ലിങ്ഗപുരാണമ്

ജ്ഞാനികൾക്ക് അതീവ സൂക്ഷ്മവും കളങ്കരഹിതവും നശിക്കാത്തതുമായ ലിങ്ഗം നേരിട്ട് അനുഭവപ്പെടുന്നു. അതേസമയം, അജ്ഞന്മാർക്ക് മണ്ണോ മരമോ പോലുള്ള വസ്തുക്കളിൽ നിന്നുള്ള സ്ഥൂലമായ ലിങ്ഗം മാത്രം മനസ്സിൽ വരച്ചെടുക്കാൻ കഴിയുന്നു. യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ സാരമായ അറിവുള്ള ചിലർ ആലോചിക്കുമ്പോൾ, വേറിട്ടുള്ള യാതൊരു വസ്തുവും ഇല്ലെന്ന് പറയുന്നു—അക്ഷരവും ലക്ഷണങ്ങളോടെയും ലക്ഷണങ്ങളില്ലാതെയും എല്ലാം ശിവനാണ്. ധർമ്മനിഷ്ഠരായവരേ, ഒരു കലശത്തിൽ കാണുമ്പോൾ ആകാശം ഒന്നായി തോന്നുന്നതുപോലെ, വേർതിരിവും അവേച്ഛയും ശങ്കരനിൽ തന്നെയാണ് കാണപ്പെടുന്നത് എന്ന് ചിലർ പറയുന്നു. മനസ്സിലാക്കുന്നതിനായി, ഒരേയൊരു സൂര്യൻ ലോകത്തിലെ വിവിധ വെള്ളം നിറച്ച പാത്രങ്ങളിൽ വ്യത്യസ്തമായി പ്രതിഫലിക്കുന്നതുപോലെ, ജീവികൾക്കും വ്യത്യാസം തോന്നുന്നു. സ്വർഗ്ഗത്തിലും ഭൂമിയിലും ഉള്ള എല്ലാ ജീവികളും അഞ്ചു ഭൂതങ്ങളിൽ നിന്നാണ് രൂപം കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. പക്ഷേ, ജാതി, വ്യക്തിത്വം എന്നിവയുടെ വ്യത്യാസം മൂലം അവയെ പലതായാണ് കാണപ്പെടുന്നത്. ലോകത്ത് കാണുന്നതും കേൾക്കുന്നതും എല്ലാം ശിവസ്വഭാവമുള്ളതാണെന്ന് അറിയണം. മനുഷ്യരിലെ ഭേദം ആലോചിച്ചാൽ വെറും ഭ്രമം മാത്രമാണ്. സ്വപ്നത്തിൽ വലിയ സുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചിട്ടും, ഒരാൾ സന്തോഷവാനോ ദുഃഖിതനോ ആകാം; എന്നാൽ ആലോചിച്ചാൽ, യഥാർത്ഥത്തിൽ സുഖമോ ദുഃഖമോ അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല. വേദാർത്ഥം അറിഞ്ഞ മറ്റു ചിലർ പറയും: ഗുണങ്ങൾക്കൊപ്പം പരമേശ്വരൻ, സാംസാരിക ബന്ധത്തിൽ കുടുങ്ങിയവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ നേരിട്ട് നിലകൊള്ളുന്നു. യോഗികൾക്ക് ഭഗവാൻ നിർഗുണനാണ്; ജ്ഞാനികൾക്ക് അവൻ സർവവ്യാപിയുമാണ്. ലോകത്ത് പരമേശ്വരന്റെ മൂന്ന് രൂപങ്ങൾ പുകഴപ്പെടുന്നു—ആദ്യം രൂപരഹിതൻ, പിന്നെ ഗുണങ്ങളോടെയും ഗുണങ്ങളില്ലാതെയും ഉള്ള രൂപം, മൂന്നാമത് ഗുണങ്ങളുള്ള രൂപം. ഇതല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ല, ദ്വിജോത്തരനേ. ചിലർ ഗുണങ്ങളോടെയും ഗുണങ്ങളില്ലാതെയും ഉള്ള രൂപത്തെ വീണ്ടും വീണ്ടും ആരാധിക്കുന്നു; ചിലർ ഹൃദയത്തിലെ സർവജ്ഞനെയോ ശിവലിംഗത്തെയോ അഗ്നിയിലോ ആരാധിക്കുന്നു. ലോകജീവിതത്തിൽ എപ്പോഴും ലീനരായ ചില സന്മുനികൾ ഗുണങ്ങളുള്ള രൂപത്തെയാണ് ആരാധിക്കുന്നത്. ഭാര്യയും മകനുമുള്ളവർ ഇങ്ങനെ തന്നെ നിരന്തരം ആരാധിക്കുന്നു. ശിവൻ എങ്ങനെയാണോ, ഭഗവതിയും അങ്ങനെയാണ്; ഭഗവതി എങ്ങനെയാണോ, ശിവനും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. അതിനാൽ, അഭേദബോധത്തോടെ ഇരുപത്തേഴു ഭേദങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് പറയുന്നു. അവർ ശരീരത്തിനകത്തും പുറത്തും നാലു ഭാഗങ്ങളുള്ളത്, ആറു കോണുള്ളത്, പത്തു അഗ്രങ്ങൾ, പന്ത്രണ്ടു അഗ്രങ്ങൾ, പതിനാറു അഗ്രങ്ങൾ, മൂന്നു ഭാഗങ്ങളുള്ള രൂപങ്ങൾ എന്നിവയിൽ ആരാധിക്കുന്നു. തന്റെ ഇച്ഛാനുസരണം, ശിവൻ ഭഗവതിയോടൊപ്പം നിലകൊള്ളുന്നു; മോക്ഷത്തിനുവേണ്ടി ശിവൻ സതാസത്വാതീതനാണ്, സൃഷ്ടിയും നാശവും അതിലപ്പുറം. ചിലർ അവനെ ഏകനെന്ന്, ചിലർ ദ്വയസ്വഭാവിയെന്ന്, മറ്റുചിലർ ത്രയാത്മാവെന്ന്, വേദജ്ഞർ ശിവൻ യാത്രികാത്മാവാണെന്ന് പറയുന്നു. നിത്യധാർമ്മികരായ ബ്രാഹ്മണർ, ശുദ്ധഭക്തിയിലും യോഗത്തിലും അഭിമാനമുള്ളവർ, ആറ് കോണുള്ള രൂപത്തിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ സർവരൂപനായ യോഗേശ്വരനെയാണ് ആരാധിക്കുന്നത്. ചിലർ അതിൽ, മൂന്നുഭാഗങ്ങളുള്ള രൂപത്തിൽ, മൂലതത്ത്വങ്ങളിൽ, മൂന്നു കണ്ണുകളോടെ, ത്രയാത്മാവായ ശിവനെ ദർശിച്ച് അവനിലേയ്ക്ക് എത്തുന്നു; മറ്റുള്ള യോഗികൾക്ക് അതു സാധ്യമല്ല. ഭഗവതിയാൽ പുരാതനപുരുഷനെ എത്തിച്ചേരാൻ കഴിയും. ഇനി ഞാൻ സ്വയമഭിഷ്ടരൂപത്തിൽ സ്ഥാപിക്കുന്നതിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന പൂർണ്ണഫലത്തെ എല്ലാ ലോകങ്ങൾക്കും ഉപകാരപ്രദമാവുന്ന വിധത്തിൽ വിശദീകരിക്കാം. ഭക്തിയോടെ, പരമാസനത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന ഭഗവാനെയും സ്കന്ദനെയും ചേർത്ത് സ്ഥാപിച്ചാൽ, ആൾക്കാർക്ക് എല്ലാ ആവശ്യങ്ങളും ലഭിക്കും. ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി ഭഗവാനെയും സ്കന്ദനെയും ഒരിക്കൽ പോലും ആരാധിച്ചാൽ, അതുവഴി ലഭിക്കുന്ന ഫലങ്ങൾ ഞാൻ കേട്ടപോലെ പറയും. പത്ത് കോടി സൂര്യന്മാരെപോലും പ്രകാശിക്കുന്ന ആകാശയാനങ്ങളിൽ, രുദ്രപുത്രിമാരാൽ നിറഞ്ഞ, ഗാനം നൃത്തം എന്നിവയോടെ, യോഗി സൃഷ്ടിയുടെ ലയത്തോളം ശിവനെപ്പോലെയായി ക്രീഡിക്കുന്നു. അവിടെ, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്ന ആകാശയാനങ്ങളിൽ വലിയ സുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട്, അവൻ ഔമ, കൗമാര, ഈശാന, വൈഷ്ണവ, ബ്രഹ്മ, പ്രജാപതി, ജനലോകം, മഹസ് എന്നിവയുടെ ലോകങ്ങളിൽ എത്തുന്നു. ഇന്ദ്രലോകം നേടിയശേഷം, പത്തു ആയിരം വർഷം ഇന്ദ്രനായി ദിവ്യസുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ച ശേഷം, ഭൂവര്ലോകത്തിൽ മഹാസുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. പിന്നീട്, മെരുവിൽ ദേവലോകങ്ങളിൽ ഒരു കാലും നാലു കൈകളും മൂന്നു കണ്ണുകളും