ലിങ്ഗപുരാണമ്

സനത്കുമാരന് എന്ന പേരാണ് അവിടുത്തെ ഈ ലോകത്ത് സ്ഥാപിതമായത്, കാരണം അവൻ ധ്യാനത്തിലൂടെ മനസ്സിൽ നിന്നുള്ള സന്തതികളെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവന്റെ ദേഹത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ പ്രവർത്തികളിലെയും അവയുടെ കാരണങ്ങളിലെയും ഫലമായി, 'ക്ഷേത്രജ്ഞന്മാർ' എന്നറിയപ്പെടുന്ന ജീവാത്മാക്കളും ആ ജ്ഞാനിയുടെ അങ്കങ്ങളിൽ നിന്നു ഉദിച്ചു. അതിനുശേഷം, ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, പിതൃങ്ങൾ, മനുഷ്യർ എന്നിങ്ങനെ നാലുവിധ ജീവികൾ സൃഷ്ടിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ, അവൻ തന്റെ തന്നെ സ്വരൂപം ജലങ്ങളുമായി ചേർത്തു. സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ അവൻ യോജനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടപ്പോൾ, അന്ധകാരത്തിന്റെ സാരത്തിൽ നിന്ന് പ്രജാപതി സൃഷ്ടിയെ ഉദിപ്പിച്ചു. അവന്റെ താഴത്തെ ഭാഗത്തിൽ നിന്ന് ആദ്യം ജനിച്ചവരായിരുന്നു അസുരന്മാർ. ശ്വാസം (അസു) എന്നത് ജീവൻ എന്നാണ് ഋഷികൾ പറയുന്നത്; അതിൽ നിന്നാണ് അവരെ അസുരന്മാർ എന്നു വിളിക്കുന്നത്. അസുരന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ച ആ ദേഹം അവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു; ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ആ ദേഹം ഉടൻ തന്നെ രാത്രി ആയി മാറി. അതിനാൽ, അത് അന്ധകാരത്തിൽ നിറഞ്ഞതാണ്, രാത്രിയാണ് നിയന്ത്രിക; രാത്രിയിൽ അന്ധകാരത്തിൽ മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ ജീവികൾ ഉറങ്ങുന്നു. അസുരദേഹം സൃഷ്ടിച്ചതിന് ശേഷം, അവൻ മറ്റൊരു ദേഹം സ്വീകരിച്ചു—അദൃശ്യവും സത്ത്വഗുണത്തിൽ നിറഞ്ഞതുമായ ഒരു ദേഹം; അതിനെ അവൻ ആദരിക്കുകയും ചെയ്തു. ആ ദേഹത്തോടൊപ്പം ചേർന്നപ്പോൾ, പ്രജാപതിക്ക് ആനന്ദം ലഭിച്ചു; അവന്റെ വായിൽ നിന്നു, അവൻ പ്രകാശിച്ചപ്പോൾ, ദേവതകൾ ജനിച്ചു. അവൻ പ്രകാശിച്ചപ്പോൾ അവർ ജനിച്ചതിനാൽ അവരെ ദേവന്മാർ എന്നു വിളിക്കുന്നു; 'ദിവ്' എന്നത് പ്രകാശിക്കാനാണ് അർത്ഥം, അതിൽ നിന്നാണ് ഈ മനസ്സിലാക്കൽ. പ്രകാശത്തിൽ ജനിച്ചവരായതിനാൽ അവർ ദേവതകൾ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; ദേവന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം ദേവന്മാരുടെ പ്രഭു മറ്റൊരു ദേഹം സ്വീകരിച്ചു. ആ ദേഹം ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ അതു ഉടൻ തന്നെ പകലായി മാറി; അതുകൊണ്ട് ദേവന്മാർ ധർമ്മത്തിൽ സമ്പന്നമായ പകൽ ആരാധിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം, സത്ത്വഗുണത്തിൽ മാത്രം നിറഞ്ഞ മറ്റൊരു ദേഹം അവൻ ആലോചിച്ചു; പിതൃതുല്യരായ പുത്രന്മാരെ സൃഷ്ടിക്കാനായിരുന്നു അവന്റെ ധ്യാനം. പിതാക്കന്മാർ രാത്രി-പകൽ ഇടയിൽ, സന്ധിക്കാലങ്ങളിൽ ഉദിച്ചു; അതിനാൽ അവരെ ദേവതകളെന്നു വിളിക്കുന്നു, പിതൃസ്ഥാനം അവരിൽ അങ്ങനെ സ്ഥാപിതമായി. പിതാക്കന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ച ആ ദേഹം അവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു; ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ആ ദേഹം ഉടൻ തന്നെ സന്ധ്യയായി മാറി. പകൽ ദേവന്മാരുടെതും രാത്രി അസുരികവുമാണ്; അതിനാൽ, പകൽ-രാത്രി ഇടയിൽ ഉള്ള പിതൃദേഹം അത്യുത്തമമാണ്. അതുകൊണ്ട് ദേവന്മാർ, ദിവ്യന്മാർ, ഋഷികൾ, മനുഷ്യർ എന്നിവർ സന്തോഷത്തോടെ പകൽ-രാത്രി മധ്യത്തിലുള്ള ആ രൂപം ആരാധിക്കുന്നു. പിന്നീട് ബ്രഹ്മാവ് വീണ്ടും രാജോഗുണത്തിൽ പൂർണ്ണമായ മറ്റൊരു രൂപം സ്വീകരിച്ചു; മനസ്സിൽ അവൻ സൃഷ്ടി നടത്തി. രാജസത്തിലേയ്ക്ക് ആകർഷണമുള്ള പുത്രന്മാരെ അവൻ മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിച്ചു; മനസ്സോടെ സമ്പന്നരായ ആ പുത്രന്മാർ മനുക്കൾ ആയി ജനിച്ചു. മറ്റൊരു സൃഷ്ടി കൂടി നടത്തിയ ശേഷം, ആ രൂപം അവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു; ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ആ രൂപം ഉടൻ തന്നെ 'ജ്യോത്സ്ന'യായി (പ്രഭയിൽ) മാറി. ജ്യോത്സ്നയുടെ അവതരണത്തിൽ ജീവികൾ ആനന്ദം പ്രാപിക്കുന്നതിനാൽ, മഹാത്മാവ് ആ രൂപങ്ങളെയും ഉപേക്ഷിച്ചു. അപ്പോൾ തന്നെ, രാത്രി, പകൽ, സന്ധ്യ, ജ്യോത്സ്ന എന്നിങ്ങനെ നാലും ജനിച്ചു; ജ്യോത്സ്ന, സന്ധ്യ, പകൽ—ഇവയൊക്കെ സത്ത്വഗുണത്തിൽ മാത്രം നിറഞ്ഞവയാണ്. രാത്രി പൂർണ്ണമായും തമോഗുണത്തിൽ പെട്ടതും അന്ധകാരസ്വഭാവമുള്ളതുമാണ്. അതിനാൽ, പകൽ രൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ദേവന്മാർ അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് സന്തോഷത്തോടെ ജനിച്ചു. പകൽ ജനിച്ചതിനാൽ അവർക്ക് പകൽ ശക്തിയുണ്ട്; ആ രൂപം കൊണ്ട്, ഭഗവാൻ രാത്രിയിൽ തന്റെ ഉദരത്തിൽ നിന്ന് അസുരന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു. രാത്രിയിൽ ജീവശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവർക്ക് രാത്രി ശക്തിയുണ്ട്; ഭാവിയിൽ ദേവന്മാരോടൊപ്പം ഇവരും ഉണ്ടാകും. പിതാക്കന്മാർക്കും മനുഷ്യർക്കും, എല്ലാ മുൻ-പിന്നി വരുന്ന മന്വന്തരങ്ങളിലും ഇവയാണ് കാരണങ്ങൾ. ജ്യോത്സ്ന, രാത്രി, പകൽ, സന്ധ്യ—ഇവയെ 'അംഭാംസി' എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്; ഇവ പ്രകാശിക്കുന്നതിനാൽ ജ്ഞാനികൾ ഈ പദം ഉപയോഗിക്കുന്നു. 