ലിങ്ഗപുരാണമ്

സർവ്വശക്തനായ ഭഗവാൻ തന്റെ പടിഞ്ഞാറ് മുഖത്തിൽ നിന്ന് സാമവേദം, ജഗതീ ഛന്ദസ്സ്, ഛന്ദസ്തോമം, സപ്തദശം, വൈരൂപം, അതിരാത്രം എന്നിവ സൃഷ്ടിച്ചു. ഉത്തരംമുഖത്തിൽ നിന്ന് അഥർവണവും ആപ്തോര്യാമം, അനുഷ്ടുപ്, സവൈരാജം എന്നിവയും ഉദിച്ചുവന്നു. സൃഷ്ടിയുടെ തുടക്കത്തിൽ തന്നെ, ഭഗവാൻ മിന്നൽ, ഇടിമുഴക്കം, ഇന്ദ്രധനുസ് തുടങ്ങിയ പ്രകാശസ്വഭാവമുള്ള ഭാവങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. അവന്റെ അവയവങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉയർന്നതും താഴ്ന്നതുമായ അനേകം ജീവികൾ ഉദിച്ചു. ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിയെ ആലോചിച്ച് ജീവികളുടെ പ്രജനനം ആരംഭിച്ചു. ആദ്യം ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, മനുഷ്യർ, പിതൃങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ നാലു വർഗ്ഗങ്ങൾ അദ്ദേഹം സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെ സ്താവരജംഗമങ്ങളായ എല്ലാ ജീവികളും അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു. അവിടെ യക്ഷന്മാർ, പിശാചുകൾ, ഗന്ധർവന്മാർ, അപ്സരസുകളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ, നാഗങ്ങൾ, കിന്നരന്മാർ, രാക്ഷസുകൾ, പക്ഷികൾ, പശുക്കൾ, കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ, പാമ്പുകൾ എന്നിവയും അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു. നശ്വരവും അനശ്വരവുമായ എല്ലാ സ്താവരജംഗമങ്ങളെയും ഭഗവാൻ സൃഷ്ടിച്ചു; മുമ്പത്തെ സൃഷ്ടിയിൽ അവർ ചെയ്ത കർമ്മങ്ങൾ വീണ്ടും അവർ ഏറ്റെടുത്തു. ഈzelfde കർമ്മങ്ങൾ, സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന എല്ലാ ജീവികളും വീണ്ടും വീണ്ടും ഏറ്റെടുക്കുന്നു—ഹിംസയോ അഹിംസയോ, സൗമ്യമായോ ക്രൂരമായോ, ധാർമ്മികമായോ അധാർമ്മികമായോ, സത്യമായോ അസത്യമായോ ആയിരിക്കും അവ. ആ കർമ്മങ്ങൾ പ്രകാരം അവർക്ക് യോജ്യമായ അവസ്ഥകൾ ലഭിക്കുന്നു; അതിനാൽ, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിന് അനുയോജ്യമായ മഹാഭൂതങ്ങൾക്കും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും രൂപങ്ങൾക്കും ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു. ഭഗവാൻ തന്നെ ജീവികൾക്ക് തങ്ങളുടെ കർമ്മങ്ങൾ നിർണയിച്ചു; എന്നാൽ ചില ജ്ഞാനികൾ ശ്രമം തന്നെയാണ് കർമ്മത്തിന് കാരണമെന്ന് പറയുന്നു. മറ്റുചിലർ അതിനെ വിധി എന്ന് വിളിക്കുന്നു; ഭൂതങ്ങളെ ആലോചിക്കുന്നവർ സ്വഭാവം തന്നെയാണ് കാരണം എന്ന് പറയുന്നു; ചിലർ ശ്രമം, കർമ്മം, വിധി