ലിങ്ഗപുരാണമ്

ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം, രസം—ഈ നാലു ഗുണങ്ങളിലേക്കും ഗന്ധം അതിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടു പ്രവേശിച്ചു. ഗന്ധഗുണം ഇവയുമായി ഒന്നിച്ച് ഭൂമിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് ഭൂമി അഞ്ചു ഗുണങ്ങളുള്ളതും, ഭൂതങ്ങളിൽ ഏറ്റവും സ്‌ഥൂലമായതും ആകുന്നത്. ഭൂമിയിൽ ശാന്തം, ഉഗ്രം, മോഹം എന്നിങ്ങനെ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ ഭൂതങ്ങൾ പരസ്പരം തമ്മിൽ ചേർന്നു, ഒരുമിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നു. ഭൂമിയിൽ എല്ലാം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു; ലോകങ്ങളും, ഭൂമണ്ഡലങ്ങളും, പർവതങ്ങളും അതിൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾകൊണ്ടാണ് ഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നത്; അവ സ്ഥിരമായതിനാൽ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ഓരോ പുതിയ സൃഷ്ടിയും മുമ്പത്തെതിന്റെ ഗുണം ഏറ്റെടുക്കുന്നു. ആ ഗുണങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, അവയുടെ സ്വഭാവമായി കരുതുന്നവയെ ചിലർ വെള്ളത്തിൽ ഗന്ധം അനുഭവിച്ച് വെള്ളത്തിന്റെ ഗുണമെന്ന് വിളിക്കും. എന്നാൽ അതു യഥാർത്ഥത്തിൽ ഭൂമിയുടെ ഗുണമാണെന്ന് അറിയണം. വെള്ളത്തിലും വായുവിലും ഗന്ധം കാണപ്പെടുന്നത് അവയുടെ ബന്ധം കൊണ്ടാണ്; ഈ ഏഴ് മഹാഭൂതങ്ങൾ പരസ്പരം ചേർന്ന് ഗുണങ്ങൾ പങ്കുവെക്കുന്നു. പുരുഷൻ മേൽനോട്ടം വഹിക്കുന്നതിനാൽ, അവ്യക്തത്തിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, ഈ മഹാഭൂതങ്ങൾ പ്രത്യേകരൂപങ്ങളിലായി ബ്രഹ്മാണ്ഡം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ആ ബ്രഹ്മാണ്ഡം വെള്ളത്തിൽ ബുധ്ബുധം പോലെ ഉടനടി ഉദിച്ചു, അതിന്റെ പ്രത്യേകഭൂതങ്ങളിൽ നിന്ന് രൂപം കൊണ്ടു, അതിനുള്ളിൽ സകലവും അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ പുറത്തു വെള്ളം അതിന്റെ പത്തിരട്ടി വ്യാപ്തിയിൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ആ വെള്ളത്തെ അതിന്റെ പത്തിരട്ടി വലുപ്പത്തിൽ അഗ്നി ചുറ്റുന്നു. അഗ്നിയെ അതിന്റെ പത്തിരട്ടി വായു ചുറ്റുന്നു; വായുവിനെ അതിന്റെ പത്തിരട്ടി ആകാശം ചുറ്റുന്നു. വായു ആകാശത്തിൽ അടഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ആകാശം ഭൂതതത്ത്വത്തിൽ അടഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഭൂതതത്ത്വം മഹത്തത്ത്വത്തിൽ, മഹത്തത്ത്വം അവ്യക്തത്തിൽ അടഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ കപാലത്തിൽ ശര്വൻ വസിക്കുന്നു; വെള്ളത്തിൽ ഭവൻ; അഗ്നിയുടെ നടുവിൽ ഭഗവാൻ രുദ്രൻ; വായുവിൽ ഉഗ്രൻ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ഭൂമിയുടെ നടുവിൽ ഭൂമൻ, അഹങ്കാരത്തിൽ മഹേശ്വരൻ, ബുദ്ധിയിൽ ഈശ്വരൻ—എവിടെയും പരമേശ്വരൻ സന്നിഹിതൻ. ഈ ഏഴ് സ്വാഭാവികാവരണങ്ങളാൽ ബ്രഹ്മാണ്ഡം പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഇവ പരസ്പരം പരസ്പരം പൊതിഞ്ഞ്, എട്ടു തത്ത്വങ്ങൾ അസ്ഥിരമാകുന്നു. സൃഷ്ടിക്കാലത്ത് ഇവ പരസ്പരം ഉപഭോഗിച്ചു, പരസ്പരം സംരക്ഷിച്ചു നിലകൊള്ളുന്നു. പിന്തുണയും ആശ്രയവും എന്ന ബന്ധത്തിൽ ഈ മാറ്റങ്ങൾ പരസ്പരം നിലകൊള്ളുന്നു. അവ്യക്തത്തെയും അതിലുമപ്പുറമുള്ള പരമ മഹേശ്വരനാണ് ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ മൂലകാരണം; ബ്രഹ്മാണ്ഡം അവ്യക്തത്തിൽ നിന്ന് ഉദിക്കുന്നു. ആ ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിൽ നിന്നാണ് ആ പരമൻ, പുരുഷൻ, സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്നവൻ ജനിച്ചത്; അവനിൽ സൃഷ്ടിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ഉപാധികൾ സ്വയം സ്ഥാപിതമായിരിക്കുന്നു. അവൻ തന്നെയാണ് ആദി ശരീരധാരി പുരുഷൻ; അവന്റെ ഇടതു വശത്തിൽ നിന്നു ദേവന്മാരാൽ വന്ദിതനായ വിഷ്ണു ഉദിച്ചു. പരമേശ്വരന്റെ ഇച്ഛയിൽ നിന്ന് ലക്ഷ്മി ദേവി ജനിച്ചു; അവന്റെ വലതു വശത്തിൽ നിന്ന് ലോകഗുരുവായ ബ്രഹ്മാവും, അവനോടൊപ്പം സരസ്വതിയും ജനിച്ചു. ആ ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിനുള്ളിലാണ് ഈ ലോകങ്ങളും, സകല വിശ്വവും; ചന്ദ്രനും സൂര്യനും, നക്ഷത്രങ്ങളും ഗ്രഹങ്ങളും, കാറ്റും അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ലോകം മാത്രമല്ല, ലോകമല്ലാത്തതും ഈ ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിനുള്ളിലാണ്; സൃഷ്ടിക്കാലത്ത് ഞാൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം ഇതിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു, ദ്വിജന്മാരേ. ഈ കാലഘട്ടം പരമേശ്വരന്റെ ഒരു ദിവസം എന്നറിയണം; അവന്റെ രാത്രിയും അതേ ദൈർഘ്യത്തിൽ തന്നെയാണ്. കൈകളില്ലാത്തവന്റെ സൃഷ്ടിയും, രാത്രി എന്നത് ലയവും ആകുന്നു; കൈകളില്ലാത്തവനു രാത്രി അല്ലെങ്കിൽ ലയം ഇല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. ലോകങ്ങൾക്കായി, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും അവയുടെ വസ്തുക്കൾക്കും, അഞ്ചു മഹാഭൂതങ്ങൾക്കും ഉപമാ വ്യാഖ്യാനമാണ് നൽകിയിരിക്കുന്നത്. അതിനാൽ, സകല ജിവികളും, ബുദ്ധിയും ദേവതകളും കൈകളില്ലാതെ പരമജ്ഞാനിയായ ഭഗവാനിൽ സ്ഥാപിതരായി നിലകൊള്ളുന്നു. സൃഷ്ടിയുടെ അവസാനം, ലോകം ലയിക്കുമ്പോൾ അവ സ്വഭാവത്തിൽ നിലകൊണ്ടു, പ്രകടവും അതിന്റെ വികാരങ്ങളും പിന്‍വലിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ലയിക്കുന്നു. പ്രധാനവും പുരുഷനും സ്വഭാവത്താൽ ഒരുമിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നു; അവ ഇരുണ്ടതും സത്വവും രാജസുമുള്ളവയും, സമത്വത്തിൽ സ്ഥാപിതമായവയും ആകുന്നു. ഈ രണ്ടും പരസ്പരം ചേർന്നും പരസ്പരം പരവശമായും നിലകൊള്ളുന്നു; അവയുടെ ഗുണങ്ങൾ തുല്യമാകുമ്പോൾ ലയം, വ്യത്യാസം വരുമ്പോൾ സൃഷ്ടി ഉണ്ടാകുന്നു. എങ്ങനെയാണോ എള്ളിൽ എണ്ണയും പാലിൽ നെയ്യും അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്, അതുപോലെ സത്വം, തമസ്സും രജസ്സും ചേർന്ന് ലോകം നിലകൊള്ളുന്നു. മുഴുവൻ രാത്രി മഹേശ്വരിയെ ആരാധിച്ചശേഷം, മഹാമായയായ അവൾ, യോഗ്യന്റെ വായിൽ നിന്ന് പ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്നു. പരമേശ്വരൻ പരമയോഗത്തിലൂടെ പ്രധാനത്തെയും പുരുഷനെയും ഉണർത്തി, അവയിൽ പ്രവേശിച്ച് മഹേശ്വരനായി. മഹേശ്വരനിൽ നിന്ന് ലോകനാഥനായ ഭഗവാൻ മൂന്നു ദേവന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു—ശാശ്വതന്മാർ, പരമന്മാർ, രഹസ്യസ്വരൂപികൾ, സകലഭൂതങ്ങളിൽ വാസമുള്ളവർ. ഈ മൂന്നു ദേവന്മാരും മൂന്നു ഗുണങ്ങളാണ്, മൂന്നു ലോകങ്ങളാണ്, മൂന്നു അഗ്നികളാണ്. ഇവ പരസ്പരം ആശ്രിതരായും, പരസ്പരം സേവനപരരായും, പരസ്പരം സംരക്ഷിക്കുന്നവരായും നിലകൊള്ളുന്നു. ഇവ തമ്മിൽ ചേർന്ന്, ഒരുമിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നു; ഒരുമിനുറ്റു പോലും വേർപെടുന്നില്ല; ഒരുമിക്കാരെയും ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല. പരമേശ്വരൻ പരമദേവനാണ്; വിഷ്ണു മഹത്തിനെ അതിക്രമിച്ചവനാണ്; ബ്രഹ്മാവ് രജോഗുണം കൊണ്ടു സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ആ പരമൻ പുരുഷനെന്നറിയപ്പെടുന്നു; പ്രകൃതി പരമയെന്നു ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. അവൾ മഹേശ്വരന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ, എല്ലാ വിധത്തിലും ഉണർത്തപ്പെട്ടാൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; മഹാൻ അവളിൽ പ്രവേശിച്ച് ദീർഘകാലം നിലകൊള്ളുന്നു; അവളാണ് ഐശ്വര്യത്തിന്റെ ആധാരം. പ്രധാനത്തിന്റെ ഗുണങ്ങളിൽ വ്യത്യാസം വന്നപ്പോൾ സൃഷ്ടിയുടെ സമയം ആരംഭിക്കുന്നു; ഈശ്വരന്റെ നിയന്ത്രണത്തിന് മുമ്പ് അതിന് സത്തും അസത്തും ആയ സ്വഭാവമുണ്ട്. കാരണം ഫലവും പൂർണമായ രുദ്രൻ ആദ്യം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; അവൻ തുല്യനില്ലാത്ത പ്രകാശവും ജ്ഞാനവും ഉള്ളവൻ, അവ്യക്തനായിട്ടും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നവനാണ്.