ലിങ്ഗപുരാണമ്

ആദ്യം ശരീരമുള്ളവനാണ് ആദ്യപുരുഷൻ; അവനെയാണ് പുരുഷൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. അവനിൽ നിന്നാണ് ഭാഗ്യശാലിയായ, നാലുമുഖനായ സർവ്വസൃഷ്ടികളുടെ അധിപനായ ബ്രഹ്മാവ് ഉദിച്ചുവരുന്നത്. കാരണംക്കും ഫലത്തിനുമിടയിൽ പൂർണ്ണതയോടെ അവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; മഹാദേവൻ സ്വയം ത്രൈമൂർത്തിയായ രൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. അവൻ തുല്യരില്ലാത്ത ജ്ഞാനം, ഐശ്വര്യം, ധർമ്മം, വൈരാഗ്യം എന്നിവയാൽ സമ്പന്നനാണ്. അവൻ താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം, അവ്യക്തത്തിൽ നിന്നു മനസ്സിലൂടെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; കാരണം, അവൻ മൂന്നു ഗുണങ്ങൾക്കുമേൽ അധിപതിയുമാണ്, അതിലൂന്നിയുമാണ്. നാലുമുഖനായ ബ്രഹ്മാവ് സ്രഷ്ടാവായി അറിയപ്പെടുന്നു; കാലമായി അവൻ സംഹാരകനാണ്. ആയിരം തലകളുള്ള സ്വയംഭുവൻ പുരുഷൻ മൂന്നു അവസ്ഥകളിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. ബ്രഹ്മാവായി ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; കാലമായി അവൻ അവയെ സംഹരിക്കുന്നു; പുരുഷനായി അവൻ ഉദാസീനനായി നിലകൊള്ളുന്നു—ഇതാണ് സർവ്വസൃഷ്ടികളുടെ അധിപന്റെ മൂന്നു അവസ്ഥകൾ. ബ്രഹ്മാവ് കമലത്തിൽ ജനിച്ചവനെപ്പോലെയാണ്; രുദ്രൻ കാലാഗ്നിയെപ്പോലെയാണ്; കമലനയനനായ പുരുഷൻ പരമാത്മാവിന്റെ രൂപമാണ്. ഒരേയൊരുവൻ, പിന്നെ ഇരട്ട, പിന്നെ ത്രൈമൂർത്തിയായി, വീണ്ടും അനേകരൂപമായി മഹേശ്വരൻ ശരീരങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുകയും മാറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു. വിവിധരൂപങ്ങൾ, പ്രവൃത്തികൾ, ഭാവങ്ങൾ, നാമങ്ങൾ—ഇവയൊക്കെയും തന്റെ ലീലയിൽ മഹേശ്വരൻ സൃഷ്ടിക്കുകയും മാറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു. ലോകത്തിൽ ത്രൈമൂർത്തിയായി നിലകൊള്ളുന്നതിനാൽ അവൻ ഗുണത്രയനായാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; നാലായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് നാലുവിധ പ്രത്യക്ഷതയാണവനിൽ. അവൻ നേടുന്നതും സ്വീകരിക്കുന്നതും അനുഭവിക്കുന്നതും അവന്റെ സ്ഥിരാവസ്ഥയും കാരണം അവൻ ആത്മാവ് എന്നറിയപ്പെടുന്നു. സർവ്വവ്യാപിയായതുകൊണ്ട് അവൻ ദർശാവ്; ശരീരധാരി ആയതുകൊണ്ട് അതിന്റെ അധിപൻ; എല്ലാറ്റിനും അധിപൻ ആയതുകൊണ്ട് വിഷ്ണു; എല്ലായിടത്തും പ്രവേശിക്കുന്നവൻ. ദിവ്യഗുണങ്ങൾ ഉള്ളതിനാൽ അവൻ ഭഗവാൻ; ശുദ്ധൻ ആയതുകൊണ്ട് ശിവൻ; പരമൻ, അത്യുന്നതൻ; രക്ഷകൻ, ഓം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. സർവ്വജ്ഞനായതുകൊണ്ട് അവൻ എല്ലാം അറിയുന്നവൻ; എല്ലായിടത്തും വ്യാപിക്കുന്നതുകൊണ്ട് അവൻ സർവ്വം; ത്രൈമൂർത്തിയായി വിഭജിച്ച് അവൻ ലോകങ്ങളെ ചലിപ്പിക്കുന്നു. സ്വയം സൃഷ്ടിക്കുകയും സംഹരിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ആദ്യനായതുകൊണ്ട് ആദിദേവൻ; അജനായതുകൊണ്ട് അജൻ. സകലജീവികളെയും സംരക്ഷിക്കുന്നതുകൊണ്ട് അവൻ പ്രജാപതി; ദേവന്മാരിൽ മഹാദേവൻ. എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതും ദേവന്മാരുടെ അധിപതിയായതും കൊണ്ട് ഈശ്വരൻ; വിശാലനായതുകൊണ്ട് ബ്രഹ്മാവ്; സത്തായതുകൊണ്ട് ഭൂതൻ. ക്ഷേത്രജ്ഞനായതുകൊണ്ട് അവൻ ക്ഷേത്രജ്ഞൻ; ഒരേയൊരുവൻ ആയതുകൊണ്ട് ഏകൻ; നഗരം (ശരീരം) വസിക്കുന്നതുകൊണ്ട് പുരുഷൻ. ആദിയില്ലാത്തതും എല്ലാം മുമ്പ് നിലകൊണ്ടതും കൊണ്ട് സ്വയംഭുവൻ; ആരാധനാർഹനായതുകൊണ്ട് യജ്ഞൻ; ദർശാവ്, മഹാദർശനശാലി. ചലനമുള്ളതുകൊണ്ട് പദകൻ; സംരക്ഷകനായതുകൊണ്ട് രക്ഷകൻ; ആദിത്യൻ, കപിലൻ, ജ്യേഷ്ഠൻ, അഗ്നി—ഇവയിലും അറിയപ്പെടുന്നു. സ്വർണ്ണംഭാവത്തിൽ ഗർഭമായി, സ്വർണ്ണത്തിൽ നിന്നു ഗർഭമായി ജനിച്ചവൻ; അതുകൊണ്ട് ഹിരണ്യഗർഭൻ എന്ന പേരിൽ പുരാണത്തിൽ വിവരിക്കുന്നു. സർവ്വാത്മാവായ സ്വയംഭുവന്റെ കാലം നൂറുകണക്കിന് വർഷങ്ങൾ കൊണ്ടും അളക്കാൻ കഴിയില്ല. ബ്രഹ്മാവിന്റെ പരമകാലം പരാർദ്ധം എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്; അപ്പോൾ സമയത്തിന്റെ കണക്കെടുപ്പ് അവസാനിക്കുന്നു; അവന്റെ ശേഷിച്ച കാലം മറ്റൊന്നാണ്, അതും അവസാനം ലയിക്കുന്നു. അനന്തം കോടിക്കണക്കിന് ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു പോയി; അത്രയേറെ ഭാവിയിൽ ബാക്കി ഉണ്ട്. ഇപ്പോൾ വാരാഹം എന്ന ഈ ഇപ്പോഴത്തെ കല്പത്തിന്റെ കഥ കേൾക്കൂ. ഈ കല്പങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേതാണ് ഇപ്പോഴത്തെത്, അതിൽ സ്വായംഭുവൻ മുതലായ പതിനാലു