ലിങ്ഗപുരാണമ്

ലോകങ്ങളുടെ പിതാവായ ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ മനസ്സിൽ ഉരുത്തിരിഞ്ഞ സങ്കല്പത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ സങ്കല്പത്തെ സൃഷ്ടിച്ചു. അതേ മനസ്സിൽ നിന്ന്, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ചിന്തയിൽ നിന്ന്, രുചി എന്ന ഒരു ജീവൻ ജനിച്ചു. തന്റെ ശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മാവ് ദക്ഷനെ സൃഷ്ടിച്ചു; കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് മരീചിയെ; ജലത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ച മഹർഷിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ഭൃഗുവിനെ. തലയിൽ നിന്ന് അംഗിരസിനെ, ചെവികളിൽ നിന്ന് അത്രിയെ, പുറകോട്ടുള്ള ശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് പുലസ്ത്യനെ, വ്യാപകമായ ശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് വീണ്ടും പുലഹനെ സൃഷ്ടിച്ചു. സമമായ ശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് വസിഷ്ഠനും താഴേക്ക് ഒഴുകുന്ന ശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് ക്രതുവും ജനിച്ചു. ഇവരാണ് ബ്രഹ്മാവിന്റെ പതിനൊന്നു ദിവ്യപുത്രന്മാർ എന്ന് ഓർത്തിരിക്കുന്നു. ധർമ്മനും മറ്റുള്ളവരും ആദിപുത്രന്മാരായിരുന്നു; ഭൃഗു മുതലായവരെ പിന്നീട് സൃഷ്ടിച്ചു—ഈ ഒമ്പത് പേരും ബ്രഹ്മത്തിന്റെ വചനങ്ങൾ പ്രസ്താവിച്ചവരാണ്. ആ പുരാതന ഗൃഹസ്ഥന്മാർ ധർമ്മം സ്ഥാപിച്ചു; അവരിൽ ദ്വാദശ (പന്ത്രണ്ട്) ദിവ്യവംശങ്ങൾ ഉണ്ട്, ദേവഗുണങ്ങളാൽ അലങ്കൃതമായവ. അവർ കർമങ്ങളിൽ സജീവരായിരുന്നു, സൃഷ്ടിയിൽ സമൃദ്ധരായിരുന്നു, മഹർഷിമാരാൽ ഭൂഷിതരായിരുന്നു. ഋഭു, സനത്കുമാരൻ—ഇവർ രണ്ടുപേരും ഉർധ്വരേതസ്സുകളായിരുന്നു. മുൻപേ ജനിച്ച ഇവർ എല്ലാവരിലും ശ്രേഷ്ഠരായ മുതിർന്നവരാണ്; എട്ടാം കഴിഞ്ഞ കല്പത്തിൽ, അവർ ലോകങ്ങളുടെ സാക്ഷികളായ പുരാതനവർ. തങ്ങളുടെ പ്രകാശം പിൻവലിച്ച്, ഇരുവിഭാഗം ലോകങ്ങളിലും തങ്ങൾ സ്തിരരായി, യോഗസാധനയിൽ ലീനരായി, തങ്ങളുടെ ആത്മാവിനെ തങ്ങളിലേയ്ക്ക് ആകർഷിച്ചു നിന്നു. അവർ സന്തതിയും ധർമ്മവും കാമവും ഉപേക്ഷിച്ച് വൈരാഗ്യത്തിൽ സ്ഥിരതയോടെ, ഉദിച്ചപ്പോൾ അവിടെ അവനെ കുമാരൻ എന്നു വിളിച്ചു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ സനത്കുമാരൻ എന്ന പേർ അവിടെയുണ്ട്. അവന്റെ ധ്യാനത്തിൽ നിന്ന് മനസ്സിൽ നിന്ന് ജനിച്ച പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായി. അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിന്ന്, ആ കാരണങ്ങളോടൊപ്പം, ക്ഷേത്രജ്ഞന്മാർ (ജീവന്മാർ) ആ ജ്ഞാനിയുടെ അവയവങ്ങളിൽ നിന്ന് ജനിച്ചു. പിന്നെ, ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, പിതൃകൾ, മനുഷ്യർ എന്നിങ്ങനെ നാലുവിധ ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ സ്വയം ഈ ജലങ്ങളുമായി സംയുക്തനായി. സൃഷ്ടിക്കായി പരിശ്രമത്തോടെ സംയോജനം നടത്തുമ്പോൾ, ഇരുട്ടിന്റെ സാരത്തിൽ നിന്ന് പ്രജാപതിയിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടി ഉദിച്ചു. പിന്നീട്, അവന്റെ താഴെയുള്ള ഭാഗത്തിൽ നിന്ന് ആദ്യം അസുരപുത്രന്മാർ ജനിച്ചു; ശ്വാസം (അസു) ജീവൻ എന്നാണ് മഹർഷികൾ പറയുന്നത്, അതിൽ നിന്ന് അവർക്ക് അസുരൻ എന്ന പേര്. അസുരന്മാർ സൃഷ്ടിച്ച ആ ശരീരം ബ്രഹ്മാവ് ഉപേക്ഷിച്ചു; ഉപേക്ഷിച്ച ഉടനെ ആ ശരീരം രാവായി മാറി. ഇരുട്ടു നിറഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ് രാത്രിയെ നിയന്ത്രികയെന്നു പറയുന്നത്; രാത്രിയിൽ ഇരുട്ടാൽ മൂടപ്പെട്ട് ജീവികൾ ഉറങ്ങുന്നു. അസുര ശരീരം സൃഷ്ടിച്ചതിന് ശേഷം, മറ്റൊരു അവ്യക്തമായ സത്ത്വഗുണം നിറഞ്ഞ ശരീരം ബ്രഹ്മാവ് സ്വീകരിച്ചു; അതിനെ ആദരിക്കുകയും ചെയ്തു. ആ ശരീരത്തിൽ ലീനനായി പ്രജാപതി ആനന്ദം കണ്ടെത്തി; അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് പ്രകാശിച്ചപ്പോൾ ദേവന്മാർ ജനിച്ചു. പ്രകാശത്തിൽ ജനിച്ചതിനാൽ അവരെ ദേവന്മാർ എന്ന് വിളിക്കുന്നു; 'ദിവ്' എന്നത് പ്രകാശമെന്നർത്ഥം, കളിയിലാണെന്നർത്ഥത്തിൽ. അവൻ പ്രകാശിച്ച് അവരിൽ നിന്ന് ദേവന്മാർ ജനിച്ചതിനാലാണ് അവരെ ദേവന്മാർ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ദേവന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചതിന് ശേഷം, ദേവന്മാരുടെ നായകൻ മറ്റൊരു ശരീരം ഏറ്റെടുത്തു. അവൻ ഉപേക്ഷിച്ച ആ ശരീരം ഉടനെ പകലായി മാറി; അതുകൊണ്ട് തന്നെ ദേവന്മാർ പകലിനെ ധർമ്മപൂർണ്ണമായതെന്നു ആരാധിക്കുന്നു. പിന്നീട്, സത്ത്വഗുണം മാത്രം ഉള്ള മറ്റൊരു ശരീരം ബ്രഹ്മാവ് ചിന്തിച്ചു; പിതൃപുത്രന്മാരെ സൃഷ്ടിക്കാൻ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു. രാത്രിയും പകലും തമ്മിലുള്ള സംധ്യകളിൽ, അർദ്ധരാത്രിയിലും അർദ്ധഹരിയിലും പിതൃകൾ ഉദിച്ചു; അതുകൊണ്ടാണ് അവരെ ദേവന്മാർ എന്നും പിതൃകൾ എന്നും വിളിക്കുന്നത്. പിതൃകൾ സൃഷ്ടിച്ച ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, ആ ശരീരം സംധ്യയായി മാറി. പകൽ ദേവന്മാരുടേതാണ്, രാത്രി അസുരികം, അതിനാൽ പകൽ-രാത്രി മധ്യത്തിൽ ഉള്ള സംധ്യ ശരീരം ഏറ്റവും ഉത്തമം. അതുകൊണ്ട് ദേവന്മാർ, സിദ്ധർ, മഹർഷികൾ, മനുഷ്യർ എന്നിവരും സന്തോഷത്തോടെ പകൽ-രാത്രി മധ്യത്തിലെ ആ രൂപം ആരാധിക്കുന്നു. പിന്നീട്, ബ്രഹ്മാവ് വീണ്ടും രജോഗുണം നിറഞ്ഞ മറ്റൊരു രൂപം സ്വീകരിച്ചു; തന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടി നടത്തി. രജസ്സിൽ ആസ്വാദനമുള്ള പുത്രന്മാരെ മനസ്സിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടിച്ചു; അങ്ങനെ മനസ്സിൽ നിന്ന് ജനിച്ച മനുപുത്രന്മാർ ഉണ്ടായി. പുതിയ ജീവികളെ സൃഷ്ടിച്ചതിന് ശേഷം, ആ രൂപം ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, ജ്യോത്സ്ന (പ്രഭ) ഉടനെ ജനിച്ചു. ജ്യോത്സ്ന ഉദിച്ചപ്പോൾ ജീവികൾ സന്തോഷപ്പെട്ടു; അതിനാൽ മഹാത്മാവ് ആ രൂപങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചു. അതേ സമയം, രാത്രി, പകൽ, സംധ്യ, ജ്യോത്സ്ന—ഈ നാലും ഉദിച്ചു; ജ്യോത്സ്ന, സംധ്യ, പകൽ എന്നിവ സത്ത്വഗുണം മാത്രം ഉള്ളവയാണ്. രാത്രി തമോഗുണം നിറഞ്ഞതും ഇരുട്ടിന്റെ സ്വഭാവമുള്ളതുമാണ്. അതിനാൽ പകൽ രൂപത്തിൽ ദേവന്മാർ അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് സന്തോഷത്തോടെ ജനിച്ചു. പകലിൽ ജനിച്ചതിനാൽ അവർക്ക് പകൽ ശക്തിയുണ്ട്; അതേ ശരീരത്തിൽ, രാത്രി അവന്റെ ഉദരത്തിൽ നിന്ന് അസുരന്മാർ ജനിച്ചു. രാത്രിയിൽ ജനിച്ചവർക്ക് രാത്രിയിൽ ശക്തിയുണ്ട്; ഇവരാകും ഭാവിയിൽ ദേവന്മാരോടൊപ്പം അസുരന്മാരും. പിതൃകൾക്കും മനുഷ്യർക്കും, എല്ലാ ഭൂതകാലവും ഭാവിയുമുള്ള മന്വന്തരങ്ങളിലും ഇവയാണ് കാരണം. ജ്യോത്സ്ന, രാത്രി, പകൽ, സംധ്യ—ഈ നാലിനെ 'അംഭാംസി' എന്ന് വിളിക്കുന്നു; അവ പ്രകാശം പകരുന്നതിനാലാണ് ഈ പേര് ജ്ഞാനികൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. 'ഭാതി' എന്നത് പ്രകാശമെന്നർത്ഥം; അങ്ങനെ പ്രജാപതി ഈ അംഭാംസികളെ സൃഷ്ടിച്ചു, ദേവന്മാരെയും മനുഷ്യരെയും ദാനവന്മാരെയും സൃഷ്ടിച്ചു. തന്റെ രൂപത്തിൽ നിന്ന് പിതൃകളെയും സൃഷ്ടിച്ചു; വീണ്ടും വിവിധ ജീവികളും സൃഷ്ടിച്ചു. ജ്യോത്സ്നരൂപം ഉപേക്ഷിച്ച ശേഷം, മറ്റൊരു രൂപം, തമസ്സും രജസ്സും നിറഞ്ഞതും, ആഹാരാഗ്രഹം നിറഞ്ഞതും ഇരുട്ടിൽ നിറഞ്ഞതുമായ രൂപം സ്വീകരിച്ചു; അപ്പോൾ ഭഗവാൻ മറ്റുള്ളവരെ സൃഷ്ടിച്ചു.