ലിങ്ഗപുരാണമ്

സമസ്തസൃഷ്ടിയുടെ അതിരുകളിലേക്കു നമുക്ക് മനസ്സിനെ നയിക്കാം. അതിവൈകൃതമായ അവസ്ഥയിൽ നിന്നു ഘടന ഉരുത്തിരിഞ്ഞു. അതിന്റെ ഗുണം ഗന്ധം ആണെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ഓരോ ഭൗതികതത്വത്തിലും അതിന്റെ സൂക്ഷ്മഗുണം നിലനിൽക്കുന്നു; അതിനാൽ അവയുടെ സൂക്ഷ്മത്വം തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. ഇവയുടെ വ്യത്യാസമില്ലായ്മയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതിനാൽ അവയെ 'അവ്യക്തം' എന്നു വിളിക്കുന്നു. ശാന്തം, ഉഗ്രം, മോഹം എന്നിങ്ങനെയുള്ള ഗുണങ്ങളാൽ അവ വീണ്ടും അവ്യക്തമെന്നു അറിയപ്പെടുന്നു. ഇതുപോലെ, വൈകാരിക അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന്, അതായത് സത്ത്വഗുണം പ്രധാനമായ അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന്, ഈ സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളുടെ പരസ്പരസൃഷ്ടി ഉദ്ഭവിക്കുന്നു. വൈകാരിക സൃഷ്ടിയിൽ, അഞ്ചു ജ്ഞാനേന്ദ്രിയകളും അഞ്ചു കര്‍മേന്ദ്രിയകളും ഒരുമിച്ച് പ്രകടമാവുന്നു. ഈ അംഗങ്ങൾ ഉപകരണങ്ങൾ പോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; അവയെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന പത്തു വൈകാരിക ദേവതകളുണ്ട്. പതിനൊന്നാമത്തേത് മനസ്സ്, അതിന്റെ സ്വഭാവമനുസരിച്ച് ഇരട്ട സ്വഭാവമുള്ളതാണു. കാത്, ത്വക്ക്, കണ്ണ്, നാവ്, മൂക്ക്—ഇവയാണ് അഞ്ചു ജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങൾ. ശബ്ദം മുതലായ ഗുണങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കാൻ ബുദ്ധിയോടെ ഇവ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. കാലുകൾ, ഗുദം, ഉപസ്ഥാനം, കൈകൾ, വാക്ക്—ഇവയാണ് അഞ്ചു കര്‍മേന്ദ്രിയങ്ങൾ. സഞ്ചാരം, വിസർജനം, സുഖാനുഭവം, കൈവശം വഹിക്കൽ, സംസാരിക്കൽ—ഇവയാണ് അവയുടെ പ്രവൃത്തികൾ. ശബ്ദം മാത്രം ഗുണമായ ആകാശം ആദ്യം ഉണ്ട്. അതിൽ സ്പർശം പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, വായു ശബ്ദവും സ്പർശവും ഉള്ളതായായി. അതുപോലെ, രൂപം കൂടി ചേർന്നപ്പോൾ, അഗ്നി ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം എന്നിങ്ങനെയുള്ള മൂന്നു ഗുണങ്ങളോടുകൂടി ഉണ്ട്. ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം എന്നിവയോടൊപ്പം രുചി ചേർന്നപ്പോൾ, ജലം നാലു ഗുണങ്ങളോടുകൂടിയതായിത്തീർന്നു. പിന്നെ, ഗന്ധം ചേർന്നപ്പോൾ, അവയെല്ലാം ഭൂമിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. അതിനാൽ ഭൂമി അഞ്ചു ഗുണങ്ങളോടുകൂടിയതും, ഭൗതികതത്വങ്ങളിൽ ഏറ്റവും സ്ഥൂലവുമാണ്. ശാന്തം, ഉഗ്രം, മോഹം എന്നിങ്ങനെയുള്ള വ്യത്യാസങ്ങൾ ഇങ്ങനെ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ഇവ പരസ്പരം തമ്മിൽ ചേർന്ന് ഒന്നിനെ ഒന്നു പിന്തുണയ്ക്കുന്നു. ഭൂമിയിലാണു എല്ലാം അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കുന്നത്; അതിനകത്ത് ലോകങ്ങൾ, ഭുവനങ്ങൾ, പർവതങ്ങൾ എന്നിവ സംയുക്തമായി നിലകൊള്ളുന്നു. ഇവയുടെ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; അവ സ്ഥിരമാണെന്നു ഓർക്കപ്പെടുന്നു. ഓരോ പുതിയ സൃഷ്ടിക്കും മുമ്പത്തെ ഗുണം അവയിൽ ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ ഗുണങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, ആ ഗുണം അവയിലാണെന്നു ചിലർ കരുതും; ചിലർ വെള്ളത്തിൽ സുഗന്ധം അനുഭവിച്ച് അതിന്റെ ഗുണമാണെന്നു വിശ്വസിക്കും. എന്നാൽ, ആ ഗുണം യഥാർത്ഥത്തിൽ ഭൂമിയിലാണു; എന്നാൽ വെള്ളത്തിലും വായുവിലും അവയുടെ സംയുക്തം മൂലം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ഈ ഏഴു മഹാഭൂതങ്ങൾ പരസ്പരം ചേർന്ന് ഓരോന്നിന്റെയും ഗുണങ്ങൾ പങ്കിടുന്നു. പുരുഷന്റെ അധിപത്യത്വത്താലും അവ്യക്തത്തിന്റെ അനുഗ്രഹത്താലും, ഈ മഹാഭൂതങ്ങൾ, പ്രത്യേക രൂപങ്ങളിൽ അവസാനിച്ചുകൊണ്ട്, ബ്രഹ്മാണ്ഡം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ആ അണ്ടം, വെള്ളത്തിൽ ഒരു ബുധ്ബുദം പോലെ, അതിവേഗം ഉദ്ഭവിച്ചു; അതു വിശാലവും വെള്ളത്തിൽ അധിഷ്ഠിതവുമാണ്. അണ്ടത്തിന്റെ പുറത്ത് വെള്ളം ഉണ്ട്, അതിന്റെ അളവിനേക്കാൾ പത്ത് മടങ്ങ് കൂടുതലായി; അതിന്റെ പുറത്ത് അഗ്നി, അതിലും പത്ത് മടങ്ങ്; അഗ്നിയുടെ പുറത്ത് വായു, അതിലും പത്ത് മടങ്ങ്; വായുവിന്റെ പുറത്ത് ആകാശം, അതിലും പത്ത് മടങ്ങ്. വായു ആകാശത്തിൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ആകാശം ഭൂതത്വത്തിൽ; ഭൂതത്വം മഹത്തത്വത്തിൽ; മഹത്തത്വം അവ്യക്തത്തിൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അണ്ടത്തിന്റെ കുപ്പിയിലാണു ശര്വൻ നിലകൊള്ളുന്നത്; ജലത്തിൽ ഭവൻ; അഗ്നിയിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ രുദ്രൻ; വായുവിൽ ഉഗ്രൻ. ഭൂമിയുടെ നടുവിൽ ഭീമൻ; അഹങ്കാരത്തിൽ മഹേശ്വരൻ; ബുദ്ധിയിൽ ഈശ്വരൻ—എവിടെയും പരമേശ്വരൻ നിലകൊള്ളുന്നു. ഈ ഏഴു സ്വാഭാവിക ആവരണങ്ങളാൽ അണ്ടം പൊതിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവ പരസ്പരം പൊതിഞ്ഞ് എട്ടു തത്വങ്ങൾ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. സൃഷ്ടിക്കാലത്ത്, ഇവ ഇങ്ങനെ നിലനിൽക്കുന്നു; അവ പരസ്പരം സംയുക്തമായി നിലകൊള്ളുന്നു. ആശ്രയവും