ബ്രഹ്മാവിന്റെ സൃഷ്ടിയില്, ഒരു ഘട്ടത്തില് അവന്റെ ചിന്തയില് നിന്നു അത്യന്തം വിശേഷമായ ജീവികള് ഉദിച്ചു. അതിന്റെ സ്വഭാവം വിശേഷിച്ച വിശപ്പായിരുന്നു. ഇവര് ജലങ്ങളെ പിടിച്ചെടുക്കാന് ശ്രമിച്ചു. ഇവരില് ചിലര് പറഞ്ഞു: “നാം ജലങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാം.” ഇവര്ക്കാണ് രാക്ഷസര് എന്ന പേര് ലഭിച്ചത്, കാരണം വിശപ്പുകൊണ്ട് ഉണര്ന്നിരിക്കുകയും രാത്രിയില് സഞ്ചരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മറ്റുചിലര് പറഞ്ഞു: “നാം ജലങ്ങളെ ആസ്വദിക്കാം,” എന്നതുകൊണ്ട് അവര് പരസ്പരം സന്തോഷിച്ചു. ഇവരാണ് യക്ഷന്മാരും ഗുഹ്യകരും—രഹസ്യപ്രവര്ത്തികളില് ഏര്പ്പെടുന്നവര്. ഇവിടെ ‘രക്ഷ’ എന്ന വേരിന് സംരക്ഷണം എന്ന അര്ത്ഥവുമുണ്ട്. ‘യക്ഷ’ എന്ന വേരിന് ഭക്ഷണം എന്ന അര്ത്ഥമാണെന്ന് ഇവിടെ വിശദീകരിക്കുന്നു. അപ്പോള് അവരെ കണ്ട മഹാത്മാക്കള്ക്ക് അസ്വസ്ഥതയുണ്ടായി, അവരുടെ മുടി വീണുപോയി. ആരുടെ തലവെട്ട് വീണുവോ, അവര് മേലോട്ടുയര്ന്നുപോയി; ഭഗവാനെക്കായി കരഞ്ഞവര് തലവെട്ട് നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഇവരില് നിന്നാണ് വാലാ എന്ന ജീവികള് ഉരുത്തിരിഞ്ഞത്. വാലാക്കള് പാമ്പുകളുടെ സ്വഭാവമുള്ളവരായി ഓര്മ്മിക്കപ്പെടുന്നു. അവര്ക്ക് പൂര്ണതയില്ലാത്തതിനാല് ‘സര്പ്പങ്ങള്’ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു; വീഴുന്നതുകൊണ്ട് ‘പന്നഗര്’ എന്നും, ഇഴയുന്നതുകൊണ്ട് ‘സര്പ്പങ്ങള്’ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. അതിനുശേഷം, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ക്രോധത്തില് നിന്നു തീയില് നിന്നുള്ള ഒരു ഭയങ്കര ജീവി ഉദിച്ചു; അവന് വിഷസ്വഭാവമുള്ള പാമ്പുകളിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു. പാമ്പുകളെ സൃഷ്ടിച്ചതിനുശേഷം, കോപഭാവത്തില് നിന്നു ബ്രഹ്മാവ് മറ്റൊരു ജീവിവര്ഗം സൃഷ്ടിച്ചു—കോപം, മഞ്ഞനിറം, ഭയങ്കരസ്വഭാവം എന്നിവയുള്ളവ. ഇവര് മാംസഭക്ഷികളായി ജീവിക്കുന്നു. ജീവികളായതിനാല് ഇവര്ക്ക് ‘ഭൂതങ്ങള്’ എന്ന പേരുണ്ട്; മാംസംഭക്ഷിക്കുന്നതിനാല് ‘പിശാച്’ എന്ന പേരും. ബ്രഹ്മാവ് ശാന്തതയോടെ പാടിയപ്പോള് ഗാന്ധര്വര് ജനിച്ചു. ‘ധയതി’ എന്ന വേരിന് കുടിയ്ക്കുക എന്ന അര്ത്ഥം; ഗാന്ധര്വര് വാക്കുകള് കുടിയ്ക്കുന്നതുപോലെ ജനിച്ചു, അതുകൊണ്ടാണ് അവര്ക്ക് ആ പേര്. എട്ടു വെളുത്ത ദൈവീക ജീവിവര്ഗങ്ങള് സൃഷ്ടിച്ചതിനുശേഷം, ഭഗവാന് തന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം മറ്റു പക്ഷികളെയും അവരുടെ കാലാനുസരണം സൃഷ്ടിച്ചു. ഓരോ കാലത്തും