ലിങ്ഗപുരാണമ്

ഏകത്തത്വത്തെ അറിഞ്ഞ ചിലർ, ആ പരമാത്മാവിനെ പരിശുദ്ധമായ ഓംകാരരൂപത്തിൽ ഉള്ളവനായി വിശേഷിപ്പിച്ചു. ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, അവർ കേട്ടതും, അതിനെ പരമശാസ്ത്രത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ജ്ഞാനമെന്നു വിളിച്ചു. ശബ്ദം പോലെയുള്ള വസ്തുക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവാണ് ജ്ഞാനം എന്നറിയപ്പെടുന്നത്; അത്തരമൊരു തെറ്റില്ലാത്ത ജ്ഞാനമാണ് ചിലർ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്, എന്നാൽ മറ്റുള്ളവർ അതിനെ അങ്ങനെയല്ലെന്നു പറയുന്നു. കളങ്കമില്ലാത്തതും, വ്യത്യാസം ഇല്ലാത്തതും, ആശ്രയമില്ലാത്തതുമായ ശുദ്ധമായ ജ്ഞാനമാണ് ഗുരുവിനെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്; അതിനെയാണ് ചില മഹർഷികളും ബ്രാഹ്മണന്മാരും ജ്ഞാനമെന്നു വിളിക്കുന്നത്. മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നത് ജ്ഞാനത്തിലൂടെ മാത്രമാണ്; കൃപയെന്നതും ജ്ഞാനം നേടാനായാണ്; ഈ ഇരുവഴികളിലൂടെയാണ് യോഗി മോചിതനായി ആനന്ദം നിറഞ്ഞവനാകുന്നത്. ചില മഹർഷികൾ പറയുന്നു: ക്രിയയിലൂടെയാണ് അവനോടുള്ള ബന്ധം സ്ഥാപിതമാകുന്നത്; ഭാവനാപരമായ രൂപം ഉപേക്ഷിച്ച്, അവൻ സ്വച്ഛന്ദമായി മാത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ആകാശം ഭഗവാന്റെ തലയും, അന്തരീക്ഷം പരമാത്മാവിന്റെ നാഭിയുമാണ്; ചന്ദ്രൻ, സൂര്യൻ, അഗ്നി എന്നിവയാണ് അവന്റെ കണ്ണുകൾ; ദിക്കുകൾ മഹാത്മാവിന്റെ ചെവികളാണ്. പാതാളം അവന്റെ പാദങ്ങളും, സമുദ്രം വസ്ത്രവും; ദേവതകൾ എല്ലാം അവന്റെ കൈകളും, നക്ഷത്രങ്ങൾ അലങ്കാരങ്ങളും. പ്രകൃതിയാണ് അവന്റെ ഭാര്യമെന്നും, പുരുഷനാണ് ലിംഗം എന്നും പറയുന്നു; അവന്റെ വായിൽ നിന്നാണ് ബ്രാഹ്മണന്മാരും, ബ്രഹ്മാവായ ഭഗവാനുമുഭവിക്കുന്നത്. ഇന്ദ്രനും ഉപേന്ദ്രനും അവന്റെ കൈകളിൽ നിന്നാണ്; ക്ഷത്രിയർ മഹാത്മാവിൽ നിന്ന്, വൈശ്യർ അവന്റെ തൊണ്ടിയിൽ നിന്ന്, ശൂദ്രർ പിനാകധാരിയുടെ പാദങ്ങളിൽ നിന്നാണ്. താമരക്കിരീടം മുതലായവ അവന്റെ മുടിയാണെന്ന് പറയുന്നു; വായുവുകൾ അവന്റെ മൂക്കിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിക്കുന്നു; ചലനം ശ്രവണം കൊണ്ടും, അതുപോലെ തന്നെ സ്മരണയും. അവനാണ് കർമ്മങ്ങളുടെ ആത്മാവ്; പ്രകൃതിയിൽ നിന്നുള്ള പ്രേരകൻ; ഈ മഹാത്മാവിനെ ജ്ഞാനത്തിലൂടെ മാത്രമേ അറിയാൻ കഴിയൂ, മറ്റുവഴിയില്ല. ആയിരം യാഗങ്ങളിൽ തപസ്സായാഗം ഉത്തമം; ആയിരം