ലിങ്ഗപുരാണമ്

ബഹുശക്തിയുള്ള ജ്ഞാനികൾ, ജാഗരൂകരായവരും യോഗികളുമായവർ, ജ്ഞാനത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ സൃഷ്ടിയുടെ വൈവിദ്ധ്യത്തിൽ ഏർപ്പെടാതെ, തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ പിൻവലിച്ചു. അവർ ജനങ്ങളുടെ പുത്രന്മാരെ സൃഷ്ടിക്കാതെ തന്നെ വീണ്ടും ലയത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അങ്ങനെ അവർക്കു ശേഷം ബ്രഹ്മാവ് മറ്റൊരു യോഗ്യരായ പുത്രന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു. ബ്രഹ്മാവ് മനസ്സിൽ നിന്ന് തന്നെ തങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങളുമായി ഐക്യപ്പെടുന്നവരെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവരാണ് സകല ഭാവജാതികളുടെ ലയകാലം വരെ ഭൂമിയെ താങ്ങി നിലനിർത്തിയത്. പിന്നീട് ബ്രഹ്മാവ് ജലം, അഗ്‌നി, ഭൂമി, വായു, അന്തരീക്ഷം, ആകാശം, സമുദ്രങ്ങൾ, നദികൾ, പർവതങ്ങൾ, കാട്ടുമരങ്ങൾ എന്നിവയെ സൃഷ്ടിച്ചു. അതിനൊപ്പം ഔഷധികളുടെ സാരം, വള്ളികൾ, മരങ്ങൾ, ചെടികൾ, കുരുമുളകൾ, കാടുകൾ, കാലപരിധികൾ, നിമിഷങ്ങൾ, സംധികൾ, രാത്രികൾ, ദിവസങ്ങൾ എന്നിവയും സൃഷ്ടിച്ചു. പകുതി, മാസങ്ങൾ, അയനങ്ങൾ, വർഷങ്ങൾ, യുഗങ്ങൾ, വിവിധ സ്ഥാനങ്ങളുടെ അദ്ധ്യക്ഷന്മാർ, അവിടങ്ങളിൽ ആഹ്വാനിക്കപ്പെടുന്ന പേരുകൾ എന്നിവയെല്ലാം അദ്ദേഹം സൃഷ്ടിച്ചു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ മഹാദേവന്മാരെയും മഹർഷിമാരെയും കുറിച്ച് പറയാം: മരീചി, ഭൃഗു, അങ്കിരസ്, പുലസ്ത്യ, പുലഹ, ക്രതു, ദക്ഷ, അത്രി, വസിഷ്ഠൻ—ഈ ഒമ്പതുപേർ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവരാണ്. ഇവരാണ് പുരാണങ്ങളിൽ പ്രാചീന ബ്രഹ്മാക്കൾ എന്നപോലെ അറിയപ്പെടുന്നത്. ബ്രഹ്മസ്വഭാവമുള്ളവരും ബ്രഹ്മത്തെ പ്രസംഗിക്കുന്നവരുമായ അവർക്കു, കമലജനനായ ബ്രഹ്മാവ് മുമ്പ് പോലെ തന്നെ സ്ഥാനങ്ങൾ നല്കി. പിന്നീട് അദ്ദേഹം സങ്കല്പത്തെയും, സന്തോഷം നൽകുന്ന ധർമ്മത്തെയും സൃഷ്ടിച്ചു. ദൃഢനിശ്ചയത്തിൽ നിന്ന് മഹേശ്വരൻ ധർമ്മത്തെ സൃഷ്ടിച്ചു. സങ്കല്പത്തിൽ നിന്ന് ലോകപിതാവ് സങ്കല്പത്തെയും സൃഷ്ടിച്ചു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് രുചി എന്നൊരു ജീവി ജനിച്ചു. ശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മാവ് ദക്ഷനെ സൃഷ്ടിച്ചു; കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് മരീചിയെ; ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ജലത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ച ഭൃഗുവിനെ. തലയിൽ നിന്ന് അങ്കിരസിനെ, ചെവികളിൽ നിന്ന് അത്രിയെ, പുറന്തള്ളുന്ന ശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് പുലസ്ത്യനെ, വ്യാപകമായ ശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് പുലഹനെ വീണ്ടും സൃഷ്ടിച്ചു. സമവായകശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് വസിഷ്ഠനെ, താഴേക്ക് പോകുന്ന ശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് ക്രതുവിനെ സൃഷ്ടിച്ചു. ഇവരാണ് ബ്രഹ്മാവിന്റെ പതിനൊന്ന് ദൈവിക പുത്രന്മാർ എന്ന് ഓർക്കപ്പെടുന്നു. ധർമ്മനും മറ്റു പ്രഥമജനന്മാരും ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രന്മാരായിരുന്നു. ഭൃഗുവും മറ്റുള്ളവരും ഈ ഒമ്പത് പേരും ബ്രഹ്മപ്രസംഗികളാണ്. ആ പ്രാചീന ഗൃഹസ്ഥന്മാർ ധർമ്മത്തെ സ്ഥാപിച്ചു. അവരിൽ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ ഉണ്ട്, ദൈവീകവും ദൈവഗുണങ്ങൾ നിറഞ്ഞതുമാണ് അവ. അവർ കർമങ്ങളിൽ സജീവരായിരുന്നു, സന്താനത്തിൽ സമൃദ്ധരായിരുന്നു, മഹർഷിമാരാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവരായിരുന്നു. ഋഭു, സനത്കുമാരൻ—ഈ രണ്ടുപേരും ഉയർന്ന വിത്തിനുള്ളവരാണ്. അവർ മുമ്പേ ജനിച്ചവരും, എല്ലാവരിലും പ്രാചീനരും, എട്ടാമത് കഴിഞ്ഞ കല്പത്തിൽ ലോകങ്ങൾക്ക് സാക്ഷികളുമായവരും ആണ്. അവർ തങ്ങളുടെ തേജസ് പിൻവലിച്ച്, ഇരുവിശ്വങ്ങളിലും നിലകൊണ്ടു, യോഗശാസ്ത്രത്തിൽ ഏർപ്പെടുകയും, തങ്ങളുടെ ആത്മാവിനെ തങ്ങളിലേയ്ക്ക് തന്നെ സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. അവർ സന്താനത്തെയും, ധർമ്മത്തെയും, കാമത്തെയും ഉപേക്ഷിച്ചു, വൈരാഗ്യത്തിൽ നിലകൊണ്ടു; അങ്ങനെ അദ്ദേഹം ഉദിച്ചു വന്നതുകൊണ്ടാണ് ഇവിടെ കുമാരൻ എന്ന പേര് ലഭിച്ചത്. അതിനാൽ സനത്കുമാരൻ എന്ന നാമം അവനു ഇവിടെ സ്ഥാപിതമാണ്. അവന്റെ ധ്യാനത്തിൽ നിന്ന് മനസ്സിൽ നിന്നുള്ള പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു. അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള കർമ്മങ്ങളിൽ നിന്ന്, അതിനൊപ്പം കാരണം ചേർത്ത്, ക്ഷേത്രജ്ഞന്മാരായ ജീവാത്മാക്കൾ ആ ജ്ഞാനിയുടെ അംഗങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു. പിന്നീട്, ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, പിതൃകൾ, മനുഷ്യർ എന്നിങ്ങനെ നാലു വർഗ്ഗങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച്, ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ സ്വയം തണ്ണീർകകളുമായി ചേർത്തു. അങ്ങനെ സൃഷ്ടിയിൽ ഏർപ്പെട്ടപ്പോഴാണ്, പ്രജാപതിയുടെ അന്ധകാരത്തിന്റെ സാരത്തിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടി ഉദിച്ചു. അപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ താഴത്തെ ഭാഗത്തിൽ നിന്ന് ആദ്യം അസുരപുത്രന്മാർ ജനിച്ചു. ശ്വാസം (അസു) ജീവൻ എന്നു മഹർഷിമാർ വിളിക്കുന്നു; അതിൽ നിന്നാണ് അസുരന്മാർ എന്ന പേര് ലഭിച്ചത്. അതിലൂടെ എല്ലാ അസുരന്മാരെയും സൃഷ്ടിച്ച ശരീരം ബ്രഹ്മാവ് ഉപേക്ഷിച്ചു; ഉപേക്ഷിച്ച ശരീരം ഉടൻ രാത്രി ആയി. അത് അന്ധകാരപൂർണ്ണമായതിനാൽ, രാത്രി നിയന്ത്രികയാണ്; രാത്രിയിൽ അന്ധകാരത്തിൽ മൂടപ്പെട്ട് സകലജീവികളും ഉറങ്ങുന്നു. അസുരശരീരം സൃഷ്ടിച്ചതിനു ശേഷം, ബ്രഹ്മാവ് മറ്റൊരു അപ്രത്യക്ഷവും സത്ത്വഗുണപൂർണ്ണവുമായ ശരീരം ധരിച്ചു; അതിനെ അദ്ദേഹം ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ചു. ആ ശരീരത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടപ്പോൾ, പ്രജാപതി ആനന്ദം അനുഭവിച്ചു; അപ്പോൾ അവന്റെ വായിൽ നിന്ന്, പ്രകാശമായി, ദേവന്മാർ ജനിച്ചു. അവർ പ്രകാശത്തിൽ ജനിച്ചതുകൊണ്ടാണ് ദേവന്മാർ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നത്; 'ദിവ്' എന്നത് പ്രകാശിക്കുക എന്നർത്ഥം ആണ്, അതിൽ നിന്നാണ് ഈ പേര്. പ്രകാശത്തോടെ അവൻമാർ ജനിച്ചതുകൊണ്ട് ദേവതകൾ എന്നാണവരെ വിളിക്കുന്നത്. ദേവന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, ദേവാദികളുടെ അധിപൻ മറ്റൊരു ശരീരം സ്വീകരിച്ചു. ആ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, ഉടൻ ദിവസം ആയി; അതുകൊണ്ടാണ് ദേവന്മാർ ധർമ്മപൂർണ്ണമായ ദിവസത്തെ ആരാധിക്കുന്നത്. തുടർന്ന്, ബ്രഹ്മാവ് മറ്റൊരു ശരീരം ചിന്തിച്ചു; അതിൽ മുഴുവനും സത്ത്വം മാത്രമായിരുന്നു, പിതൃപുത്രന്മാരെ ചിന്തിച്ച്, ഭഗവാൻ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ചു. പിതൃകൾ രാത്രി-ദിവസങ്ങൾക്കിടയിലെ സംധ്യകളിൽ ഉദിച്ചു; അതിനാൽ അവരെ ദൈവങ്ങൾ എന്നും, അവരുടെ പിതൃസ്ഥാനം അവരിൽ സ്ഥാപിതമാണ്. പിതൃകളെ സൃഷ്ടിച്ച ശരീരം ബ്രഹ്മാവ് ഉപേക്ഷിച്ചു; ഉപേക്ഷിച്ച ശരീരം ഉടൻ സംധ്യയായി. ദിവസം ദേവന്മാരുടെയും, രാത്രി അസുരന്മാരുടേയും ആണെന്നു കരുതപ്പെടുന്നു; അതിനാൽ, അവയുടെ മധ്യത്തിലുള്ള പിതൃശരീരം ഏറ്റവും ഉന്നതമാണ്. അതിനാൽ, എല്ലാ ദേവന്മാരും, ദൈവഗണങ്ങളും, മഹർഷിമാരും, മനുഷ്യരും സന്തോഷത്തോടെ രാത്രി-ദിവസങ്ങളുടെ മധ്യരൂപത്തെ ആരാധിക്കുന്നു. പിന്നീട്, ബ്രഹ്മാവ് വീണ്ടും മറ്റൊരു രൂപം സ്വീകരിച്ചു; അതിൽ മുഴുവനും രാജോഗുണം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു, അതിൽ ഭഗവാൻ മനസ്സിൽ സൃഷ്ടി നടത്തി. അതിൽ രാജോഗുണം പ്രിയപ്പെട്ട പുത്രന്മാരെ മനസ്സിൽ നിന്നു സൃഷ്ടിച്ചു; അവനിൽ നിന്നാണ് മനസ്സിൽ നിന്നുള്ള മന്മുക്കൾ ജനിച്ചത്. വീണ്ടും സൃഷ്ടികളെ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, ആ രൂപം ഉപേക്ഷിച്ചു; ഉപേക്ഷിച്ച ആ രൂപം ഉടൻ ജ്യോത്സ്നയായി ജനിച്ചു.