ഓരോ ഇഷ്ടപ്രകാരവും പക്ഷികളെ സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെ മൃഗങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചതിന് ശേഷം, ദേവന്മാരുടെ നാഥന് പക്ഷികളുടെ കൂട്ടങ്ങളെയും സൃഷ്ടിച്ചു. അവന്റെ വായില് നിന്ന് ആടുകള്, നെഞ്ചില് നിന്ന് ചെമ്മരികള്, വയറ്റില് നിന്ന് പശുക്കള്, അരകളില് നിന്ന് മറ്റു മൃഗങ്ങള് ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിച്ചു. അവന്റെ കാലുകളില് നിന്ന് കുതിരകള്, ആനകള്, കഴുതകള്, ഒട്ടകങ്ങള്, മാന്, കാട്ടുകഴുതകള് തുടങ്ങിയ മറ്റു ജീവികള് ജനിച്ചു. അവന്റെ മുടിയില് നിന്ന് ഔഷധികള്, ഫലങ്ങളുള്ളവ, കിഴങ്ങുവളര്ന്നവ എന്നിവ ജനിച്ചു. ഇങ്ങനെ മൃഗങ്ങളും ഔഷധികളും സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, ഭഗവാന് അവയെ യജ്ഞത്തില് ഏര്പ്പെടുത്തി. കാള, മനുഷ്യന്, ആട്, കുതിര, കാട്ടുകഴുത, കഴുത—ഇവയെ ആഭ്യന്തരമൃഗങ്ങള് എന്ന് വിളിക്കുന്നു. കാട്ടുമൃഗങ്ങളെക്കുറിച്ച് കേള്ക്കൂ: മാംസഭക്ഷികള്, ഇരുകുരുക്കളുള്ളവ, ആനകള്, കുരങ്ങുകള്, പക്ഷികള് (അഞ്ചാം വിഭാഗം), ജലജീവികള് (ആറാം), ഉരുളുന്നവ (ഏഴാം വിഭാഗം). കാട്ടുപോത്തുകള്, കാട്ടുപശുക്കള്, കുരങ്ങുകള്, ശരഭങ്ങള്, ചെന്നായകള്, സിംഹങ്ങള്—ഇവയാണ് കാട്ടുമൃഗങ്ങളുടെ വിഭാഗം. അവന്റെ വായില് നിന്ന് ഗായത്രി, ഋക്, ത്രിവൃത്, സാമ, രഥന്തരം, അഗ്നിഷ്ടോമം എന്ന ആദ്യ യജ്ഞങ്ങള് ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിച്ചു. യജുസ്, ത്രിഷ്ടുപ്, ചന്ദസ്തോമം, പഞ്ചദശം, ബൃഹത്സാമം, ഉക്ത്യ, ദക്ഷിണാ എന്നിവയും വായില് നിന്നു ജനിച്ചു. പശ്ചിമവായില് നിന്ന് സാമഗാനങ്ങള്, ജഗതീ, ചന്ദസ്തോമം, സപ്തദശം, വൈരൂപം, അതിരാത്രം എന്നിവയും; വടക്കുവായില് നിന്ന് അതര്വ്വണം, ആപ്തോര്യാമം, അനുഷ്ടുപ്, സൗവൈരാജം എന്നിവയും. യുഗത്തിന്റെ തുടക്കത്തില് ഭഗവാന് മിന്നല്, ഇടിമുഴക്കം, ഇന്ദ്രധനുസ് തുടങ്ങിയ പ്രകാശപരിഭാസങ്ങളും സൃഷ്ടിച്ചു. സ്വന്തം അവയവങ്ങളില് നിന്ന് ബ്രഹ്മാവ് ഉയർന്നതും താഴ്ന്നതുമായ വിവിധ ജീവികള് സൃഷ്ടിച്ചു. ആദ്യം ദേവന്മാര്, അസുരന്മാര്, മനുഷ്യര്, പിതൃകള് എന്ന നാലു വിഭാഗങ്ങള് സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെ നിലനില്ക്കുന്നവയും സഞ്ചരിക്കുന്നവയുമായി മറ്റു എല്ലാ ജീവികളും. അതിനുശേഷം യക്ഷന്മാര്, പിശാചുകള്, ഗാന്ധര്വര്മാര്, അപ്സരസുകളുടെ കൂട്ടങ്ങള്, നാഗന്മാര്, കിന്നരര്, രാക്ഷസര്, പക്ഷികള്, പശുക്കള്, കാട്ടുമൃഗങ്ങള്, പാമ്പുകള് എന്നിവയും സൃഷ്ടിച്ചു. ക്ഷരവും അക്ഷരവുമായ—സ്ഥാവരജംഗമങ്ങളായ എല്ലാ ജീവികളും