തപസ്സായാഗങ്ങളിൽ ജപയാഗം ഉത്തമം; ആയിരം ജപയാഗങ്ങളിൽ ധ്യാനയാഗം ഉത്തമം; ധ്യാനയാഗത്തിനേക്കാൾ ഉയർന്നതൊന്നുമില്ല; ധ്യാനമാണ് ജ്ഞാനത്തിലേക്കുള്ള മാർഗം. സമഭാവത്തിൽ സ്ഥിരതയുള്ള യോഗി ധ്യാനത്തിലൂടെ അവനെ കാണുമ്പോൾ, ധ്യാനയാഗത്തിൽ ഭക്തിയുള്ളവർക്കു ശിവൻ സാന്നിധ്യമാകുന്നു. യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനമുള്ളവർക്ക് ശുദ്ധീകരണവും പ്രായശ്ചിത്തവും വേണ്ടതില്ല; ബ്രഹ്മനെ അറിയുന്നവരും അറിയാത്തവരും ജ്ഞാനത്തിലൂടെ മാത്രമാണ് ശുദ്ധരാവുന്നത്. വിചക്ഷണർക്കു ലോകത്തിൽ കർമ്മമോ, സുഖമോ, ദുഃഖമോ ഇല്ല; ധ്യാനത്തിൽ ലീനരായവർക്ക് ധർമ്മവും അധർമ്മവും, ജപവും ഹോമവും എല്ലാം ആന്തരികമായി നിലനിൽക്കുന്നു. പരമാനന്ദസ്വഭാവമുള്ള, ശുദ്ധമായ, മംഗളമായ, അക്ഷരമായ, അഖണ്ഡമായ ലിംഗം യോഗികളുടെ ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥാപിതമാണെന്ന് അറിയണം. ലിംഗം രണ്ട് തരത്തിലുള്ളതാണെന്ന് ദ്വിജർ പറയുന്നു: ബാഹ്യവും ആന്തരികവും. മഹർഷികൾ പറയുന്നു, ബാഹ്യലിംഗം സ്ഥൂലവും ആന്തരികം സൂക്ഷ്മവുമാണ്. കര്‍മ്മങ്ങളിൽ ലഗ്നരായവർ സ്ഥൂലലിംഗം ആരാധിക്കുന്നു; അയോഗ്യർക്കായാണ് സ്ഥൂലരൂപം ധ്യാനത്തിനായി, മറ്റുള്ളവർക്കല്ല. ആന്തരിക ലിംഗം നേരിട്ട് കാണാത്തവൻ എല്ലാം ബാഹ്യമായാണ് ഭാവിക്കുന്നു, മറ്റൊന്നുമില്ലെന്നു കരുതുന്നു. ജ്ഞാനികൾക്ക് സൂക്ഷ്മവും നിർമലവും അക്ഷരവുമായ ലിംഗം നേരിട്ട് അനുഭവപ്പെടുന്നു; അജ്ഞാനികൾക്ക് മണ്ണ്, മരം മുതലായവയിൽ നിന്ന് സ്ഥൂലലിംഗം ഭാവന ചെയ്യപ്പെടുന്നു. സത്യം അറിയുന്ന ചിലർ പറയുന്നു: ആലോചനയിലൂടെയാണ് വേറിട്ട വസ്തുക്കളൊന്നുമില്ല; സഗുണനും നിർഗുണനുമായ ശിവൻ എല്ലാം ആകുന്നു. ധർമ്മശീലികളേ, ഒരു പാത്രത്തിൽ കാണുമ്പോൾ ആകാശം ഒന്നായിരിക്കുന്നു; വ്യത്യാസവും അവ്യത്യാസവും ശങ്കരനിൽ തന്നെയാണെന്ന് ചിലർ പറയുന്നു. അർത്ഥബോധത്തിനായി, ഒരേയൊരു സൂര്യൻ വിവിധ ജലപാത്രങ്ങളിൽ വ്യത്യസ്തമായി പ്രതിഫലിക്കുന്നതുപോലെയാണ് ഈ ലോകത്തിൽ. സ്വർഗ്ഗത്തിലും ഭൂമിയിലും എല്ലാ ജന്തുക്കളും അഞ്ചു ഭൂതങ്ങളിൽ നിന്നാണ്; പക്ഷേ ജാതി-വ്യക്തി വ്യത്യാസം മൂലം അവയെ പലതായാണ് കാണുന്നത്. എന്തു കണ്ടാലും, കേട്ടാലും, അതെല്ലാം ശിവസ്വഭാവമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം; ലോകത്തിലെ മനുഷ്യരുടെ ഭേദം ഭാസമാത്രമാണ്, ആലോചനയിൽ അതു വെറും ഭ്രമം. സ്വപ്നത്തിലും, വലിയ സുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചിട്ടും, മനുഷ്യൻ സന്തോഷവാനോ ദുഃഖിതനോ ആകാം; പക്ഷേ ആലോചിച്ചാൽ, സുഖം-ദുഃഖം യാഥാർത്ഥ്യമല്ല. വേദാർത്ഥം അറിഞ്ഞ മറ്റു ചിലർ പറയുന്നു: സകലഗുണസമ്പന്നനായ പരമേശ്വരൻ, സാംസാരികബന്ധത്തിൽ അകപ്പെട്ടവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ നേരിട്ട് സാന്നിധ്യമുണ്ട്. യോഗികൾക്ക്, അവൻ ഗുണരഹിതനാണ്; ജ്ഞാനികൾക്ക്, അവൻ സർവ്വവ്യാപിയാണ്; ലോകത്തിൽ പരമേശ്വരന്റെ മൂന്നു രൂപങ്ങൾ പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നു. ആദ്യത്തേത് രൂപരഹിതം; പിന്നെ സഗുണ-നിർഗുണരൂപം; മൂന്നാമത്തേത് സഗുണരൂപം; ഇതിനു പുറമെ മറ്റൊന്നുമില്ല, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠരേ. ചിലർ വീണ്ടും വീണ്ടും സഗുണ-നിർഗുണരൂപം ആരാധിക്കുന്നു; ചിലർ ഹൃദയത്തിൽ സർവ്വജ്ഞനെയാണ്, ചിലർ ശിവലിംഗത്തിലും അഗ്നിയിലും ആരാധിക്കുന്നു. ചില മഹർഷികൾ സദാ ഗൃഹസ്ഥജീവിതത്തിൽ നിരതരായി സഗുണരൂപം മാത്രം ആരാധിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ഭാര്യയും മകനുമുള്ളവർ തുടർച്ചയായി ആരാധന നടത്തുന്നു. ശിവൻ എങ്ങനെയോ, ദേവിയും അങ്ങനെയാണ്; ദേവി എങ്ങനെയോ, ശിവനും അങ്ങനെയാണ്. അതിനാൽ, അഭേദബോധത്തോടെ ഇരുപത്തേഴു ഭേദങ്ങൾ ഉണ്ട്. അവർ ശരീരത്തിനകത്തും പുറത്തും നാലു-ചതുരം, ആറു-കോണം, പത്തു-ചക്രം, പന്ത്രണ്ടു-ചക്രം, പതിനാറ്-ചക്രം, മൂന്നു-കോണം മുതലായ രൂപങ്ങളിൽ ആരാധിക്കുന്നു. സ്വച്ഛന്ദമായ ഇച്ഛയാൽ, ശിവൻ ദേവിയോടൊപ്പം നിലകൊള്ളുന്നു; മോക്ഷത്തിനായി, ശിവൻ സത്താ-അസത്താ ഭേദങ്ങൾക്കപ്പുറെയാണ്. ചിലർ അവനെ ഏകനായാണ് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്; ചിലർ ദ്വൈതമായാണ്; ചിലർ ത്രൈത്വം എന്നിങ്ങനെയും; വേദം അറിയുന്ന മറ്റു ചിലർ ശിവൻ സാംസാരികാത്മാവാണെന്ന് പറയുന്നു. സദാ ധർമ്മനിഷ്ഠരായ, ശുദ്ധഭക്തിയോഗത്തിൽ ഉറപ്പുള്ള ബ്രാഹ്മണർ, ആരു രൂപങ്ങളുള്ള യോഗേശ്വരനെ ആറു-കോണം ഉള്ള ആകൃതിയുടെ മദ്ധ്യത്തിൽ ആരാധിക്കുന്നു. മൂന്നു-കോണം ഉള്ള ആകൃതിയിൽ, മൂന്നു തത്ത്വങ്ങളിൽ, മൂന്നു മുഖങ്ങളുള്ള, മൂന്നുകണ്ണുള്ള ശിവനെ അവിടെ കാണുന്നവർ അവനെ പ്രാപിക്കുന്നു; മറ്റു യോഗികൾക്ക് അതാവില്ല. ദേവിയാൽ, ആ ആദിപുരുഷനെ പ്രാപിക്കാം. ഇനി ഞാൻ സ്വച്ഛന്ദരൂപത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ച സ്ഥാപനം കൊണ്ടുള്ള ഫലത്തെ പൂർണ്ണമായി വിശദീകരിക്കാം, ലോകഹിതത്തിനായി. ഭക്തിപൂർവം പരമാസനത്തിൽ ഇരുന്ന്, ദേവനെയും സ്കന്ദനെയും സ്ഥാപിച്ചാൽ, ആർക്കും ആഗ്രഹങ്ങൾ എല്ലാം ലഭിക്കും.