നു. ധർമ്മനിഷ്ഠരായ ബ്രാഹ്മണന്മാർ, വിശുദ്ധമായ ഭക്തിയിലും യോഗത്തിലും നിലകൊള്ളുന്നവർ, ആറ് കോണുള്ള ആകൃതിയുടെ മദ്ധ്യത്തിൽ യോഗേശ്വരനായ, സർവ്വരൂപനായ പ്രഭുവിനെ ആരാധിക്കുന്നു. ആ മൂന്നുവശ ആകൃതിയിൽ, മൂന്നു തത്ത്വങ്ങളുടെ മദ്ധ്യേ, മൂർത്തത്രയനായ, ത്രയനയനായ ശിവനെ അവിടെ ദർശിക്കുന്നവർ മാത്രമാണ് അവനിലയെത്തുന്നത്; മറ്റ് യോഗികൾക്ക് അതിനില്ല. ഭഗവതിയിലൂടെ തന്നെ, പുരാതനപുരുഷനെ പ്രാപിക്കാം. ഇനി, സ്വയമഭിഷ്ടരൂപത്തിൽ സ്ഥാപനം നടത്തിയാൽ ലഭിക്കുന്ന സമ്പൂർണ്ണ ഫലം ഞാൻ ലോകങ്ങൾക്കായ് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ഭക്തിപൂർവ്വം, സ്കന്ദനോടൊപ്പം ദൈവത്തെ പരമാസനത്തിൽ ഇരുത്തി സ്ഥാപിച്ചാൽ, ആൾക്ക് എല്ലാ ഇഷ്ടങ്ങളും ലഭിക്കും. സ്കന്ദനോടൊപ്പം ദൈവത്തെ, ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി ഒരിക്കൽ പോലും ആരാധിച്ചാൽ, അതിനുള്ള ഫലത്തെ ഞാൻ കേട്ടപോലെ പറയാം. പതിമില്ല്യൺ സൂര്യന്മാരെപ്പോലും പ്രകാശിക്കുന്ന, എല്ലാ ഇഷ്ടങ്ങളും നിറവേറ്റുന്ന, രുദ്രപുത്രിമാരാൽ നിറഞ്ഞ, ഗാനം നൃത്തം എന്നിവയോടു കൂടിയ ആകാശവിമാനങ്ങളിൽ, യോഗി സൃഷ്ടിയുടെ ലയത്തോളം ശിവനുപോലെ ക്രീഡിക്കുന്നു. അവിടെ, ആകാശവിമാനങ്ങളിൽ, മഹാസുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട്, ഔമ, കൗമാര, ഈശാന, വൈഷ്ണവ, ബ്രഹ്മ, പ്രജാപതി, ജനലോക, മഹസ് എന്നീ ദിവ്യലോകങ്ങൾ പ്രാപിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രലോകം പ്രാപിച്ച്, പത്തായിരം വർഷം ഇന്ദ്രനായി, ഭൂവർലോകത്തിൽ ദിവ്യമായ സുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. പിന്നെ, മേറു പർവതത്തിൽ എത്തി, ദേവതകളുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളിൽ, ഒരു കാലും, നാലു കൈകളും, മൂന്ന് കണ്ണുകളും, ത്രിശൂലവും കൈവശമാക്കി സന്തോഷത്തോടെ വാസം ചെയ്യുന്നു. ഇടത്തുവശത്ത് ഹരിയെ, വലത്തുവശത്ത് നാലുമുഖനെ, ഇരുപത്തിയെട്ടു കോടി രുദ്രന്മാരെ മനോഹരമായ അവയവങ്ങളോടുകൂടി സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ഇരുപത്തിയഞ്ച് ഘടകങ്ങളുള്ള പുരുഷനും, ഇടത്തുവശത്ത് പ്രകൃതിയും, ബുദ്ധിയിടത്ത് ബുദ്ധിയും നിലകൊള്ളുന്നു. അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് അഹങ്കാരം, അതിൽ നിന്ന് സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ നിന്ന് വിഷയങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം പരമേശ്വരന്റെ ലീല മാത്രമാണ്. പാദതലങ്ങളിൽ നിന്ന് ഭൂമി, രഹസ്യസ്ഥലത്തിൽ നിന്ന് ജലം, നാഭിയിൽ നിന്ന് അഗ്നി, ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് സൂര്യൻ, കണ്ഠത്തിൽ നിന്ന് സോമൻ, കണ്യാശ്രുവിൽ നിന്ന് ആത്മാവ്, ശിരസ്സിൽ നിന്ന് സ്വർഗ്ഗം—ഇങ്ങനെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട്, ചലനവുമില്ലാത്തവയുമായ ലോകം മുഴുവനും പ്രത്യക്ഷമാവുന്നു. വിദ്യയുടെയും കര്‍മ്മാനുഷ്ഠാനത്തിന്റെയും വിധാനപ്രകാരം സർവ്വജ്ഞനും സർവ്വവ്യാപിയുമായ ദൈവത്തെ സ്ഥാപിച്ചാൽ, ശിവയോജനം ലഭിക്കും. യജ്ഞേശ്വരനെ മൂന്നുകാലും, ഏഴുകൈകളും, നാലു കൊമ്പും, രണ്ടു തലയും ഉള്ളവനായി നിർമ്മിച്ച്, വിഷ്ണുലോകത്തിൽ ആദരിക്കുന്നു. അവിടെ, ലക്ഷക്കണക്കിന് കല്പങ്ങൾ മഹാസുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ച്, സമയമെത്തുമ്പോൾ ഭൂമിയിൽ തിരിച്ചെത്തി, എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളുടെയും പൂർത്തീകരണമായി ജനിക്കുന്നു. വൃഷഭവാഹനനും ചന്ദ്രലാഞ്ഛിതനുമായ ദൈവത്തെ സ്ഥാപിച്ചാൽ, പത്തായിരം അശ്വമേധയജ്ഞങ്ങൾ ചെയ്തതിന്റെ ഫലം ലഭിക്കും. മണിമണികൾ അണിഞ്ഞു, പൊന്നിൽ നിർമ്മിതമായ ആകാശവിമാനത്തിൽ യാത്രചെയ്ത്, ശിവയുടെ ദിവ്യനഗരിയിൽ എത്തി അവിടെ തന്നെ മോക്ഷം നേടുന്നു. നന്ദിയോടും അംബയോടും സഹിതം, സർവ്വഗണങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ദൈവത്തെ സ്ഥാപിച്ചാൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലവും ഞാൻ കേട്ടപോലെ പറയുന്നു. സൂര്യപ്രഭയുള്ള, എരുതുകളാൽ കെട്ടിയ, അപ്സരസ്സുകൾ നിറഞ്ഞ, ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും അപൂർവമായ ആകാശവിമാനങ്ങളിൽ യാത്രചെയ്ത്, ചുറ്റും നൃത്തം ചെയ്യുന്ന അപ്സരസ്സുകളുടെ സംഘങ്ങളാൽ വലയം ചെയ്യപ്പെട്ട്, ശിവയുടെ ദിവ്യനഗരിയിൽ എത്തി ഗണപതിസ്ഥാനം പ്രാപിക്കുന്നു. അവിടെ, സഹസ്രബാഹുവുമായോ അല്ലെങ്കിൽ നാലു കൈകളുമായോ, സർവ്വജ്ഞനായോ, പർവതപുത്രിയോടൊപ്പം നൃത്തം ചെയ്യുന്ന ദേവാദിദേവനെ ദർശിക്കുന്നു. ശിവൻ, ഭൃഗു മുതലായ പ്രജാപതികൾക്കൊപ്പം, ഗണങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, പർവതപുത്രിയോടൊപ്പം, വൃഷഭധ്വജനായ് പ്രത്യക്ഷനാകുന്നു. ബ്രഹ്മ, ഇന്ദ്ര, വിഷ്ണു, സോമൻ മുതലായവരും, മാതാക്കളും സപ്തർഷികളും ചേർന്ന് എപ്പോഴും ആരാധിക്കുന്ന പരമേശ്വരൻ അവിടെ ദർശനമാകുന്നു. ഭക്തിപൂർവ്വം ദൈവത്തെ സ്ഥാപിച്ചാൽ, എല്ലാ യജ്ഞങ്ങൾക്കും, തപസ്സിനും, ദാനങ്ങൾക്കും, തീർത്ഥയാത്രകൾക്കും, ദേവാരാധനകൾക്കും സമമായ ഫലം ലഭിക്കുന്നു. അതിന്റെ ഫലം നൂറുകോടി മടങ്ങ് വർദ്ധിച്ചാണ് ലഭിക്കുന്നത്; ശിവലോകം പ്രാപിച്ച്, സൃഷ്ടിയുടെ ലയത്തോളം മഹാസുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. പുതിയ സൃഷ്ടി തുടങ്ങിയാൽ, വീണ്ടും മനുഷ്യജന്മം പ്രാപിക്കുന്നു—നഗ്നൻ, നാലു കൈകൾ, വെള്ള നിറം, മൂന്ന് കണ്ണുകൾ, സർപ്പങ്ങൾ കെട്ടിയവൻ എന്നിങ്ങനെ. ഭക്തിയോടെ ദേവാദിദേവനെ, കപാലമേന്തിയവനായി, കറുത്തതും വളഞ്ഞതും ആയ മുടിയോടെ സ്ഥാപിച്ചാൽ, ശിവയോജനം നേടുന്നു. ഗജാനനന്റെ പുത്രനായ ദൈവം, അംബയോടൊപ്പം, വിജയദായകൻ, കറുത്ത നിറം, ചുവന്ന കണ്ണുകൾ, മൂന്ന് കണ്ണുകൾ, ചന്ദ്രലാഞ്ഛിതൻ—അവനെ ദർശിക്കുന്നു. കാക്കയുടെ ചിറകുപോലെയുള്ള മുടിയുമായി, സർപ്പകുണ്ണികളും, സിംഹച്ചർമ്മം മേൽവസ്ത്രം, മൃഗചർമ്മം വസ്ത്രം, മൂർച്ഛനയുള്ള പല്ലുകൾ, ഗദയും കപാലവും കൈവശം, 'ഹും' 'ഫട്' എന്ന ശബ്ദങ്ങൾ മുഴക്കി, എല്ലാ ദിക്കുകളിലും പ്രഭയുള്ളവൻ. താമരച്ചർമ്മം ധരിച്ചു, രണ്ടു കൈകളിൽ, ശംഖവും പിടിച്ച്, ചിരിച്ച്, ഗർജിച്ച്, ഇരുണ്ട സമുദ്രം കുടിച്ച്, ആനന്ദത്തോടെ നിലകൊള്ളുന്ന ദൈവത്തെ ഭക്തൻ ദർശിക്കുന്നു.