ലിങ്ഗപുരാണമ്

പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടിയുടെ ആദ്യകാലത്ത്, ദേവന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ച മഹാദേവൻ അവരെ തന്റെ തന്നെ പ്രകാശപൂർണ്ണമായ ദേഹത്തിൽ നിന്ന് ജനിപ്പിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് അവരെ ദേവന്മാർ എന്നു വിളിക്കുന്നത്. ദേവന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, ദേവാദിദേവൻ മറ്റൊരു ദേഹം സ്വീകരിച്ചു. ആ ദേഹം ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, അതു ഉടൻ തന്നെ ദിനമായി മാറി. അതിനാൽ തന്നെയാണ് ദേവന്മാർ ധർമ്മഗുണം നിറഞ്ഞ ദിനത്തെ ആരാധിക്കുന്നത്. അതിനുശേഷം, സത്യഗുണം മാത്രം നിറഞ്ഞ മറ്റൊരു ദേഹം അവൻ ചിന്തിച്ചു. തന്റെ മനസ്സിൽ പിതൃസമാനമായ പുത്രന്മാരെ സൃഷ്ടിക്കണമെന്ന് ആലോചിച്ച്, ഭഗവാൻ ആ ദേഹത്തിൽ നിന്ന് പിതൃകൾക്കു ജന്മം നൽകി. പകലിന്റെയും രാത്രിയുടെയും ഇടയിൽ, അർദ്ധരാത്രിയിലും അർദ്ധദിവസത്തിലും, അർദ്ധരാത്രിയിലും അർദ്ധപ്രഭയിലും പിതൃകൾ ഉദിച്ചുവന്നു. അതിനാൽ അവരെ ദേവഗണത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി, പിതൃസ്ഥാനം അവർക്കു ലഭിച്ചു. പിതൃകൾക്ക് ജന്മം നൽകിയ ദേഹം ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, അതു ഉടൻ തന്നെ സംധ്യയായി മാറി. പകൽ ദേവന്മാരുടേതാണ്, രാത്രി അസുരഗുണമുള്ളതാണെന്നു കരുതപ്പെടുന്നു, അതിനാൽ പകൽ-രാത്രികളുടെ മധ്യത്തിൽ ഉള്ള പിതൃദേഹം അത്യുത്തമമാണെന്ന് പറയുന്നു. അതുകൊണ്ടു ദേവന്മാർ, ദേവഗണങ്ങൾ, ഋഷികൾ, മനുഷ്യർ എന്നിവരും സന്തോഷത്തോടെ പകൽ-രാത്രി മധ്യസ്ഥമായ ആ രൂപത്തെ ആരാധിക്കുന്നു. അതിനു ശേഷം ബ്രഹ്മാവ് വീണ്ടും രാജോഗുണം നിറഞ്ഞ മറ്റൊരു രൂപം സ്വീകരിച്ചു. തന്റെ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച് അവൻ രാജോഗുണം പ്രിയമായ പുത്രന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവൻ മനസ്സിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടിച്ച പുത്രന്മാർ മനസ്സോടെ സമ്പന്നരായി, മനുക്കളായി ജനിച്ചു. ഈ സൃഷ്ടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ആ രൂപവും ഉപേക്ഷിച്ചു; അതുപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, ജ്യോത്സ്ന എന്ന പ്രകാശം ഉടൻ തന്നെ ഉദിച്ചു. ജ്യോത്സ്നയുടെ പ്രത്യക്ഷത്തിൽ സകല ജീവികളും സന്തോഷം അനുഭവിക്കുന്നതിനാൽ, ഈ ദേഹങ്ങൾ മഹാത്മാവ് ഉപേക്ഷിച്ചു. അങ്ങനെ രാത്രി, പകൽ, സംധ്യ, ജ്യോത്സ്ന—ഈ നാലും ഒരുമിച്ച് ജനിച്ചു. ജ്യോത്സ്ന, സംധ്യ, പകൽ—ഇവയെല്ലാം സത്യഗുണം മാത്രം നിറഞ്ഞവയാണ്. രാത്രി മുഴുവനും തമോഗുണമൂലമായതിനാൽ, അതു അന്ധകാരസ്വഭാവമുള്ളതാണെന്നും പറയുന്നു. ദിവസരൂപത്തിൽ നിന്ന് ദേവന്മാർ അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് സന്തോഷത്തോടെ ജനിച്ചു. അവർ പകൽ ജനിച്ചതിനാൽ, പകൽ സമയത്ത് അവർ ശക്തരാണ്. അതേ രൂപത്തിൽ, ഭഗവാൻ രാത്രിയിൽ തന്റെ ഉദരത്തിൽ നിന്ന് അസുരന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു. രാത്രിയിൽ പ്രാണവായുവിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവർ രാത്രിയിൽ ശക്തരായിരിക്കും; ഭാവിയിൽ ദേവന്മാരോടൊപ്പം ഇവരും ഉണ്ടാകും. പിതൃകൾക്കും മനുഷ്യർക്കും, എല്ലാ ഭൂതകാല-ഭാവി മന്വന്തരങ്ങളിലും, ഇവയാണ് കാരണമെന്നു പറയുന്നു. ജ്യോത്സ്ന, രാത്രി, പകൽ, സംധ്യ—ഈ നാലിനെയും 'അംഭാംസി' എന്നു വിശിഷ്ടർ വിളിക്കുന്നു; ഇവ പ്രകാശിക്കുന്നതിനാൽ അങ്ങനെ വിളിക്കപ്പെടുന്നു. 'ഭാതി' എന്നത് പ്രകാശിക്കുകയെന്നർത്ഥം കൊണ്ടാണ്. അങ്ങനെ പ്രജാപതി അംഭാംസികളെ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, ദേവന്മാരെയും, മനുഷ്യരെയും, ദാനവരെയും സൃഷ്ടിച്ചു. തന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ നിന്ന് പിതൃകളെയും, വീണ്ടും വിവിധ ജീവജാലങ്ങളെയും സൃഷ്ടിച്ചു. അതിനുശേഷം, ജ്യോത്സ്നാരൂപം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഭഗവാൻ മറ്റൊരു രൂപം സ്വീകരിച്ചു. ഈ ദേഹം തമസും രാജസും നിറഞ്ഞതും, അന്ധകാരത്തിൽ വിശപ്പു നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഭഗവാൻ മറ്റുള്ളവരെയും സൃഷ്ടിച്ചു. അവൻ സൃഷ്ടിച്ചവരിൽ ചിലർ അംഭാംസികളെ പിടിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു; അവരുടെ ഇടയിൽ, "അംഭാംസികളെ സംരക്ഷിക്കാം" എന്നവർ രാക്ഷസന്മാരായി അറിയപ്പെടുന്നു. വിശപ്പു കൊണ്ടു അവർ രാത്രിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു. "അംഭാംസികളെ ആസ്വദിക്കാം" എന്നവർ പരസ്പരം സന്തോഷിച്ചു. അങ്ങനെ അവർ യക്ഷന്മാരും ഗുഹ്യതന്മാരും ആയി. 'രക്ഷ' എന്നത് സംരക്ഷിക്കലെന്നർത്ഥം കൊണ്ടാണ്. 'യക്ഷ' എന്നത് ഭക്ഷിക്കലെന്നർത്ഥം കൊണ്ടാണ്. ഭഗവാനെ കണ്ടപ്പോൾ, ചില ജ്ഞാനികളുടെ മുടി പതിച്ചു പോയി. ആരുടെ തലവെട്ടിയോ അവർ ഉയർച്ചയിലേക്കു പോയി; ഭഗവാനെക്കായി കരഞ്ഞവർ തലവറ്റരായി. അവരിൽ നിന്ന് "വാലാ" എന്ന ജീവികൾ ഉദിച്ചു. വാലാക്കൾ പാമ്പുകളുടെ സ്വഭാവമുള്ളവരായാണ് ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത്; അവർക്കുള്ള കുറവുകൊണ്ട് അവരെ പാമ്പുകൾ എന്നും, വീഴുന്നതിനാൽ 'പന്നഗ' എന്നും, ഉരുളുന്നതിനാൽ 'സർപ്പ' എന്നും വിളിക്കുന്നു. അവന്റെ കോപത്തിൽ നിന്ന് തീയിൽ നിന്ന് ജനിച്ച ഒരു ഭയങ്കര ജീവി ഉദിച്ചു; അവൻ സൃഷ്ടിച്ച പാമ്പുകളിൽ പ്രവേശിച്ച് വിഷസ്വഭാവം സ്വീകരിച്ചു. പാമ്പുകളെ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, കോപത്തിൽ നിന്ന് മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്ന, കപിലവർണ്ണവും ഭയങ്കരസ്വഭാവവുമുള്ള ജീവികളെ ഭഗവാൻ സൃഷ്ടിച്ചു. അവർ ഭൂതങ്ങൾ എന്നും, മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നവരായതിനാൽ പിശാചുകൾ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. ശാന്തമായ മനസ്സോടെ ഭഗവാൻ ഗാനമാലപിച്ചപ്പോൾ, ഗാന്ധർവന്മാർ ജനിച്ചു. 'ധയതി' എന്നത് പാനമെന്നർത്ഥം കൊണ്ടാണ്; ഗാന്ധർവന്മാർ വാക്ക് പാനം ചെയ്ത് ജനിച്ചതിനാൽ അവർക്ക് ആ പേര് ലഭിച്ചു. എട്ട് വെള്ളയുള്ള ദൈവീകജാതികൾ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, ഭഗവാൻ തന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം മറ്റ് പക്ഷികളെയും അവരുടെ കാലപ്രകാരം സൃഷ്ടിച്ചു. അവരുടെ ഇഷ്ടവും കാലവും അനുസരിച്ച്, പക്ഷികളെ സൃഷ്ടിച്ചു; മൃഗങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചതിനുശേഷം, ദേവാദിദേവൻ പക്ഷിസമൂഹങ്ങളെയും സൃഷ്ടിച്ചു. തന്റെ വായിൽ നിന്ന് ആട്ടുകളെയും, നെഞ്ചിൽ നിന്ന് ആടുകളെയും, ഉദരത്തിൽ നിന്ന് പശുക്കളെയും, വശങ്ങളിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മാവ് അവയെ ആവിഷ്കരിച്ചു. തന്റെ കാലിൽ നിന്ന് കുതിര, ആന, കഴുത, ഒട്ടകം, മാൻ, കാട്ടുകഴുത എന്നിവയും മറ്റ് ജീവജാലങ്ങളും സൃഷ്ടിച്ചു. തന്റെ മുടിയിൽ നിന്ന് ഔഷധികൾ, ഫലഭരിതങ്ങളായ വൃക്ഷങ്ങൾ, കിഴങ്ങുവർഗ്ഗങ്ങൾ എന്നിവ ജനിച്ചു. അങ്ങനെ മൃഗങ്ങളും വൃക്ഷങ്ങളും സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, ഭഗവാൻ അവയെ യാഗത്തിൽ ഏർപ്പെടുത്തി. കാള, മനുഷ്യൻ, ആട്, കുതിര, കാട്ടുകഴുത, കഴുത—ഇവയെ ഗൃഹപശുക്കൾ എന്ന് പറയുന്നു. ഇനി കാട്ടുപശുക്കളെ കേൾക്കൂ: മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നവ, ഇരട്ടചിതലുള്ളവ, ആനകൾ, കുരങ്ങുകൾ, പക്ഷികൾ (അഞ്ചാമത്തെ വിഭാഗം), ജലജീവികൾ (ആറാമത്തെ വിഭാഗം), പാമ്പുകൾ (ഏഴാമത്തെ വിഭാഗം). കാട്ടുപശുക്കളിൽ കാളകൾ, കാട്ടുപോത്തുകൾ, കാട്ടുമാൻ, കുരങ്ങ്, ശരഭം, പുലി, സിംഹം എന്നിവയും ഉൾപ്പെടുന്നു. അവൻ തന്റെ വായിൽ നിന്ന് ഗായത്രി, ഋക്, ത്രിവൃത്സാമൻ, സാമ, രഥന്തരം, അഗ്നിഷ്ടോമം എന്നീ ആദ്യ യാഗങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു. യജുസ്, ത്രിഷ്ടുപ്, ഛന്ദസ്തോമം, പഞ്ചദശം, ബൃഹത്സാമ, ഉക്ത്യ, ദക്ഷിണ എന്നിവയും അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചു. ഇങ്ങനെ ഭഗവാൻ, സകലഭൂതങ്ങളെയും, ദേവന്മാരെയും, പിതൃകളെയും, അസുരന്മാരെയും, യക്ഷന്മാരെയും, പിശാചുകളെയും, പാമ്പുകളെയും, പക്ഷികളെയും, മൃഗങ്ങളെയും, ഔഷധികളെയും, യാഗങ്ങളെയും, സൃഷ്ടിച്ചു.