മനുമാർ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഭൂതകാലത്തും, വരുംകാലത്തും, ഇപ്പോഴും, ആ മനുമാർ ഈ ഭൂമിയെ—ഏഴു ദ്വീപുകളും മലകളും ഉൾപ്പെടെ—ഭരിക്കുന്നു. ആയിരം യുഗങ്ങൾ മുഴുവൻ, മഹാനായ മനുമാർ തപസ്സിലൂടെ ഭൂമിയെയും ജനങ്ങളെയും സംരക്ഷിക്കുന്നു. ഇവയുടെ വിശദാംശങ്ങൾ ഇപ്പോൾ കേൾക്കൂ. പ്രതിയൊരു മന്വന്തരത്തിലും ഇടയ്ക്കാലങ്ങൾ വിശദമായി വിവരിക്കപ്പെടുന്നു; അങ്ങനെ ഓരോ കല്പത്തിലും. കഴിഞ്ഞ കല്പങ്ങളിലും ഉപസൃഷ്ടികളിലും വംശങ്ങളിലും, വരാനിരിക്കുന്നതിലും—ഇവയെല്ലാം ഇങ്ങനെ ആലോചിക്കണം. ആദ്യത്തിൽ ജലം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു; ഭൂമി അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു; ആ സമാധാനപൂർണ്ണമായ ഒരു ജലസമുദ്രത്തിൽ ഒന്നും കാണാനായില്ല. ആ ഒരേയൊരു സമുദ്രത്തിൽ, ചലനവും അചലനവുമായതെല്ലാം അസ്തമിച്ചപ്പോൾ, ആയിരം കണ്ണുകളും ആയിരം കാലുകളും ഉള്ള ബ്രഹ്മാവ് ഉദിച്ചു. ആയിരം തലകളുള്ള, സ്വർണ്ണവർണ്ണിയുമായ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കതീതനായ പുരുഷൻ—ബ്രഹ്മാവും നാരായണനും—ജലത്തിൽ വിശ്രമിച്ചു. സത്ത്വഗുണം ഭരിച്ചപ്പോൾ അവൻ ഉണർന്നു; ശൂന്യമായ ലോകം അവൻ കണ്ടു. ഇവിടെ നാരായണനെ കുറിച്ച് ഈ ശ്ലോകം ചൊല്ലുന്നു: ജലങ്ങൾ 'നാര' എന്നറിയപ്പെടുന്നു; അവയുടെ പുത്രനാണ് അവൻ; അവയെ നിറച്ച് അവൻ അവയെ തന്റെ വിശ്രമസ്ഥലമാക്കി. ജലത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്നതുകൊണ്ട് അവൻ നാരായണൻ എന്നായി. ആയിരം ചതുര്‍യുഗങ്ങൾ രാത്രിയായി അവൻ അവിടെ ഇരുന്നു. ആ രാത്രിയുടെ അവസാനം, സൃഷ്ടിക്കായി ബ്രഹ്മാവിന്റെ രൂപം സ്വീകരിക്കുന്നു; ബ്രഹ്മാവായി ജലത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു, കാറ്റായി മാറുന്നു. മഴക്കാലത്തിലെ പുലരിയിലേ കിരീടം പോലെ, അവൻ ജലത്തിൽ മുങ്ങിയ ഭൂമിയെ കണ്ടു. യുക്തിയാൽ, മോഹരഹിതനായി, മുമ്പ് ചെയ്തതുപോലെ, സൂക്ഷ്മരൂപം ധരിച്ച് ഭൂമിയെ വീണ്ടും ഉയർത്തി. സർവ്വഭൂതാത്മാവായ മഹാത്മാവ്, ഭൂമി ചുറ്റും ജലത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്നതറിഞ്ഞ്, ദിവ്യമായൊരു രൂപം ചിന്തിച്ചു. "ഏത് രൂപം സ്വീകരിച്ചാൽ ഞാൻ ഭൂമിയെ ഉയർത്തുമോ? ജലത്തിൽ കളിക്കാൻ അനുയോജ്യമായ വരാഹരൂപം സ്വീകരിച്ച് ഞാൻ ഭൂമിയെ ഉയർത്താം," എന്ന് അവൻ ചിന്തിച്ചു.