ത്രീശൂലവും അണിഞ്ഞ് ആനന്ദിക്കുന്നു. വലതുവശത്ത് നാലുമുഖനെയും ഇടതുവശത്ത് ഹരിയെ നിലനിര്‍ത്തി, ഇരുപത്തിയെട്ട് കോടിരുദ്രന്മാരെ മനോഹരമായ അവയവങ്ങളോടെ സൃഷ്ടിച്ച്, ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ഇരുപത്തിയഞ്ച് ഘടകങ്ങളുള്ള പുരുഷനെയും, ഇടതുവശത്ത് പ്രകൃതിയെയും, ബുദ്ധിയുടെ സ്ഥാനത്ത് ബുദ്ധിയെയും സ്ഥാപിക്കുന്നു. അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് അഹങ്കാരം, അതിൽ നിന്ന് സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇന്ദ്രിയാർത്ഥങ്ങൾ—ഇതെല്ലാം പരമേശ്വരന്റെ ലീലയാണ്. പാദതലങ്ങളിൽ നിന്ന് ഭൂമി, ഗുപ്തസ്ഥലത്തിൽ നിന്ന് ജലം, നാഭിയിൽ നിന്ന് അഗ്നി, ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് സൂര്യൻ, കണ്ഠത്തിൽ നിന്ന് സോമൻ, ഭ്രൂമധ്യത്തിൽ നിന്ന് ആത്മാവ്, ശിരസ്സിന്റെ മുകളിൽ നിന്ന് സ്വർഗ്ഗം—ഇങ്ങനെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട്, ചലനവുമില്ലാത്തവയുമുളള ലോകം മുഴുവൻ പ്രത്യക്ഷമാവുന്നു. ജ്ഞാനവും ക്രിയയും അനുസരിച്ച് സർവജ്ഞനായ സർവവ്യാപിയായ ദൈവത്തെ സ്ഥാപിച്ചാൽ ശിവസായുജ്യം ലഭിക്കുന്നു. യാഗേശ്വരനെ മൂന്നു കാലുള്ളവനായി, ഏഴു കൈകളോടെയും നാലു കൊമ്പുകളോടെയും രണ്ട് തലകളോടെയും രൂപപ്പെടുത്തി, വിഷ്ണുലോകത്തിൽ അവനെ പൂജിക്കുന്നു. അവിടെ ലക്ഷക്കണക്കിന് യുഗങ്ങൾ വലിയ സുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ച്, സമയം കഴിഞ്ഞ് ഭൂമിയിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ യാഗങ്ങളുടെ പരിപൂർത്തിയായി മാറുന്നു. വൃഷഭവാഹനനായ, ചന്ദ്രക്കലാധരനായ ശിവനെ സ്ഥാപിച്ചാൽ, പത്ത് ആയിരം അശ്വമേധയാഗങ്ങളുടെ ഫലവും ലഭിക്കും. മണിക്കൊമ്പുകളാൽ അലങ്കൃതമായ സ്വർണ്ണവിമാനത്തിൽ സഞ്ചരിച്ച്, ശിവനുഗ്രഹിച്ച ദിവ്യനഗരിയിൽ എത്തി അവിടുത്തെ മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു. നന്ദിയോടും അംബയോടും കൂടിയുള്ള ഭഗവാന്റെ സ്ഥാപനം ചെയ്താൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലവും ഞാൻ കേട്ടപോലെ പറയുന്നു. സൂര്യപ്രഭയുള്ള, കാളകളാൽ കുതിരയിട്ട, അപ്സരസുകളുടെ കൂട്ടത്തോടെ നിറഞ്ഞ, ദൈവങ്ങൾക്കും അസുരന്മാർക്കും അപൂർവ്വമായ ആകാശയാനങ്ങളിൽ, എല്ലാ ദിശകളിലും അപ്സരസുകളുടെ നൃത്തകൂട്ടങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ഭഗവാന്റെ ദിവ്യനഗരിയിൽ എത്തി ഗണേശത്വം പ്രാപിക്കുന്നു. അവിടെ, പരമേശ്വരനായ ദേവാദിദേവനെയും, ഹിമപുത്രിയോടൊപ്പം ആയിരം കൈകളോടെ, സർവജ്ഞനായി, അല്ലെങ്കിൽ നാലു കൈകളോടെ, നൃത്തം ചെയ്യുന്ന ഭഗവാനെയും ദർശിക്കുന്നു.