ലിങ്ഗപുരാണമ്

പ്രകൃതിയിൽ നിന്നുള്ള പ്രേരണയാൽ സകല കർമ്മങ്ങൾക്കും ആത്മാവായ മഹാപുരുഷനാണ് എല്ലാ ജ്ഞാനത്താലാണ് അറിവു നേടപ്പെടേണ്ടത്, മറ്റൊന്നിനാലല്ല. ആയിരക്കണക്കിന് യാഗങ്ങൾക്കിടയിൽ തപസ്സാണ് ശ്രേഷ്ഠം; ആയിരം തപസ്സുകളിൽ ജപയാഗം ശ്രേഷ്ഠം; ആയിരം ജപയാഗങ്ങളിൽ ധ്യാനയാഗം അതിലധികം ഉന്നതമാണ്. ധ്യാനയാഗത്തിനുമേൽ മറ്റൊന്നുമില്ല; ധ്യാനം ജ്ഞാനത്തിലേക്കുള്ള വഴി തന്നെയാണ്. സമമായ മനസ്സോടെ ധ്യാനത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്ന യോഗി ധ്യാനത്തിലൂടെ perceives ചെയ്യുമ്പോൾ, ശിവൻ ധ്യാനയാഗത്തിൽ ഭക്തിയോടെ അർപ്പിച്ചവർക്കു നേരിട്ടാണ് സന്നിധാനം. യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനമുള്ളവർക്ക് ശുദ്ധീകരണചടങ്ങൾക്കും പ്രായശ്ചിത്തങ്ങൾക്കും ആവശ്യമില്ല; ബ്രഹ്മത്തെ അറിയുന്നവരും അറിയാത്തവരും ജ്ഞാനത്താൽ മാത്രം ശുദ്ധരാവുന്നു. വിചാരശേഷിയുള്ളവർക്കു ലോകത്തിൽ കർമ്മമോ സുഖമോ ദുഃഖമോ ഇല്ല; ധ്യാനത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നവർക്കു പുണ്യവും പാപവും, ജപവും ഹോമവും എല്ലാം ഉള്ളിലാണു നിലനിൽക്കുന്നത്. പരമാനന്ദസ്വരൂപമായ, വിശുദ്ധമായ, മംഗളമായ, അക്ഷരമായ, ഭാഗങ്ങളില്ലാത്ത, സർവവ്യാപിയായ ലിംഗം യോഗികളുടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിതമെന്നു അറിഞ്ഞിരിക്കണം. ദ്വിജന്മാർ പറയുന്നത് പോലെ, ലിംഗം രണ്ടുവിധമാണ് — ബാഹ്യവും അന്തരവും. മഹർഷിമാർ പറയുന്നു, ബാഹ്യ ലിംഗം സ്ഥൂലവും അന്തര ലിംഗം സൂക്ഷ്മവുമാണ്. കർമ്മങ്ങളിൽ ലഗ്നരായവർ സ്ഥൂല ലിംഗാരാധനയിലാണു ആസ്വാദനം; അർഹതയില്ലാത്തവർക്ക് ധ്യാനാർത്ഥം സ്ഥൂല രൂപം മാത്രം. ആരുടെയെങ്കിലും അന്തർലിംഗം നേരിട്ട് അനുഭവപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ, അവൻ എല്ലാം ബാഹ്യമായതായി ഭ്രമിക്കുന്നു. പണ്ഡിതന്മാർക്ക് സൂക്ഷ്മവും നിർമ്മലവും അക്ഷരവുമായ ലിംഗം നേരിട്ട് അനുഭവപ്പെടുന്നു; അജ്ഞന്മാർക്ക് മണ്ണിൽ, മരത്തിൽ തുടങ്ങിയവയിൽ സ്ഥൂല രൂപം മാത്രം ഭാവിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ തത്വം അറിയുന്ന ചിലർ പറയുന്നു, ആലോചനയിൽ വേറിട്ട ഒന്നുമില്ല; ഗുണങ്ങളോടെയും ഗുണങ്ങളില്ലാതെയും എല്ലാം ശിവനാണ്. മനുഷ്യരേ, ഒരു കളത്തിൽ കാണുന്ന ആകാശം ഒന്നാണെന്നപോലെ, ചിലർ ഭേദവും അഭേദവും ശങ്കരനു തന്നെ ചേർന്നതാണെന്നു പറയുന്നു. മനസ്സിലാക്കുന്നതിനായി, ഒരേ സൂര്യൻ വിവിധ ജലപാത്രങ്ങളിൽ പലതായും പ്രതിഫലിക്കുന്നതുപോലെ, ലോകത്തിൽ എല്ലാം അങ്ങനെ തന്നെ. സ്വർഗ്ഗത്തിലും ഭൂമിയിലും