ലിങ്ഗപുരാണമ്

ഇപ്പോൾ ഞാൻ പറയുന്ന കഥ പ്രാചീന സൃഷ്ടിയുടെ മഹത്വം വിശദീകരിക്കുന്നതാണ്. ആദ്യം, ഏഴാമത്തെ സൃഷ്ടി — അതായത് താഴോട്ടു ഒഴുകുന്ന പ്രവാഹമുള്ളവരുടെ സൃഷ്ടി — മനുഷ്യരിൽ നിന്നുള്ളതാണ്. എട്ടാമത്തെ സൃഷ്ടി, അനുഗ്രഹത്തിന്റെ സൃഷ്ടി, സത്ത്വവും തമസും ഒരുമിച്ചുള്ളതാണു്. ഈ അഞ്ചു സൃഷ്ടികൾ ദ്വിതീയ സൃഷ്ടികൾ എന്നാണു് വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത്; അതിനൊപ്പം പ്രാഥമികമായ മൂന്നു സൃഷ്ടികളും ഉണ്ട്. പ്രാഥമികം, ദ്വിതീയം, കൗമാര സൃഷ്ടി — ഇതെല്ലാം ഒത്തുചേർന്ന് ഒമ്പതാമത്തെ സൃഷ്ടിയായി അറിയപ്പെടുന്നു. പ്രാഥമികമായ മൂന്നു സൃഷ്ടികൾ ബുദ്ധിയില്ലാതെ ആരംഭിക്കുന്നവയാണു്; ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നു പുറപ്പെടുന്ന ആറു സൃഷ്ടികൾ ബുദ്ധിയോടുകൂടി ആരംഭിക്കുന്നു. ഇനി നിങ്ങൾക്ക് ആനുഗ്രഹിക സൃഷ്ടിയുടെ വിശാലതയെക്കുറിച്ച് പറയാം: ഇത് നാലു വിധത്തിൽ സ്ഥാപിതമായിട്ടുള്ളതും എല്ലാ ജീവികളിലും പൂർണ്ണമായും നിലനില്ക്കുന്നതുമാണ്. ഇങ്ങനെ ഒമ്പതു സൃഷ്ടികൾ — പ്രാഥമികവും ദ്വിതീയവുമാണ് — പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടവയാണെന്നും, ജ്ഞാനികൾ അവയെ കാരണങ്ങളായി തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നും പറയുന്നു. ആദ്യത്തിൽ ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ മനസ്സിൽനിന്ന് തുല്യരായ രണ്ടുപേരെ സൃഷ്ടിച്ചു: ഋഭു എന്നവനും സനത്കുമാരനും. ഇവർക്ക് ഉരുവായ വിത്ത് മേലോട്ടാണ്. ഇവർ എല്ലാവരിലും മുതിർന്നവരായും, എട്ടാം കാലഘട്ടത്തിൽ, ലോകങ്ങളുടെ പൗരാണിക സാക്ഷികളായും അറിയപ്പെടുന്നു. വരാഹകാലത്ത്, ഭൂലോകത്തിൽ, തങ്ങളുടെ തേജസ് പിൻവലിച്ച്, ഇവർ ഇരുവരും യോഗസാധനയിൽ ഏർപ്പെട്ടു, ആത്മാവിനെ ആത്മാവിൽ സ്ഥാപിച്ചു. സന്തതിയും ധർമ്മവും കാമവും ഉപേക്ഷിച്ച്, വൈരാഗ്യത്തിൽ അഭയം നേടി. ഇങ്ങനെ ജനിച്ചവനാണ് ഇവിടെ കുമാരനെന്നു പറയപ്പെടുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, സനത്കുമാരൻ എന്ന പേര് അവനു നൽകിയിരിക്കുന്നു; സനന്ദൻ, സനക, ജ്ഞാനിയിൽ പ്രഗത്ഭനായ സനാതനൻ എന്നിങ്ങനെയും അറിയപ്പെടുന്നു. ജ്ഞാനത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ, അവരെല്ലാം സൃഷ്ടിയിൽനിന്ന് പിൻവാങ്ങി, വൈവിധ്യത്തിൽ അനുരക്തരായിരുന്നില്ല; യോഗികൾ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിന്നു ഒഴിഞ്ഞു. ജീവികളുടെ തലമുറ സൃഷ്ടിക്കാതെ തന്നെ അവർ വീണ്ടും ലയത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു; അവരിൽ നിന്നു മറ്റൊരു accomplished പുത്രന്മാരെ ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിച്ചു. ബ്രഹ്മാവ് പിന്നീട് താന്തോന്നിയായി തങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങളിൽ അഭിമാനിച്ചവരെ മനസ്സിൽനിന്ന് സൃഷ്ടിച്ചു; ഇവരാണ് ഭൂമിയെ ജീവികളുടെ ലയാവസ്ഥ വരെയും നിലനിർത്തിയത്. അവൻ ജലം, അഗ്‌നി, ഭൂമി, വായു, അന്തരീക്ഷം, ആകാശം, സമുദ്രങ്ങൾ, നദികൾ, പർവതങ്ങൾ, കാട്ടുമരങ്ങൾ ഇവയെല്ലാം സൃഷ്ടിച്ചു. ഔഷധങ്ങളുടെ സാരം, വള്ളികൾ, വൃക്ഷങ്ങൾ, കുറ്റികൾ, ലതകൾ, കാടുകൾ, കാലത്തിന്റെ അളവുകൾ, ക്ഷണങ്ങൾ, സംധികൾ, രാത്രികളും പകലുകളും ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിച്ചു. പക്ഷങ്ങൾ, മാസങ്ങൾ, അയനങ്ങൾ, വർഷങ്ങൾ, യുഗങ്ങൾ, വിവിധ സ്ഥാനാധിപന്മാർ — ഇവർക്ക് ആ സ്ഥാനങ്ങളുടെ പേരുകളാണ്. ഇനി ഞാൻ മഹാദേവന്മാരെയും മഹർഷിമാരെയും പറയാം: മരീചി, ഭൃഗു, അങ്കിരസ്, പുലസ്ത്യ, പുലഹ, ക്രതു, ദക്ഷ, അത്രി, വസിഷ്ഠൻ — ഇവർ ഒമ്പതുപേരും ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നു ജനിച്ചു; ഇവരാണ് പുരാണങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആദി ബ്രഹ്മാക്കൾ. ബ്രഹ്മസ്വഭാവമുള്ളവരും ബ്രഹ്മത്തെ പ്രസംഗിക്കുന്നവരുമായ ഇവരിൽ ഓരോരുത്തർക്കും ബ്രഹ്മാവ് മുമ്പത്തെപോലെ തന്നെ സ്ഥാനങ്ങൾ നൽകി. അവൻ പിന്നീട് നിർണ്ണയവും, ആനന്ദം നൽകുന്ന ധർമ്മവുമാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്; ഈ നിർണ്ണയത്തിൽ നിന്നു മഹേശ്വരൻ ധർമ്മത്തെ സൃഷ്ടിച്ചു. നിർണ്ണയത്തിൽ നിന്നു ലോകങ്ങളുടെ പിതാവ് നിർണ്ണയത്തെയും സൃഷ്ടിച്ചു; മനസ്സിൽ നിന്നു, ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നു, രുചി എന്നൊരു ജീവി ജനിച്ചു. ശ്വാസത്തിൽനിന്ന് ദക്ഷനെ, കണ്ണുകളിൽനിന്ന് മരീചിയെ, ഹൃദയത്തിൽനിന്ന് ജലത്തിൽ ജനിച്ചവനിൽനിന്ന് ഭൃഗുവിനെ അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു. തലയിൽനിന്ന് അങ്കിരസിനെ, ചെവികളിൽനിന്ന് അത്രിയെ, പുറത്ത് പോകുന്ന ശ്വാസത്തിൽനിന്ന് പുലസ്ത്യനെ, വ്യാപകമായ ശ്വാസത്തിൽനിന്ന് വീണ്ടും പുലഹനെ. വസിഷ്ഠൻ സമവായമായ ശ്വാസത്തിൽ നിന്നു, താഴോട്ടു പോകുന്ന ശ്വാസത്തിൽനിന്ന് ക്രതുവിനെ ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിച്ചു. ഇവരാണ് ബ്രഹ്മാവിന്റെ പതിനൊന്ന് ദൈവീക പുത്രന്മാർ. ധർമ്മനും മറ്റുള്ളവരും ആദിപുത്രന്മാർ; ഭൃഗു മുതലായവരും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു — ഇവർ ഒമ്പതുപേരും ബ്രഹ്മപ്രസംഗികളാണ്. ഈ പുരാതന ഗൃഹസ്ഥർ ധർമ്മം സ്ഥാപിച്ചു; ഇവരിൽ ദ്വാദശ വംശങ്ങൾ, ദൈവീകഗുണങ്ങളാൽ സമ്പന്നമായവ, നിലനിന്നു. അവർ യാഗങ്ങളിൽ സജീവരായിരുന്നു, സന്തതിയിൽ സമൃദ്ധരും, മഹർഷിമാരാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവരുമായിരുന്നു. ഋഭു, സനത്കുമാരൻ — ഇവർക്ക് മേലോട്ടു ഒഴുകുന്ന വിത്താണ്. മുന്നേ ജനിച്ച ഇവർ എല്ലാവരിലും ശ്രേഷ്ഠരും മുതിർന്നവരുമാണ്; എട്ടാം കാലഘട്ടത്തിൽ, പുരാതനമായ ലോകസാക്ഷികളായിരുന്നു ഇവർ. തങ്ങളുടെ തേജസ് പിൻവലിച്ച്, ഇരുവരും ഇരുവിടങ്ങളിലും സ്ഥിതിചെയ്തു, ആത്മാവിനെ ആത്മാവിൽ സ്ഥാപിച്ച് യോഗസാധനയിൽ ഏർപ്പെട്ടു. സന്തതിയും ധർമ്മവും കാമവും ഉപേക്ഷിച്ച്, വൈരാഗ്യത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു; അങ്ങനെ ജനിച്ചവനാണ് ഇവിടെ കുമാരൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. അതുകൊണ്ട് സനത്കുമാരൻ എന്ന പേര് അവനു നൽകപ്പെട്ടു; അവന്റെ ധ്യാനത്തിൽ നിന്നു മനസ്സിൽ ജനിച്ച പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായി. അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിന്നുമാണ് അവയവങ്ങളിൽ നിന്നു ക്ഷേത്രജ്ഞന്മാർ — അതായത് ജീവാത്മാക്കൾ — ഉദിച്ചുയർന്നത്. പിന്നീട്, ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും പിതൃജനങ്ങളെയും മനുഷ്യരെയും സൃഷ്ടിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തിൽ ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ സ്വയം ഈ ജലങ്ങളുമായി സംയുക്തനായി. അവൻ സൃഷ്ടിയിലേർന്നു, പ്രയത്നപൂർവ്വം സംയുക്തനായി, അന്ധകാരത്തിന്റെ സാരത്തിൽനിന്ന് പ്രജാപതിയിൽ നിന്നും സൃഷ്ടി ഉദിച്ചുവന്നു. പിന്നീട്, അവന്റെ താഴത്തെ ഭാഗത്തിൽനിന്ന് ആദ്യം അസുരന്മാർ ജനിച്ചു; ശ്വാസം (അസു) ജീവൻ എന്നു മഹർഷിമാർ വിളിക്കുന്നു, അതിനാൽ അവർക്ക് അസുരൻ എന്ന പേര് ലഭിച്ചു. അസുരന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ച ആ ശരീരം ബ്രഹ്മാവ് ഉപേക്ഷിച്ചു; ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ആ ശരീരം ഉടൻ തന്നെ രാത്രിയായി. കാരണം അതിൽ അന്ധകാരം നിറഞ്ഞിരുന്നതിനാൽ, രാത്രി നിയന്ത്രകയായിത്തീർന്നു; രാത്രിയിൽ അന്ധകാരംകൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടവരായി ജീവികൾ ഉറങ്ങുന്നു. അസുരശരീരം സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, അവൻ മറ്റൊരു മനസ്സിലാകാത്ത, സത്ത്വം നിറഞ്ഞ ശരീരം എടുത്തു; അതിനെ ബ്രഹ്മാവ് ആദരിച്ചു. അതുമായി സംയുക്തനായി പ്രജാപതി ആനന്ദം കണ്ടെത്തി; അവന്റെ വായിൽനിന്ന്, അവൻ പ്രകാശിച്ചപ്പോൾ, ദേവന്മാർ ജനിച്ചു. അവൻ പ്രകാശിച്ചപ്പോൾ അവർ ജനിച്ചതിനാൽ അവരെ ദേവന്മാർ എന്ന് വിളിക്കുന്നു; 'ദിവ്' എന്നത് പ്രകാശിക്കുക എന്നർത്ഥം വഹിക്കുന്നു, അതിനാൽ ഈ പേരാണു്.