ആശ്രിതവും എന്ന ബന്ധത്തിൽ ഇവയുടെ പരിണാമങ്ങൾ പരസ്പരം നിലനിൽക്കുന്നു. അവ്യക്തത്തിനപ്പുറത്തുള്ള പരമ മഹേശ്വരനാണ് അണ്ടത്തിന്റെ മൂലകാരണം. ആ അണ്ടത്തിൽ നിന്ന്, കാന്തിയുള്ള സൂര്യനെപ്പോലെ, ആsame നാഥൻ പുരുഷനായി ജനിച്ചു; അവനിൽ പ്രവർത്തനത്തിനാവശ്യമായ ഉപാധികൾ അവന്റെ ഇച്ഛാനുസരണം പൂർണമായി സ്ഥാപിതമായിരുന്നു. അവനാണ് ആദി ദേഹിയെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന പുരുഷൻ. അവന്റെ ഇടതു ഭാഗത്ത് നിന്ന്, ദേവതകളാൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്ന വിഷ്ണു ജനിച്ചു. പരമേശ്വരന്റെ ഇച്ഛയിൽ നിന്ന് ലക്ഷ്മീദേവി ജനിച്ചു; അവന്റെ വലതു ഭാഗത്ത് നിന്ന് ലോകഗുരുവായ ബ്രഹ്മാവും, സഹിതമായി സരസ്വതിയും ഉദിച്ചു. ആ അണ്ടത്തിനകത്ത് ഈ ലോകങ്ങളും, ഈ സമസ്ത വിശ്വവും ഉണ്ട്; ചന്ദ്രനും സൂര്യനും, നക്ഷത്രങ്ങളും ഗ്രഹങ്ങളും, വായുവും ഉൾപ്പെടുന്നു. ലോകവും അലോകവും അണ്ടത്തിനകത്ത് ഏതാണ്ട് ഉൾക്കൊള്ളുന്നു; സൃഷ്ടിക്കാലത്ത് ഞാൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം, ദ്വിജന്മാരേ, അങ്ങനെയാണ്. ഈ കാലഘട്ടം പരമേശ്വരന്റെ ഒരു ദിവസമായി മനസ്സിലാക്കണം; അതിന്റെ അളവിൽ സമമായതാണ് പരമന്റെ രാത്രി. കൈകളില്ലാത്തവന്റെ സൃഷ്ടിയും രാത്രിയും ലയവും എന്നിങ്ങനെയാണ് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്; എന്നാൽ കൈകളില്ലാത്തവനു രാത്രി അല്ലെങ്കിൽ ലയമൊന്നുമില്ലെന്നു മനസ്സിലാക്കണം. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, അവയുടെ വിഷയങ്ങൾ, അഞ്ചു മഹാഭൂതങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ലോകങ്ങളുടെ ഭാവിക്ക് ഉപമാപൂർവ്വം വിശദീകരണം നൽകുന്നു. അതുകൊണ്ട്, എല്ലാ ജീവികളും, ബുദ്ധിയും ദേവതകളും, കൈകളില്ലാതെയും, പരമജ്ഞാനിയായ ഭഗവാനിൽ സ്ഥിരതയോടെ നിലകൊള്ളുന്നു. സൃഷ്ടിയുടെ അവസാനം, രാത്രിയിൽ, ഇവ ലയിച്ച്, സ്വന്തം സ്വഭാവത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു; പ്രകൃതിയും പുരുഷനും, സ്വഭാവാനുസൃതമായി, അന്ധകാരം, സത്ത്വം, രാജസ് എന്നിവയാൽ സമത്വത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. ഇവ രണ്ടും പരസ്പരം സംയുക്തവും പരസ്പരം ലയിച്ചുമാണ്; ഗുണങ്ങൾ തുല്യമായപ്പോൾ ലയമാണ്, വ്യത്യാസം വന്നപ്പോൾ സൃഷ്ടിയാണ്. എങ്ങനെ എള്ളിൽ എണ്ണയും, പാലിൽ നെയ്യുമുണ്ടോ, അങ്ങനെ ലോകം സത്ത്വം, തമസ്, രാജസ് എന്നിവയിലൂടെ അനുസരിക്കുന്നു. സമസ്ത രാത്രി മഹേശ്വരിയെ ആരാധിച്ച ശേഷം, mouth-ൽ നിന്നു പ്രസിദ്ധയായ പരമമായ മഹേശ്വരി, പ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്നു.