'ഭാതി' എന്നത് പ്രകാശിക്കാനാണു അർത്ഥം. പ്രജാപതി ഈ അംഭാംസികളെ സൃഷ്ടിച്ചതിന് ശേഷം ദേവന്മാരെയും, മനുഷ്യരെയും, ദാനവന്മാരെയും സൃഷ്ടിച്ചു. തന്റെ തന്നെ രൂപത്തിൽ പിതാക്കന്മാരെയും സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെയും വിവിധ ജീവികൾ അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു. ജ്യോത്സ്നാരൂപം ഉപേക്ഷിച്ച ശേഷം, ഭഗവാൻ മറ്റൊരു രൂപം സ്വീകരിച്ചു. അവൻ വീണ്ടും തമോഗുണവും രാജോഗുണവും നിറഞ്ഞ, അന്ധകാരത്തിൽ വിശപ്പിനാൽ നിറഞ്ഞ ഒരു രൂപം ആദരിക്കുകയും, അതിലൂടെ മറ്റുള്ളവരെ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തു. അവൻ സൃഷ്ടിച്ചവരിൽ, വിശപ്പാണ് സ്വഭാവം; അവർ അംഭാംസികളെ പിടിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവരിൽ ചിലർ—"അംഭാംസികളെ സംരക്ഷിക്കാം" എന്നു പറഞ്ഞവർ—രാക്ഷസന്മാരായാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; വിശപ്പുകൊണ്ട് അവർ രാത്രി സഞ്ചരിക്കുന്നു. "അംഭാംസികളെ ആസ്വദിക്കാം" എന്ന് പറഞ്ഞവർ പരസ്പരം സന്തോഷിച്ചു. ആ പ്രവർത്തനത്തിൽ നിന്ന് യക്ഷന്മാരും ഗുഹ്യകന്മാരും ഉദിച്ചു; അവർ രഹസ്യ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവരാണ്. 'രക്ഷ്' എന്ന വേരിന് സംരക്ഷിക്കുവാൻ എന്ന അർത്ഥവും ഉണ്ട്. അങ്ങനെ 'യക്ഷ്' എന്ന വേരിന് 'ഭക്ഷണം ചെയ്യുക' എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, ജ്ഞാനിയുടെ മുടി അസ്വസ്ഥതയിൽ വീണു. തലകൾ വേർപെട്ടവർ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു; ഭഗവാനായി കരഞ്ഞവർ തലവിരഹിതരായി. അവരിൽ നിന്ന് 'വാലാ' എന്ന ജീവികൾ ഉദിച്ചു. വാലമാർ പാമ്പുകളുടെ സ്വഭാവമുള്ളവരായി ഓർക്കപ്പെടുന്നു; അവരിൽ അപൂർണ്ണതയുള്ളതിനാൽ അവർ പാമ്പുകൾ എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; വീഴുന്നതിനാൽ അവർ 'പന്നഗ' എന്നും, സരയുന്നവരായതിനാൽ 'സർപ്പ' എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്നു. അവന്റെ കോപത്തിൽ നിന്ന് തീയിൽ ജനിച്ച ഒരു ഭയാനക ജീവി ഉദിച്ചു; അതു സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട സർപ്പുകളിൽ പ്രവേശിച്ചു, വിഷസ്വഭാവം ഉള്ളതായിരുന്നു അത്. സർപ്പങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചതിന് ശേഷം, അവൻ കോപത്തോടെ, മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്ന, കപില വർണ്ണവും ഭയാനക സ്വഭാവവുമുള്ള ജീവികളെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവർ ജീവികൾ ആയതിനാൽ 'ഭൂതങ്ങൾ' എന്നും, മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നതിനാൽ 'പിശാചുകൾ' എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്നു. മനസ്സ് സമാധാനത്തോടെ പാടുമ്പോൾ ഗന്ധർവന്മാർ ജനിച്ചു. 'ധയതി' എന്ന വേരിന് 'കുടിയ്ക്കുക' എന്നാണ് അർത്ഥം; വാക്ക് കുടിയ്ക്കുന്നതിനാൽ ഗന്ധർവന്മാർ അങ്ങനെ ഓർക്കപ്പെടുന്നു. ഇങ്ങനെ, പ്രജാപതിയുടെ ധ്യാനത്തിൽ നിന്നുള്ള സൃഷ്ടിയുടെ അത്ഭുതങ്ങൾ അങ്ങനെ ഉദിച്ചു.