ഉള്ള സകല ജീവികളും അഞ്ചു ഭൂതങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് നിർമ്മിതം; എന്നാൽ ജാതിയും വ്യക്തിത്വവും കൊണ്ടുള്ള ഭേദം കാരണം അവയെ പലതായാണ് കാണപ്പെടുന്നത്. കാണുന്നതും കേൾക്കുന്നതും എല്ലാം ശിവസ്വരൂപമായതാണെന്ന് അറിഞ്ഞിരിക്കണം; ലോകത്തിൽ കാണുന്ന ഭേദം ആലോചനയിൽ മാത്രമാണ്. സ്വപ്നത്തിൽ മഹാസുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചിട്ടും, മനുഷ്യൻ സന്തോഷമോ ദുഃഖമോ അനുഭവിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു; പക്ഷേ ആലോചനയിൽ, യഥാർത്ഥത്തിൽ സുഖവും ദുഃഖവും അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല. വേദാർത്ഥം അറിയുന്ന മറ്റുള്ളവർ പറയുന്നു, സകല ഗുണങ്ങളോടെയും പരമേശ്വരൻ സംസാരബന്ധിതരുടെ ഹൃദയത്തിൽ നേരിട്ട് സന്നിഹിതനാണ്. യോഗികൾക്ക് ആ പരമാത്മാവ് നിർഗുണനാണ്; ജ്ഞാനികൾക്ക് സർവവ്യാപിയാണ്; ലോകത്തിൽ പരമേശ്വരന്റെ മൂന്നു രൂപങ്ങൾ പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നു. ആദ്യത്തേത് രൂപരഹിതം; പിന്നെ ഗുണങ്ങളോടെയും ഗുണങ്ങളില്ലാതെയും ഉള്ള രൂപം; മൂന്നാമത്തേത് ഗുണങ്ങളുള്ള രൂപം. ഇതല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ല. ചിലർ വീണ്ടും വീണ്ടും ഗുണങ്ങളോടെയും ഗുണങ്ങളില്ലാതെയും ഉള്ള രൂപം ആരാധിക്കുന്നു; ചിലർ ഹൃദയത്തിൽ, ശിവലിംഗത്തിൽ, അഗ്നിയിൽ എന്നിങ്ങനെ സർവ്വജ്ഞനായവനെ ആരാധിക്കുന്നു. ലോകജീവിതത്തിൽ എപ്പോഴും ലയിച്ചിരിക്കുന്ന ചില മഹർഷികൾ ഗുണങ്ങളുള്ള രൂപം മാത്രം ആരാധിക്കുന്നു; സ്ത്രീയും പുത്രന്മാരുമുള്ളവരും അങ്ങനെ തന്നെ ആരാധന നടത്തുന്നു. ശിവൻ എങ്ങനെയോ, അങ്ങനെ തന്നെ ദേവിയും; ദേവി എങ്ങനെയോ, അങ്ങനെ തന്നെ ശിവനും. ഈ അഭേദബോധത്തിൽ ഇരുപത്തേഴു ഭേദങ്ങൾ ഉണ്ട്. അവർ ശരീരത്തിനകത്തും പുറത്തും നാലു മുഖം, ആറു കോണം, പത്തു അഗ്രം, പന്ത്രണ്ടു അഗ്രം, പതിനാറു അഗ്രം, മൂന്നു കോണുകൾ എന്നിവയുള്ള രൂപങ്ങളിൽ ആരാധിക്കുന്നു. സ്വയേച്ഛയാൽ ശിവൻ ദേവിയോടൊപ്പം നിലകൊള്ളുന്നു; മോക്ഷാർത്ഥം ശിവൻ സദാ സത്താസത്താതീതനാണ്. ചിലർ അവനെ ഏകസ്വരൂപനെന്നു, ചിലർ ദ്വൈതസ്വരൂപനെന്നു, ചിലർ ത്രൈസ്വരൂപനെന്നു, വേദം അറിയുന്നവർ ശിവൻ സംസാരിയാണെന്നു പറയുന്നു. സദാ ധർമ്മനിഷ്ഠരായ, വിശുദ്ധഭക്തി, യോഗം എന്നിവയാൽ വിശിഷ്ടരായ ബ്രാഹ്മണർ ആറ് കോണുള്ള ആകൃതിയുടെ മദ്ധ്യത്തിൽ സർവ്വരൂപനായ യോഗേശ്വരനെ ആരാധിക്കുന്നു. മൂന്നു കോണുള്ള ആകൃതിയിൽ, മൂന്ന് തത്ത്വങ്ങളുടെ മദ്ധ്യത്തിൽ, മൂന്നു മുഖം, മൂന്നു കണ്ണുകൾ ഉള്ള ശിവനെ അവിടെ കാണുന്നവർ അവനെ പ്രാപിക്കുന്നു; മറ്റു യോഗികൾ അങ്ങനെ പ്രാപിക്കില്ല. ദേവിയിലൂടെ പുരാതനപുരുഷനിൽ ലയനം നേടുന്നു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ സ്വയേച്ഛയാൽ പ്രതിഷ്ഠിതമായ രൂപത്തിൽ നിന്നുള്ള സമ്പൂർണ്ണ ഫലത്തെ ലോകഹിതാർത്ഥം വിശദീകരിക്കാം. ഭക്തിയോടെ, സ്കന്ദനോടൊപ്പം ദൈവത്തെ പരമാസനത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിച്ചാൽ, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ലഭിക്കുന്നു. ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി, സ്കന്ദനോടൊപ്പം ദൈവത്തെ ഒരിക്കൽ പോലും ആരാധിച്ചാൽ, ഞാൻ കേട്ടതുപോലെ ഫലം ലഭിക്കും. പതിനായിരം സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്ന ആകാശവിമാനങ്ങളിൽ, രുദ്രപുത്രിമാരോടൊപ്പം, ഗാനം നൃത്തം എന്നിവയോടൊപ്പം, ആ യോഗി ശിവനെപ്പോലെ സൃഷ്ടിയുടെ പ്രളയം വരുന്നതുവരെ ക്രീഡിക്കുന്നു. അവിടെ ആഹ്ലാദകരമായ ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിച്ച്, ആകാശവിമാനങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ച്, ഔമ, കൗമാര, ഈശാന, വൈഷ്ണവ, ബ്രഹ്മ, പ്രജാപതി, ജനലോക, മഹസ് എന്നീ ലോകങ്ങൾ പ്രാപിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രലോകം പ്രാപിച്ച ശേഷം, പത്തായിരം വർഷം ഇന്ദ്രനായ് ദിവ്യാനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു; ഭൂവർലോകത്തിൽ ദിവ്യമായ ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. മേരു പർവതം പ്രാപിച്ച ശേഷം, ഒരു കാൽ, നാല് കൈകൾ, മൂന്നു കണ്ണുകൾ, ത്രിശൂലം കൈവശം വച്ചുകൊണ്ട്, ദേവലോകങ്ങളിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു. ഇടതുവശത്ത് ഹരിയെ, വലതുവശത്ത് നാലുമുഖനായി ബ്രഹ്മാവിനെ, ഇരുപത്തിയെട്ട് കോടിയോളം രുദ്രന്മാരെ മനോഹരമായ അവയവങ്ങളോടെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഇരുപത്തഞ്ച് ഘടകങ്ങളുള്ള പുരുഷൻ നേരിട്ട് ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; പ്രകൃതിയും ഇടതുവശത്ത്, ബുദ്ധി ബുദ്ധിസ്ഥലത്ത്. അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് അഹങ്കാരം, അതിൽ നിന്ന് സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇന്ദ്രിയാർത്ഥങ്ങൾ — ഇതെല്ലാം പരമേശ്വരന്റെ ലീലകളാണ്. പാദതലത്തിൽ നിന്ന് ഭൂമി, ഗുഹ്യസ്ഥലത്തിൽ നിന്ന് ജലം, നാഭിയിൽ നിന്ന് അഗ്നി, ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് സൂര്യൻ എന്നിങ്ങനെ സൃഷ്ടി വിപുലമാകുന്നു.