അവന് സൃഷ്ടിച്ചു; മുന്സൃഷ്ടിയില് ചെയ്ത കര്മ്മങ്ങള് അവര് വീണ്ടും ഏറ്റെടുത്തു. അതേ കര്മ്മങ്ങള് ജീവികള് വീണ്ടും വീണ്ടും ചെയ്യുന്നു—ഹിംസയോ അഹിംസയോ, സൌമ്യയോ ക്രൂരയോ, ധാര്മ്മികമോ അധാര്മ്മികമോ, സത്യമോ അസത്യമോ. ആ കര്മ്മങ്ങള് പ്രകാരം അവര്ക്ക് അനുയോജ്യമായ അവസ്ഥകള് ലഭിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് ഓരോരുത്തനും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിന് അനുസൃതമായി മഹാഭൂതങ്ങളില്, ഇന്ദ്രിയങ്ങളില്, രൂപങ്ങളില് ആകര്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്. ഭഗവാന് തന്നെ ജീവികളുടെ കര്മ്മങ്ങള്ക്ക് ഉത്തരവാദിയാണ്. എന്നാല് ചില ജ്ഞാനികള് ശ്രമമാണ് കര്മ്മത്തിന് കാരണമെന്ന് പറയുന്നു. മറ്റുചിലര് വിധി എന്നാണ് വിശ്വസിക്കുന്നത്; ഘടകങ്ങളെ നിരീക്ഷിക്കുന്നവര് സ്വഭാവം തന്നെ കാരണമെന്നാണ് പറയുന്നു; ചിലര് ശ്രമം, കര്മ്മം, വിധി—ഇതെല്ലാം തന്നെയാണ് ഫലത്തിന് കാരണമെന്ന് പറയുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, അതെല്ലാം ഒന്നാണെന്നും, പൂര്ണമായും വ്യത്യസ്തമാണെന്നും, അതിന് അതിലപ്പുറം എന്തോ മറ്റൊന്നാണെന്നും അവര് അറിയുന്നില്ല. അതിനാല് അതൊന്നല്ല, പലപേരുകള് മാത്രമല്ല, രണ്ടും ചേര്ന്നതുമല്ല. കര്മ്മത്തില് ആസക്തരായവര് വ്യത്യാസം കാണുന്നു; സത്ത്വത്തില് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നവര് സമദര്ശികളാണ്; ജീവികളുടെ പേരുകളും രൂപങ്ങളും സൃഷ്ടിയുടെ വികാസമാണ്. ആദ്യത്തില് മഹാദേവന് വേദത്തിലെ വാക്കുകളില് നിന്ന് ഋഷിമാരുടെയും വേദാനുസൃത യജ്ഞങ്ങളുടെയും പേരുകള് സൃഷ്ടിച്ചു. രാത്രിയുടെ അവസാനം ജനിക്കുന്നവര്ക്ക് അവയവയെല്ലാം ഭഗവാന് നല്കുന്നു; അപ്രത്യക്ഷജനനമായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ സൃഷ്ടികള് ഇങ്ങനെയാണ്. രാത്രിയുടെ അവസാനം, മനസ്സിലൂടെ സിദ്ധി നേടിയ ജീവികള് കാണപ്പെടുന്നു; ഇങ്ങനെ സ്ഥാവരജംഗമങ്ങളായ ജീവികള് സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു. എന്നാല് ആ ശ്രേഷ്ഠജീവികള് വര്ദ്ധിച്ചില്ല. അപ്പോള് ബ്രഹ്മാവ്, ഇരുട്ട് മാത്രം മൂടിയതുകൊണ്ട്, ദുഃഖിതനായി. പിന്നീട് അവന് നിര്ണയബുദ്ധിയിലേക്കു മനസ്സുവിടര്ന്നു; അകത്തുള്ള അന്ധകാരം തന്നെയാണ് കാരണം എന്നു മനസ്സിലാക്കി. രാജസ്സും സത്ത്വവും ഉപേക്ഷിച്ച്, സ്വഭാവത്തില് നിലകൊണ്ടു. ആ ദുഃഖത്തില് നിന്നു ലോകനാഥന് ദു:ഖം എന്ന ഭാവം സൃഷ്ടിച്ചു. പിന്നീട്, അന്ധകാരത്തെ അകറ്റി, രാജസ്സും സത്ത്വവും അതിനെ മൂടി; അപ്പോള് ആ അന്ധകാരമില്ലാതായപ്പോള് ഒരു ദമ്പതികള് ജനിച്ചു.