എന്നിവ ചേർന്ന് ഫലങ്ങൾ നിശ്ചയിക്കുന്നു എന്നും പറയുന്നു. എന്നാൽ, അതെന്താണെന്നതിൽ അവർക്ക് വ്യക്തതയില്ല—അത് ഒന്നാണോ, പൂർണ്ണമായും വേറെയാണോ, അതിലപ്പുറമാണോ എന്നതിൽ സംശയമാണ്. അതിനാൽ, അതു സുലഭമായി ഒന്നാണെന്നും, വ്യത്യസ്തനാമങ്ങൾക്കു മാത്രം ഉള്ളതാണെന്നും, രണ്ടും ചേർന്നതാണെന്നും പറയാനാവില്ല. കർമ്മത്തിൽ ആസ്വാദനമുള്ളവർ വ്യത്യാസം കാണുന്നു; സത്ത്വഗുണത്തിൽ സ്ഥിരരായവർ സമദർശികളാണ്. ജീവികളുടെ നാമങ്ങളും രൂപങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ വികാസമാണ്. ആദ്യത്തിൽ മഹാദേവൻ വേദവാക്യങ്ങളിൽ നിന്ന് ഋഷിമാരുടെ നാമങ്ങളും വേദത്തിൽ നിർദ്ദേശിച്ച യാഗവിധികളും സൃഷ്ടിച്ചു. രാത്രി അവസാനിച്ചപ്പോൾ, അപ്പോൾ ജനിച്ചവർക്കു ഈ അതേ കാര്യങ്ങൾ ഭഗവാൻ നൽകി; ഇതാണ് അവ്യക്ത ജനനായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ സൃഷ്ടികൾ. രാത്രി അവസാനിച്ചപ്പോൾ, മനസ്സിലൂടെ സിദ്ധി നേടുന്ന ആ സ്താവരജംഗമജീവികൾ വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. എന്നാൽ, ഈ ഉത്തമജീവികൾ വർദ്ധിച്ചില്ല; അപ്പോൾ അന്ധകാരത്തിൽ മാത്രം മൂടപ്പെട്ട ബ്രഹ്മാവ് ദുഃഖത്തിൽ ആകുലനായി. അതിനുശേഷം, ഭഗവാൻ തന്റെ മനസ്സിനെ നിർണായകമായ ജ്ഞാനത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു, അന്ധകാരത്തിന്റെ മറവാണ് കാരണം എന്ന് മനസ്സിലാക്കി. രജസ്സും സത്ത്വവും ഉപേക്ഷിച്ച്, സ്വസ്വരൂപത്തിൽ നിലകൊണ്ട്, ആ ദുഃഖം മൂലം ലോകനാഥൻ ദു:ഖം തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു. പിന്നീട്, അന്ധകാരം നീക്കി, രജസ്സും സത്ത്വവും അതിനെ മൂടി; അങ്ങനെ അന്ധകാരം അടങ്ങിയപ്പോൾ, ഒരു ദമ്പതികൾ ജനിച്ചു. അന്ധകാരത്തിൽ നിന്ന് അധർമ്മം ജനിച്ചു; ദു:ഖത്തിൽ നിന്ന് ഹിംസയും ഉദിച്ചു. ഈ രണ്ടും ചേർന്ന്, അതീവ ക്രൂരമായ മറ്റൊരു ഭാവം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു. ഭഗവാന്റെ പ്രാണൻ വിട്ടപ്പോൾ, സ്നേഹം അവനെ ആവൃതമാക്കി; അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് സ്വന്തം പ്രകാശരൂപം ഉപേക്ഷിച്ചു. സ്വന്തം ശരീരം രണ്ടു ഭാഗമായി വിഭജിച്ച്, ഒരു ഭാഗം പുരുഷനായി, മറ്റേ ഭാഗം സ്ത്രീയായി—അവൾ ശതരൂപയായി ജനിച്ചു. ഭഗവാൻ, സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ, അവളെ പ്രക്രതി ആയി സൃഷ്ടിച്ചു. അവളുടെ മഹത്വം കൊണ്ട്, സ്വർഗ്ഗത്തിലും ഭൂമിയിലും അവൾ വ്യാപിച്ചു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ പൂർവ്വശരീരം സ്വർഗ്ഗങ്ങളെ ആവൃതമാക്കി തുടരുന്നു; സ്ത്രീഭാഗത്തിൽ നിന്ന് ശതരൂപ ജനിച്ചു. ആ ദേവി, അനവധി വർഷങ്ങൾ കഠിനതപം അനുഷ്ഠിച്ച്, മഹാപുരുഷനെ ഭർത്താവായി പ്രാപിച്ചു. ആ പുരുഷനാണ് മുൻകാലത്ത് സ്വായംഭുവ മനുവെന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്. എഴുപത് യുഗങ്ങൾ അവന്റെ കാലഘട്ടം—ഇതിനെ മന്വന്തരമെന്നു വിളിക്കുന്നു. ശതരൂപയും മനുവും, ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കാത്ത ഭാര്യയും ഭർത്താവും ആയി, ആനന്ദസമൂഹത്തിൽ ലീനരായി; അതുകൊണ്ടാണ് അവളെ രതി എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. അവരുടെ ആദ്യ സംയോഗം കല്പത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ നടന്നു. അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് വിരാജിനെ സൃഷ്ടിച്ചു; അവൻ വിശ്വപുരുഷനായ വിരാട് ആയി. ശതരൂപയും രാജ്ഞിയായി; വിരാജിൽ നിന്ന് ജനിച്ച പുരുഷനാണ് മനു. ആ മനു, വിരാജിൽ നിന്ന് ജനിച്ച്, ജീവികളുടെ പ്രജനനം നടത്തി. വിരാജിൽ നിന്ന് ശതരൂപയും ജനിച്ചു. അവൾക്ക് രണ്ടു പുത്രന്മാർ: പ്രിയവ്രതനും ഉത്തരപാദനും—ഇരുവരും ലോകങ്ങളിൽ പ്രശസ്തരാണ്. രണ്ട് പ്രസിദ്ധയായ പുത്രിമാരും ഉണ്ടായി—ദേവഹൂതി, ആകൂതി—ഇവരാണ് ആ രണ്ടുപേരും. സ്വായംഭുവ മനു, പ്രസൂതിയെ ദക്ഷനു നൽകി. ദക്ഷൻ പ്രാണൻ എന്നും മനു സംകല്പം എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. പിന്നെ, സൃഷ്ടികളുടെ പ്രഭു ആയ രുചി, ആകൂതിയെ സ്വീകരിച്ചു. ആകൂതിയിൽ നിന്ന്, മനസ്സിലൂടെ, രുചിക്ക് ഒരു ധാർമ്മിക ദമ്പതികൾ ജനിച്ചു. യജ്ഞനും ദക്ഷിണയും എന്ന ഇരട്ടപ്പിറപ്പുകൾ ജനിച്ചു. യജ്ഞനും ദക്ഷിണയിലും നിന്ന് പന്ത്രണ്ട് പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു. അവരെ യാമന്മാർ എന്നു വിളിക്കുന്നു; ഇവരാണ് സ്വായംഭുവ കാലഘട്ടത്തിലെ ദേവന്മാർ. ഇവരാണ് യജ്ഞന്റെ പുത്രന്മാർ, അതുകൊണ്ടാണ് യാമന്മാർ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്. അജിതൻ, ശുക്രൻ എന്നിങ്ങനെ രണ്ടുകൂട്ടം ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിച്ചു. ആദ്യം ജനിച്ച യാമന്മാർ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വാസം ചെയ്തു. പ്രസൂതി, സ്വായംഭുവയുടെ പുത്രി, ലോകമാതാക്കളെ പ്രസവിച്ചു. അവളിൽ ദക്ഷൻ ഇരുപത്തി നാലു പുത്രിമാരെ ജനിപ്പിച്ചു. അവരൊക്കെയും അത്യന്തം ഭാഗ്യവതികളായിരുന്നു, താമരപോലുള്ള കണ്ണുകളുള്ളവർ, ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നവർ, യോഗമാതാക്കളായവർ. അവരൊക്കെയും ബ്രഹ്മവാദിനികൾ, ലോകമാതാക്കൾ—ശ്രദ്ധ, ലക്ഷ്മി, ധൃതി, തുഷ്ടി, പുഷ്ടി, ബുദ്ധി, ക്രിയ—ഇവരാണ്.